ตอนที่ 952 สาวใช้ตัวแสบ 856

ตอนที่ 952 สาวใช้ตัวแสบ 856

“เข้าไปกันเถอะ” เซี่ยชีหรั่นพาจงหยุนซางและทั้งสองเข้าไปในบ้าน

“ชีหรั่น เธอดื่มเหรอ?” จงหยุนซางได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากเซี่ยชีหรั่นแล้วถามเธอด้วยความสงสัย โดยปกติแล้วเซี่ยชีหรั่นไม่ได้เป็นคนชอบดื่ม หลี่เหอไท้ก็มองไปที่เซี่ยชีหรั่น เพราะความสัมพันธ์ของเซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินก็ดีกันแล้ว ทำไมเซี่ยชีหรั่นถึงยังดื่มแอลกอฮอล์อีกด้วย? เขามองหน้าเซี่ยชีหรั่นและหวังว่าจะได้รับคำตอบจากเธอ

เมื่อเห็นดวงตาที่ร้อนแรงของเขาทั้งสองเซี่ยชีหรั่นก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ได้แต่ยิ้มพูด “เปล่าหรอก ฉันสบายดี” ไม่มีใครเชื่อคำพูดของเธอ เซี่ยชีหรั่นหน้าแดงขนาดนี้เห็นได้ชัดว่าต้องมีเรื่องใหญ่แน่นอน

เธอจะบอกได้ไหมว่าเครียดเรื่องการมีลูกอยู่? แน่นอนเธอพูดไม่ได้ เซี่ยชีหรั่นได้แต่สีหน้าขมขื่น เธอไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนเย่เชินหลินให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อย่างไร เย่เชินหลินที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนจนทำให้เธอทนไม่ไหวแทบทุกวันและจะทำให้ผู้ใหญ่ได้สมหวังสักที มันเป็นสิ่งที่ดีกว่าสิ่งอื่นใดจริงๆ

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้พูดอะไรต่อ จึงทำให้จงหยุนซางและหลี่เหอไท้ยากที่จะซักถามเธออีก

“ช่วงนี้สบายดีไหม?” ความจริงเซี่ยชีหรั่นอยากถามถึงความสัมพันธ์ความรักของเขาทั้งสอง แต่เกรงว่ามันเป็นคำถามที่ตรงเกินไป อาจทำให้จงหยุนซางรู้สึกเขินได้ เธอจึงเลือกที่จะถามอ้อมๆ เพื่อให้พวกเขาสบายใจ

“พวกเราจะมีเรื่องอะไรให้กังวลอีกล่ะ เธอมากกว่านะที่ต้องดูแลตัวเองดีๆ ดูแค่นี้ก็รู้แล้วว่าเธอไม่สบายอยู่” จงหยุนซางพูดด้วยความเป็นห่วง เธอไม่คิดมากเกี่ยวกับคำถามของเซี่ยชีหรั่น

แต่หลี่เหอไท้รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นไม่ได้อยากถามแค่นี้ เธออยากรู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นไปถึงไหนกันแล้ว เขารู้ว่าจงหยุนซางค่อนข้างใสซื่อ นิสัยเธอกับเซี่ยชีหรั่นไม่ใช่สไตล์เดียวกัน แต่เธอก็มีเสน่ห์ในแบบของเธอเหมือนกัน

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้ถูกลิขิตให้เป็นของเขา แต่เป็นจงหยุนซาง หลี่เหอไท้มองไปที่ผู้หญิงที่มีเสน่ห์คนนั้น บางทีมันอาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่จะใช้ชีวิตร่วมกับผู้หญิงคนนี้ไปตลอดชีวิต

เขาคุยกันสักพักจงหยุนซางก็ได้รับสายจากเยว่มู่หลาน เธอจึงหันไปมองเซี่ยชีหรั่นด้วยความรู้สึกขอโทษในฐานะผู้อาวุโสกว่า เพราะแม่ของเธอมีธุระต้องการให้เธอกลับไป จงหยุนซางจึงไม่อยากให้เยว่มู่หลานต้องไม่สบายใจ

“ชีหรั่น งั้นเรากลับก่อนนะ ไว้เจอกันใหม่” หลี่เหอไท้ก็กล่าวลาเธอเช่นกัน เพราะจงหยุนซางติดรถเขามาด้วย ในฐานะผู้ชายและยังเป็นสุภาพบุรุษคนหนึ่ง หลี่เหอไท้จึงต้องรับผิดชอบหน้าที่ของคนขับรถ

“งั้นพี่เหอไท้ไปส่งพี่หยุนซางก่อนก็ได้ค่ะ” เซี่ยชีหรั่นยิ่งมองยิ่งรู้สึกเขาทั้งสองเหมาะสมกันมาก

จงหยุนซางกำลังจะปฏิเสธเขา แต่หลี่เหอไท้ได้ขับรถเข้ามาจอดอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว เธอจึงคิดว่าถ้าปฏิเสธไปคงดูไม่ดี

“ขับช้าๆ นะคะ” เซี่ยชีหรั่นยิ้มพูด “ว่างๆ แวะเข้ามาเที่ยวหาหนูใหม่นะคะ ช่วงนี้ไม่สบายอยู่บ้านเหงามากเลย” ทั้งสองโบกมือลาเซี่ยชีหรั่นแล้วจากไป

จงหยุนซางมองชายคนขับรถและคิดอยากชวนเขาขึ้นไปนั่งในบ้าน แต่เมื่อคิดถึงพ่อแม่แล้วเธอก็พูดไม่ออก

“โอเค งั้นคุณเข้าบ้านเลยนะ ผมกลับก่อนละ” หลี่เหอไท้จอดรถแล้วลงไปเปิดประตูให้จงหยุนซาง

“ขอบคุณนะ!” จงหยุนซางพูดด้วยความจริงใจและหลี่เหอไท้พยักหน้ายิ้มแล้วส่งเธอเข้าไปในสวนหน้าบ้านก่อนจะออกไป

ก่อนที่จงหยุนซางจะเปิดประตูเข้าบ้าน เธอหันร่างบอบบางของเธอมองไปที่รถเก๋งคันที่เพิ่งสตาร์ทออกไป เธอไม่สามารถอธิบายความรู้สึกตอนนั้นได้ แต่มันช่างเป็นความสุขที่แสนอบอุ่นเมื่อผู้ชายคนหนึ่งส่งเธอถึงบ้านแล้วยังรอเธอเข้าบ้านอย่างปลอดภัยก่อนที่จะขับรถออกไป

จนกว่ารถของหลี่เหอไท้จะขับออกไปจากสายตาเธอถึงจะผลักประตูเข้าบ้าน!

บรรยากาศเงียบสงบในคฤหาสน์หลังสุดหรูนั้น จงหยุนซางหยิบรองเท้าแตะออกมาและได้เห็นพ่อแม่ของเธอนั่งอยู่บนโซฟา

“คุณพ่อคะ คุณแม่คะ!” จงหยุนซางกล่าวทักทายโดยไร้รอยยิ้มบนใบหน้า

“หยุนซาง ลูกไปไหนมา?” จงหวีฉวนขมวดคิ้วถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน!

จงหยุนซางมองไปที่เยว่มู่หลานสักพักถึงจะยิ้มตอบ “หลี่เหอไท้ให้หนูช่วยไปเลือกของเขาให้หน่อยค่ะ!” จงหยุนซางรู้ตัวว่าพ่อแม่ของเธอไม่ชอบให้เธอพูดถึงเซี่ยชีหรั่น ถ้าหากเป็นหลี่เหอไท้ก็อาจจะไม่ปฏิเสธ

สายตาแวบแรกนั้นรวดเร็วมาก เยว่มู่หลานมองไปที่จงหยุนซางซึ่งไม่ทันสังเกตสีหน้าแววตาของเธอ แต่ในขณะที่จงหยุนซางหยุดเงียบไปสักพักจงหวีฉวนก็สงสัยแล้ว อาจเป็นเพราะเยว่มู่หลานไม่อยากฟังเรื่องของเซี่ยชีหรั่น เธอจึงไม่กล้าพูดความจริงก็ได้ ดูเหมือนว่าหยุนซางต้องไปหาเซี่ยชีหรั่นมาแล้วแน่เลย?

“โอเค งั้นพวกเธอสองแม่ลูกคุยกันต่อนะ พ่อมีธุระต้องไปหาไห่ลี่หมินก่อน” จงหวีฉวนพูดด้วยเสียงสูงและเดินจากไป ไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะรู้ข้อมูลของเซี่ยชีหรั่น ซึ่งเขาก็ไม่ได้ติดต่อกับไห่ลี่หมินมาสักพักแล้ว จะเงียบหายไปนานก็คงไม่ดี อีกอย่างการที่เป็นคนเข้าหาคนอื่นก่อนย่อมมีโอกาสที่มากกว่า

จิ้งจอกเฒ่าจงหวีฉวนตัวนี้ต้องเรียกไห่ลี่หมินออกมากินข้าวด้วยกันอีกแน่เลย!

เป็นไปไม่ได้ที่จะให้ไห่ลี่หมินเป็นคนจัดการตระกูลเย่โดยตรง แต่ก็เป็นไม่ได้เหมือนกันที่จะไม่มีโอกาสเข้าถึงกิจการของคฤหาสน์ตระกูลเย่เลย เพราะไห่ลี่หมินคนนี้ก็คือจุดบอดอยู่แล้ว?

เย่เชินหลิน ปล่อยให้นายสุขสบายเป็นเวลานานขนาดนี้ ผมควรถึงเวลาลงมือแล้วใช่ไหม?

ขณะนี้เย่เชินหลินที่ทำงานอยู่ในบริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ปนั้นยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองตกเป็นเป้าหมายของใครบางคนไปแล้ว เขายังคิดว่าหลังเลิกงานเย็นวันนี้จะกลับไปเซอร์ไพรส์เซี่ยชีหรั่น