ตอนที่ 958 สาวใช้ตัวแสบ 862

ตอนที่ 958 สาวใช้ตัวแสบ 862

หลังจากยีจู่ได้รับคำสั่งจากเย่เชินหลินแล้วเธอก็ดึงเซี่ยชีหรั่นออกไปและเกลี้ยกล่อมเธอไม่ให้ร้องไห้

“ได้ดูก็พอแล้ว เราควรไปกันละนะ” เย่เชินหลินมองไปที่เซี่ยชีหรั่นซึ่งดวงตายังคงแดงและบวมอยู่ เวลาตอนนี้ไม่เช้าแล้ว เมื่อนึกถึงคำพูดของเซี่ยชีหรั่นในวันนี้เย่เชินหลินก็อยากพาเธอไปไหว้เทพเยว่เหล่า เหมือนกัน เขาอยากให้เขาทั้งสองรักกันตลอดไปเช่นเดียวกับคำอวยพรของดอกกุหลาบเหล่านั้น

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้มีเยื่อใยความสัมพันธ์ต่อส้งหลิงหลิงแต่อย่างใด เพียงแต่หลายต่อหลายปีที่ผ่านมาของชีวิตส้งหลิงหลิงนั้นมีเธออยู่ด้วย เธอจึงรู้สึกเห็นใจเธอ

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวเราติดต่อต้าฮุยให้เขามารับส้งหลิงหลิงไปโรงพยาบาล” เย่เชินหลินพาเซี่ยชีหรั่นเดินออกไปจากสายตาของส้งหลิงหลิง

เย่เชินหลินโอบกอดเซี่ยชีหรั่นและเดินจากไป เขารู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งที่คอยจับจ้องเขาจากด้านหลังเสมอ เย่เชินหลินตั้งใจไม่หันกลับไปมอง เขาได้แต่มองหน้ายีจู่แล้วพยักหน้า คงไม่ใช่คนของเขาอย่างแน่นอนที่มองเขาด้วยสายตาแบบนั้น เย่เชินหลินมองไปที่ส้งหลิงหลิงที่ยังคงสติแตกอยู่ ส้งหลิงหลิง ใช่เธอหรือ? เธอเป็นคนจ้องผมเมื่อครู่นี้หรือ?

“ต้าฮุย นายช่วยส่งส้งหลิงหลิงไปโรงพยาบาลหน่อย แล้วได้ติดต่อกับคุณหมอแล้วหรือยัง?” เย่เชินหลินมองไปที่เซี่ยชีหรั่น เพราะเธออยากรู้อาการของส้งหลิงหลิงให้เร็วที่สุด

“ครับคุณเย่ ผมไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยครับ”

เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินที่เพิ่งออกคำสั่งไป เขารู้ใจเธอมาตลอด ความกังวลจากความฝันของเซี่ยชีหรั่นได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย มันเป็นแค่ความฝันเท่านั้น พี่หยุนซางเป็นคนดีคนหนึ่ง แล้วจะมาทำลายชีวิตคู่ของเธอกับเย่เชินหลินได้อย่างไร เซี่ยชีหรั่นพูดกับตัวเองมาตลอด

“เชินหลิน เราจะไปไหนกัน?” เซี่ยชีหรั่นแหงนมองเย่เชินหลินที่สุดกว่าตัวเองมาก เธอไม่รู้ว่าเจ้าชายเย่คนนี้จะพาเธอไปไหนในเวลานี้ หรือจะพาไปดูพระอาทิตย์ขึ้น

หลังจากที่เซี่ยอี้ชิงหยุดรถเซี่ยชีหรั่นถึงรู้ว่าเย่เชินหลินพาเธอไปที่ไหน นี่มันไม่ใช่ตีนเขาที่สูงที่สุดในตงเจียงหรือ? หรือว่าเจ้าชายเย่จะพาไปปีนเขา?

เมื่อเย่เชินหลินเห็นสายตาที่คาดหวังของเซี่ยชีหรั่นแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะทำให้เธอรู้สึกเซอร์ไพรส์

“คุณเย่ครับ คุณนายครับ ผมจะรออยู่ที่นี่นะครับ” เซี่ยอี้ชิงรู้งานตัวเอง คนฉลาดมักจะรู้ได้อย่างรวดเร็วว่าเจ้านายของเขาต้องการพื้นที่ส่วนตัว เขาจะไปเป็นก้างขวางคอไม่ได้

เย่เชินหลินชื่นชมไหวพริบการทำงานของเซี่ยอี้ชิงมาก ก่อนออกจากบ้านเซี่ยชีหรั่นนึกถึงตัวเองในฝันที่ต้องวิ่งหนีโดยใส่รองเท้าส้นสูงเธอจึงเลือกที่จะใส่รองเท้าผ้าใบออกจากบ้าน

ทั้งสองจับมือกันแล้วเดินไปตามผู้คนที่กำลังจะปีนขึ้นเขา

เย่เชินหลินหล่อเหลาอย่างมีเสน่ห์ ส่วนเซี่ยชีหรั่นก็สวยงามและสุภาพเรียบร้อย ระหว่างทางเดินขึ้นเขาก็เป็นที่ดึงดูดสายตาของผู้คนจำนวนมาก บางคนถึงขั้นเข้ามาขอถ่ายรู้กับพวกเขาด้วย

“พี่สาวคะ เรามาถ่ายรูปกันเถอะ พี่ชายคนนี้หล่อมากเลย เรามาถ่ายรูปด้วยกันได้ไหมคะ?” เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งอายุประมาณสิบขวบที่มีใบหน้าอมสีชมพูเข้ามาจับมือเซี่ยชีหรั่นไว้ไม่ปล่อย

เซี่ยชีหรั่นจับมือเย่เชินหลินไว้แล้วนั่งลงต่อหน้าเด็กผู้หญิงคนนี้

“พี่ชายคะ เรามาถ่ายรูปด้วยกันเถอะ” เด็กหญิงอายุสิบขวบเริ่มเปลี่ยนกลยุทธ์ของเธอเมื่อเห็นว่าทุกท่าทีของเซี่ยชีหรั่นจะจับมือเย่เชินหลินไว้ เธอจึงเดาได้อย่างชาญฉลาดว่าต้องให้เกียรติเย่เชินหลินก่อน

เซี่ยชีหรั่นหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเตรียมพร้อมที่จะถ่ายรูปทั้งสามด้วยกัน

“พวกคุณรู้กันไหมคะว่าข้างหน้านี้มีน้องผู้หญิงกับน้องผู้ชายสองคนกำลังต้องการความช่วยเหลืออยู่” ดูจากการแต่งตัวแล้ว เสียงพูดคนนี้น่าจะเป็นผู้หญิงวัยกลางคน

ทันทีที่ได้ยินคำนี้ สิ่งที่เซี่ยชีหรั่นคิดก็คือมีอะไรเกิดขึ้นกับจิ่วจิ่วและเหยนชิงเหยียนหรือเปล่า? เราต้องรีบเข้าไปหาพวกเขาไหม?

เย่เชินหลินสังเกตสีหน้าของเซี่ยชีหรั่นตลอด เดิมทีเขากลัวการปีนเขาจะเกิดอุบัติเหตุอะไรกับเซี่ยชีหรั่น

“อย่าเพิ่งใจร้อน คงไม่ใช่จิ่วจิ่วกับเสี่ยวห้านหรอก เราควรถามให้ชัดเจนก่อน” เย่เชินหลินพยายามปลอบโยนเซี่ยชีหรั่นอย่างนุ่มนวล แต่ลึกๆ ในใจเขาก็กังวลมากเหมือนกันเพราะชายคนนั้นก็เป็นน้องชายเขาคนหนึ่ง

“ฉันรู้ว่าจิ่วจิ่วต้องไม่เป็นอะไร” เซี่ยชีหรั่นก็พยายามพูดให้ตัวเองสบายใจ แต่ยิ่งพูดแบบนี้ยิ่งทำให้ตัวเองกังวลมากขึ้น

เธอห้ามความตั้งใจที่จะให้เย่เชินหลินเข้าไปดูสถานการณ์ก่อน

“หนูขอรบกวนถามหน่อยนะคะว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?” เซี่ยชีหรั่นพยายามสงบสติอารมณ์แล้วถาม แต่ตอนนี้เธอรู้สึกกระวนกระวายจนตาลายไปหมดแล้ว

“เห็นว่าน้องสาวคนนั้นบังเอิญล้มลงโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วน้องผู้ชายพยายามจะช่วยเธอจึงเกิดอุบัติเหตุขึ้นกับเขา”

“นั่นสิ สงสารน้องผู้ชายคนนั้นจัง ไม่รู้ว่าขาของเขายังใช้ได้อีกหรือไม่นะ”

เย่เชินหลินมองสีหน้าของเซี่ยชีหรั่นและรู้ว่าเธอกังวลมากเกินไป เขาจึงรีบกล่าวคำขอบคุณแทนเธอไปก่อน “ขอบคุณนะครับ”

เธอจับมือเย่เชินหลินทันทีแล้วพูดอย่างรวดเร็ว “เชินหลิน คงไม่ใช่จิ่วจิ่วใช่ไหม” เซี่ยชีหรั่นกระวนกระวายใจมาก เธอรับไม่ได้สำหรับผู้หญิงที่ยังมีอารมณ์ร่าเริงก่อนหน้านี้และไม่นานก็ต้องมาเผชิญกับสถานการณ์แย่ๆ แบบนี้

“เราไปดูกันก่อน” เย่เชินหลินปลอบเซี่ยชีหรั่นแล้วลูบผมเธอเบาๆ เขาพยุงเธอเดินไปด้วยกันทีละก้าว หลังจากได้ยินคำพูดของนักท่องเที่ยวเหล่านั้น เย่เชินหลินยิ่งดูแลเซี่ยชีหรั่นดีเป็นพิเศษ ส่วนเขาก็ระมัดระวังตัวมากเช่นกัน เซี่ยชีหรั่นใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวและหวังอย่าให้เกิดอะไรขึ้น