ตอนที่ 953 สาวใช้ตัวแสบ 857

ตอนที่ 953 สาวใช้ตัวแสบ 857

ครั้งนี้เซี่ยชีหรั่นตอบเขาในที่สุด

“ท่านประธานจงหาหนูมีธุระอะไรเหรอ?” เมื่อเซี่ยชีหรั่นได้ยินคำว่าความสัมพันธ์ทางสายเลือดเธอก็ตอบเขาทันที เดิมทีเธอจะเรียกเขาว่าพ่อแต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเรียกเขาว่าท่านประธานจง

จงหวีฉวนได้รับความไว้วางใจจากเซี่ยชีหรั่น จึงเป็นเหตุผลที่เขานำไปขอพบเซี่ยชีหรั่นจนในที่สุดเขาก็สามารถเข้ามาในบ้านตระกูลเย่ได้ อาจพูดได้ว่าเขาได้บรรลุเป้าหมายของเขาเรียบร้อยแล้ว แต่เขาไม่คิดว่าหลังจากมาถึงสักพักเย่เชินหลินดันกลับมาถึงบ้านแล้ว เขารู้ว่าหมาป่าตัวใหญ่เย่เชินหลินตัวนี้เข้าหาได้ยาก เพียงการเผชิญหน้าครั้งแรกเขาก็ถูกข่มขู่แล้ว

“เชินหลิน ผมว่างแค่ไม่กี่วันนี้ ก็เลยหาเวลาแวะมาเยี่ยมเซี่ยชีหรั่นหน่อย หลังจากนี้คงไม่มีเวลามาเยี่ยมแล้วล่ะ” จงหวีฉวนแอบนินทาในใจ เจ้าหนู ฉันจะได้นั่งตำแหน่งนั้นอย่างแน่นอน

เย่เชินหลินส่งกุหลาบให้เซี่ยชีหรั่นแล้วนั่งลงตรงข้ามจงหวีฉวนอย่างสง่า วันนี้ไอ้จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้จะมาทำไมนะ อยากรู้จริงๆ เลยว่ามันมีแผนอะไรกันแน่

“เดี๋ยวฉันขอไปเตรียมอาหารก่อนนะ” หลังจากที่เซี่ยชีหรั่นพูดจบเธอก็จำอาหารที่เธอทำได้ในครั้งแรกที่จงหวีฉวนมากินที่บ้านว่าเขาไม่ชอบอาหารเสฉวน

“ไม่เป็นไรชีหรั่น ไม่ต้องเตรียมอะไรมากหรอก” จงหวีฉวนพูดด้วยความเกรงใจ การจะเป็นพ่อที่ดีนั้นต้องแสดงออก

เซี่ยชีหรั่นอยากถามจงหวีฉวนว่าเขาอยากกินอะไรบ้าง แต่เย่เชินหลินก็ขัดจังหวะเธอ ถ้าจงหวีฉวนต้องการสร้างภาพว่าเป็นพ่อที่ดี เขายินดีที่จะช่วย

“ชีหรั่น ท่านประธานจงพูดแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องเตรียมอะไรมาก เธอก็ทำตามนั้นเลย” เย่เชินหลินพูดอย่างงุนงง เซี่ยชีหรั่นก็พยักหน้าตอบแล้วถือดอกกุหลาบเดินไปอย่างมีความสุข

เย่เชินหลินมองไปที่จงหวีฉวนด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าแม้คุณจะเป็นพ่อของชีหรั่นก็ตาม แต่เธอเชื่อฟังผมมากกว่า

จงหวีฉวนมองกลับไปที่เย่เชินหลินด้วยสายตาที่เฉียบคม เขาและเย่เชินหลินต่างรู้จักกันดี หลังจากที่เซี่ยชีหรั่นไม่อยู่ด้วยเขาก็ไม่จำเป็นต้องสวมบทบาทพ่อที่ดีอีก

“ประธานจง เอาตรงๆ เลยดีกว่า คุณมาทำอะไรที่นี่?” เมื่อเซี่ยชีหรั่นไม่อยู่ด้วย เย่เชินหลินก็พูดอย่างไม่เกรงใจและเมื่อสังเกตแววตาของจงหวีฉวนอย่างละเอียดแล้ว ถ้ามองผ่านสีหน้าภายนอกอาจจะดูไม่ออก แต่ถ้ามองผ่านแววตาคู่นั้นก็ไม่มีอะไรสามารถปิดบังได้ เย่เชินหลินจึงอยากรู้ว่านัยน์ตาที่มีเลศนัยคู่นี้จะสามารถทำอะไรได้บ้าง

“เชินหลิน ในฐานะพ่อคนหนึ่ง ผมแค่ตั้งใจมาเยี่ยมชีหรั่นเท่านั้น” จงหวีฉวนพยายามหลบสายตาเย่เชินหลิน เขามาที่บ้านตระกูลเย่ด้วยจุดประสงค์ แต่จงหวีฉวนจะบอกจุดประสงค์ที่ไม่ควรบอกให้เย่เชินหลินฟังได้อย่างไร

จงหวีฉวน ไม่ว่าคุณจะมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ใด แต่คุณจัดเต็มมาเลย เย่เชินหลินเม้มปากมองจงหวีฉวนอย่างไม่เกรงกลัว

“เชินหลิน ทำไมไม่เห็นส้งหลิงหลิงเลย? เธออยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ?” จงหวีฉวนแสร้งถาม ดูเหมือนเป็นคำถามธรรมดาคำถามหนึ่ง แต่เขาถือโอกาสนี้มองไปรอบๆ บ้าน

เย่เชินหลินหรี่ตามอง จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ใจร้อนจริงๆ เลยนะ หางเริ่มโผล่แล้วรู้ตัวไหม?

“ประธานจง ส้งหลิงหลิงเป็นลูกสาวของคุณเหรอครับ?” เย่เชินหลินก็แสร้งถามกลับ

เซี่ยชีหรั่นเดินออกมาพอดีและมองทั้งสองที่กำลังคุยกันจากระยะไกล ในใจคิดว่าประธานจงมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ที่ไม่บริสุทธิ์จริงๆ หรือ?

ก่อนที่จงหวีฉวนจะพูดต่อเขาได้สังเกตเห็นเซี่ยชีหรั่นที่ยืนอยู่ไม่ไกล แล้วเขาก็แกล้งหัวเราะแล้วพูดต่อ “เชินหลิน คุณกำลังพูดอะไรอยู่ ผมแค่กลัวว่าส้งหลิงหลิงจะก่อเรื่องให้คุณอีก” จงหวีฉวนแกล้งพูดเสียงดังโดยที่ไม่หันไปมองเซี่ยชีหรั่น เขาต้องการแค่ให้เธอได้ยินก็พอ

เซี่ยชีหรั่นหันกลับไปอย่างเงียบๆ เธอรู้ดีว่าคนอย่างจงหวีฉวนคงไม่คิดมาเยี่ยมเธออย่างเดียวหรอก เธอไม่เคยได้รับความรักจากพ่อตั้งแต่เด็ก เมื่อเห็นหน้าจงหวีฉวนแล้วใจเธอรู้สึกโหยหาความรักที่ขาดหายไปนั้นอย่างบังคับตัวเองไม่ได้ บางทีมันอาจเป็นแค่สัญชาตญาณของความเป็นมนุษย์ก็ได้

เย่เชินหลินเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวเล็กน้อยของเซี่ยชีหรั่น เขาไม่ได้พูดอะไร ได้แต่เฝ้าดูเธอเดินออกไปจากสายตาอีกครั้ง

ยัยบ๊อง คุณยังไม่มอบทั้งใจให้ผมเลยนะ ดูเหมือนว่าเขาต้องพยายามให้มากกว่านี้ เขาต้องใส่ใจเธอและต้องเป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวสำหรับเธอ

เมื่อรับประทานอาหาร อาหารบนโต๊ะไม่ใช่อาหารเสฉวนที่เผ็ดร้อน เมื่อนึกถึงจงหวีฉวนที่อยู่เมืองตงเฉิงมานานหลายปี เซี่ยชีหรั่นจึงทำอาหารเจ้อเจียงสองสามอย่างและอาหารซานตงอีกสองสามอย่าง ความจริงเธอไม่มีความสามารถในการทำอาหารที่ซับซ้อนขนาดนี้ แต่เธอแค่อยากให้จงหวีฉวนได้ชิมอาหารที่เธอทำเอง เธอจึงขอให้คนในครัวช่วยสอนเธอและให้เธอเป็นคนทำเองกับมือ

เซี่ยชีหรั่นค่อนข้างเงียบขรึมและไม่มีชีวิตชีวาเหมือนตอนแรก จงหวีฉวนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาคิดเพียงว่าต้องรีบหาวิธีทำลายความเงียบนี้ให้เร็วที่สุด

จิ่วจิ่วและเหยนชิงเหยียนไม่ได้อยู่บ้าน มื้อนี้จึงกินกันแค่สามคน สำหรับเย่เชินหลินแล้วเขามีความสุขมากที่ได้เห็นภาพในสถานการณ์ปัจจุบัน ตราบใดที่เซี่ยชีหรั่นยังสงสัยจงหวีฉวนอยู่ เธอก็จะไม่เชื่อใจจงหวีฉวนและจงหวีฉวนก็จะไม่มีโอกาสได้หลอกใช้เซี่ยชีหรั่นเช่นกัน

ตั้งแต่เข้ามาจงหวีฉวนยังไม่ได้เห็นหน้าส้งหลิงหลิงเลย เขาไม่แน่ใจว่าส้งหลิงหลิงยังอยู่ที่นี่ไหม เขาพยายามหาคนมาเบี่ยงเบนความสนใจเพื่อให้การมาเยือนครั้งนี้ของเขาดูไม่ผลีผลามเกินไป

จงหวีฉวนไม่เคยรู้สึกขอบคุณไห่ลี่หมินมาก่อน แต่ตอนนี้เขาดันโทรเข้ามาในเวลาที่เหมาะสมที่สุด

“พวกคุณทานไปก่อนนะ ลี่หมินโทรมาเดี๋ยวผมขอตัวออกไปรับสายครู่หนึ่ง” จงหวีฉวนไม่สามารถปกปิดความสุขนัยน์ตาของเขาได้ แต่ตอนนี้เขาแค่พยายามแสดงสีหน้าเกรงอกเกรงใจ สิ่งที่เขาดีใจก็คือเขาสามารถเข้าถึงคนของตระกูลเย่ได้ ซึ่งหมายความว่าเป้าหมายของเขากำลังจะสำเร็จในไม่ช้า แต่ความเกรงอกเกรงใจที่แสดงออกนั้นก็เพื่อทำให้เซี่ยชีหรั่นเห็น

จงหวีฉวนรับสายต่อหน้าเขาทั้งสอง จากนั้นค่อยๆ เดินออกไปมุมมืด

“ลี่หมิน? โทรมามีธุระอะไรเหรอ?” จงหวีฉวนเดินออกไปข้างนอก

“ท่านประธานครับ เบื้องบนแจ้งมาว่าการจัดการความปลอดภัยสาธารณะของตงเฉิงต้องการตรวจเข้มกว่านี้ ช่วงนี้อาจจะส่งคนมาตรวจสอบสถานการณ์ครับ” ไห่ลี่หมินค่อยๆ อธิบายให้เขาฟัง จงหวีฉวนหลอกใช้เซี่ยชีหรั่นเพื่อตำแหน่งนั้นและจงหวีฉวนไม่รู้ว่าคดีที่เขาสร้างขึ้นจะทำให้เขาต้องเดือดร้อนในภายหลัง

“นายจัดการทางนั่นเลยนะ ส่วนความปลอดภัยสาธารณะให้บังคับใช้กฎหมายและคำสั่งอย่างเคร่งครัด” จงหวีฉวนพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างโมโห แต่เขายังคงควบคุมอารมณ์ได้ดี เขาเชื่อว่าไห่ลี่หมินผู้ช่วยที่ดีที่สุดของเขาคนนี้จะรับมือกับสถานการณ์ได้ดี แต่สิ่งที่เขารู้สึกเสียดายคืออยากให้ความสัมพันธ์ของไห่ลี่หมินกับเย่เชินหลินเยือกเย็นกว่านี้ถึงเป็นการดีที่สุดสำหรับเขา เมื่อคิดถึงสิ่งนี้แล้ว จงหวีฉวนหันมองไปที่บ้านหลังนี้ บางทีเขาอาจจะใช้คนในบ้านนี้เป็นประโยชน์ได้ แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม

“ท่านไม่ต้องห่วงครับ” ไห่ลี่หมินพูดอย่างได้ใจ นับตั้งแต่เรื่องนี้เข้ามา จงหวีฉวนก็จะไม่มีเวลามากพอที่จะคิดแผนทำร้ายผู้อื่นในอนาคตอีก

หลังจากจงหวีฉวนวางสายลง เขายืนคิดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้อยู่ข้างนอกสักพัก เพราะเหตุการณ์นี้ทำให้เขาไม่ทันตั้งตัวจริงๆ ดูเหมือนว่าเขาต้องกลับไปวางแผนดีๆ เสียแล้ว