ตอนที่ 956 สาวใช้ตัวแสบ 860

ตอนที่ 956 สาวใช้ตัวแสบ 860

วันนี้การแต่งตัวของเย่เชินหลินค่อนข้างเป็นทางการ เขาใส่เสื้อสูทแฮนด์เมดระดับไฮเอนด์สีดำ เย่เชินหลินในความฝันของเซี่ยชีหรั่นเริ่มซ้อนทับกับเขาในตอนนี้ เซี่ยชีหรั่นเหม่อมองเย่เชินหลินอยู่แม้แต่หมอทักทายเธอก็ยังไม่ทันสังเกต ภาพนี้ได้ตกอยู่ในสายตาของเย่เชินหลินอย่างชัดเจน เซี่ยชีหรั่นดูแปลกไปคำนี้ได้ดังก้องอยู่ในความคิดของเขา

“ชีหรั่นคุณเป็นอะไรไป?” เย่เชินหลินเดินก้าวใหญ่เข้ามาหาเซี่ยชีหรั่นแล้วดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน เขาพยายามใช้ความอบอุ่นของร่างกายขับไล่ความกังวลในใจเธอออกไป

การเคลื่อนไหวและความอบอุ่นอย่างกะทันหันได้ดึงสติของเซี่ยชีหรั่นกลับมาทันที

“เชินหลิน ส้งหลิงหลิงน่าสงสารมากพอแล้ว เราส่งเธอไปรับการรักษาดีไหม?” เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้นมองไปที่เย่เชินหลินแล้วพูดด้วยความจริงใจ เธอจับแขนที่แข็งแกร่งของเขาไว้แล้วดึงแขนเสื้อด้วยสีหน้าอันน้อยใจ

“คุณไม่กลัวหรือว่าถ้าเธอหายดีแล้วจะกลับมาทำร้ายคุณอีก?” เย่เชินหลินพูดตามสิ่งที่คิด คนพูดไม่มีเจตนาแต่คนฟังแล้วต้องคิดตาม เซี่ยชีหรั่นนึกถึงความฝันเสมือนจริงที่น่ากลัวนั้น เชินหลินคุณจะถูกแย่งไปไหม? พี่หยุนซาง พี่จะแย่งเชินหลินไปไหม? เซี่ยชีหรั่นรู้สึกกลัวมาก เธอคิดว่าถ้าขาดเย่เชินหลินไป เซี่ยชีหรั่นคนนี้ก็จะไม่ใช่เซี่ยชีหรั่นคนเดิมอีกต่อไป แต่เธอไม่สามารถโหดร้ายถึงขั้นเฉยเมยต่อความเจ็บป่วยของส้งหลิงหลิงแบบนี้ไปตลอด

เซี่ยชีหรั่นเงียบไปหลายนาที เธอพยายามต่อสู้กับความคิดอันแสนยากลำบากของเธอ ทางเลือกนี้อาจทำให้เธอต้องกลับไปดูหนังม้วนเดิมอีกรอบ แต่ต่อให้ยากแค่ไหนเธอก็จะเลือก

“เชินหลิน ฉันกลัว” เสียงของเซี่ยชีหรั่นกลัวจนสั่นคลอน แม้แต่เสียงพูดของเธอก็เปลี่ยนไป เธอมองไปที่เย่เชินหลินอย่างตั้งใจด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง “เชินหลิน คุณจะต้องไม่ถูกพวกเธอแย่งไปนะ ได้ไหม!” เธอมองเย่เชินหลินเหมือนสัตว์เลี้ยงที่น่าสงสารตัวหนึ่ง เธอต้องการคำมั่นสัญญาจากเขา! เย่เชินหลินยิ้มและพยักหน้าตอบเธอ เซี่ยชีหรั่นพิงอยู่กลางอกของเย่เชินหลินฟังจังหวะการเต้นของหัวใจที่ทรงพลังของเขา ความจริง ณ เวลานี้ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาก

“แต่ว่าฉันไม่สามารถทนดูส้งหลิงหลิงเป็นแบบนี้ต่อไปได้ แม้เธอจะทำไม่ดีกับฉันมาตลอดก็ตาม แต่เธอก็แค่รักคุณมาก หากไม่ใช่เพราะรักคุณขนาดนี้เธอคงไม่เอาเด็กมาใส่ร้ายฉันหรอก” เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้นมองเย่เชินหลิน เธอใส่ใจกับคำพูดของเธออย่างระมัดระวัง โดยเฉพาะเมื่อพูดถึงเด็ก สายตาของเธอจ้องมองไปที่ดวงตาของเย่เชินหลินโดยไม่กระพริบตา เธอไม่รู้ว่าสถานะของตัวเล็กเย่เจิ้งเหิงจะเป็นอย่างไรในใจของเย่เชินหลิน แต่เธอแค่ต้องการให้เย่เชินหลินมีความสุข

เย่เชินหลินพยายามซ่อนความรู้สึก แต่ความเจ็บปวดที่แสดงออกชั่วครู่ในส่วนลึกนั้นไม่สามารถซ่อนจากสายตาของเซี่ยชีหรั่นไปได้ เขากระแอมเบาๆ แตะจมูกเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดว่า “คุณนะคุณ ดีขนาดนี้แล้วจะให้ผมถูกใครแย่งไปได้อีกล่ะ”

“เชินหลิน หมายความว่าคุณยอมให้ส่งส้งหลิงหลิงไปรักษาที่โรงพยาบาลจิตแล้วใช่ไหม?” ดวงตาแวววาวของเซี่ยชีหรั่นจ้องเข้าไปในหัวใจของเย่เชินหลิน ดวงตาหมึกดำของเย่เชินหลินค่อยๆ หนาขึ้น มันทำให้รู้สึกคาดเดาไม่ได้จริงๆ

“ใช่ มีคนจิตใจดีเหมือนคุณแบบนี้คนเลวในโลกนี้คงต้องปรบมือให้คุณทุกคนแล้วล่ะ” เย่เชินหลินพยักหน้าและส่งสัญญาณให้กับหมอที่ยืนเป็นหลอดไฟอยู่ข้างๆ นั้นออกไป เขาไม่สามารถโหดร้ายขนาดนั้นได้ เขาไม่สามารถยืนดูอย่างเฉยเมยเมื่อรู้ว่าส้งหลิงหลิงอาการแย่ลง แม้เซี่ยชีหรั่นไม่ขอร้องต่อเขา แต่เขาก็ได้วางแผนที่จะย้ายส้งหลิงหลิงไปรักษาโรงพยาบาลจิตที่ดีที่สุดในประเทศไว้แล้ว ไม่ใช่แค่นั้น เย่เชินหลินยังเตรียมติดต่อผู้เชี่ยวชาญที่ดีที่สุดจากต่างประเทศด้วยซ้ำ

“เชินหลิน คุณใจดีจัง” เซี่ยชีหรั่นเห็นว่าในห้องนั้นมีเพียงเขาสองคน เธอจึงอดไม่ได้ที่จะจูบริมฝีปากบางๆ ของเย่เชินหลิน หน้าของเธอแดงทันทีที่สัมผัสกับปากของเขา เหมือนเด็กที่เพิ่งถูกจับผิดอย่างไรอย่างนั้น

เย่เชินหลินยกคิ้วขึ้นและมองหน้าเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาอันเร้าร้อนที่รุนแรงขึ้น

“เชินหลิน ให้ต้าฮุยช่วยติดต่อโรงพยาบาลสิ” เซี่ยชีหรั่นไม่กล้ามองไปที่ดวงตาของเย่เชินหลินโดยตรง เธอพยายามเปลี่ยนเรื่องอย่างชาญฉลาด แม้จะไม่หนีไม่พ้นแต่ก็ดีกว่าไม่ได้พยายาม เมื่อเซี่ยชีหรั่นนึกถึงศึกสงครามของเมื่อคืนขาเธอก็เริ่มอ่อนแรงลง

เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นอย่างไม่คลาดสายตาแม้จะเป็นความรู้สึกเล็กๆ น้อย ๆ ที่แสดงออกบนใบหน้าของเธอก็ตาม เขารู้ว่าเซี่ยชีหรั่นเหนื่อยล้าจากศึกของเมื่อคืน ดูเหมือนว่าเขาต้องระงับอารมณ์ของตัวเองไว้ก่อน

เสียงกริ่งประตูจากหลินต้าฮุยดังขึ้น เขารู้ว่าคุณเย่กำลังตามหาเขาอยู่ เพราะวันนี้คุณเย่จะปรึกษากับหมอที่ดูแลส้งหลิงหลิงในห้องทำงานของเขา แต่ทำไมต้องตามเขามาในตอนนี้ด้วย?

หลังจากเปิดประตูเข้าไป หลินต้าฮุยไม่เห็นเทวดาชุดขาว เขาเห็นเพียงคุณเย่ที่นั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ ตรงหน้าคือคุณนายหญิงที่โน้มตัวไปหาเขาด้วยสองมือขาวเนียนที่ทาบไหล่เขาไว้

หลินต้าฮุยเข้าใจสถานการณ์ดี แต่เขาไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมาให้เห็น ได้แต่ถามอย่างจริงจัง “คุณเย่ตามหาผมใช่ไหมครับ?”

“ต้าฮุย นายช่วยไปหาโรงพยาบาลจิตเวชที่ดีที่สุดในตงเจียงให้หน่อยสิ ตอนนี้อาการของส้งหลิงหลิงแย่ลงเรื่อยๆ ผมอยากจะรักษาเธอให้หาย ถ้าในเมืองตงเจียงไม่มี นายช่วยหาโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในประเทศให้หน่อยนะ” เย่เชินหลินหยุดชั่วครู่แล้วพูดต่อ “ถ้ายังรักษาไม่หายจริงๆ ก็ส่งเธอไปรักษาที่ต่างประเทศเลย”

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ส้งหลิงหลิงเคยเป็นผู้หญิงของเขาและเคยมีลูกให้เขาด้วย

“รับทราบครับคุณเย่” หลินต้าฮุยพยักหน้าด้วยความเคารพแล้วเดินออกไป เขาให้ความเป็นส่วนตัวกับคู่รักคู่นี้ เขาคิดว่าคุณเซี่ยกับคุณเย่ได้คุยกันเรียบร้อยแล้วสำหรับการตัดสินใจครั้งนี้ ในโลกปัจจุบันคนส่วนมากจะมีแต่วัตถุนิยม คนดีอย่างคุณเย่กับคุณเซี่ยนั้นหายากจริงๆ ในสมัยนี้