ตอนที่ 960 สาวใช้ตัวแสบ 864

ตอนที่ 960 สาวใช้ตัวแสบ 864

“คุณพ่อคุณแม่คะ งั้นหนูไปพักผ่อนก่อนนะคะ” เซี่ยชีหรั่นเพิ่งพูดจบ ก่อนที่จะหันหน้าเดินจากไปเธอก็เห็นสีหน้าของเย่เฮ่าหรันผิดปกติ

“คุณพ่อเป็นอะไรเหรอคะ?” เธอก้าวเข้าไปหาเย่เฮ่าหรัน อยากจะรู้ว่าเขาเป็นอะไร แต่ก็รู้สึกไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ จึงเงยหน้ามองฝู้เฟิ่งหยี

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?” ฝู้เฟิ่งหยีไม่ได้สังเกตเย่เฮ่าหรัน ดังนั้นเธอจึงไม่ทันเห็นสีหน้าอันเจ็บปวดที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“ลงไปกันก่อนเถอะ ผมไม่เป็นไร” เย่เฮ่าหรันพูดอย่างจริงจัง คนทั่วไปจะมองไม่เห็นความคิดที่แท้จริงของเขา

เซี่ยชีหรั่นเดินไปคิดไป โดยปกติแล้วเย่เฮ่าหรันดูแข็งแรงไม่มีโรคภัย แต่การแสดงออกเมื่อครู่นี้ เธอไม่กล้าคิดไปมากกว่านี้ แต่เธอคิดว่าจะลองบอกเย่เชินหลินเรื่องนี้ เพราะถึงอย่างไรแล้วเย่เฮ่าหรันก็ยังเป็นพ่อของเขาอยู่ดี เธอไม่รู้ว่าตอนนี้ส้งหลิงหลิงที่อยู่ในโรงพยาบาลเป็นยังไงบ้างแล้ว บางทีเซี่ยชีหรั่นก็สงสัยตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเธอเป็นคนใจดีขนาดนี้ แม้เวลานี้แล้วยังเป็นห่วงส้งหลิงหลิงอยู่

ช่วงนี้เย่เชินหลินกำลังยุ่งอยู่กับธุระต่างๆ ครอบครัวตระกูลเย่ต่างก็ยุ่งกับเรื่องของเหยนชิงเหยียนและจิ่วจิ่วก็ยุ่งกับการดูแลเหยนชิงเหยียนด้วย ส่วนเซี่ยชีหรั่นกลายเป็นคนว่างงานอยู่คนเดียว เธอนึกถึงสถานการณ์ของเย่เฮ่าหรันในวันนั้น จึงเข้าไปเสิร์ชหาข้อมูลอาหารบำรุงในอินเตอร์เน็ตเพื่อหวังว่าจะได้ช่วยเย่เฮ่าหรันบำรุงร่างกาย

เหยนชิงเหยียนยังไม่สามารถยืนขึ้นได้ หมอแนะนำว่าควรให้พักฟื้นในโรงพยาบาลจะดีกว่า ฝู้เฟิ่งหยีจึงไม่ได้ปฏิเสธและให้เขาทำตามที่หมอแนะนำ

โรงพยาบาลที่ส้งหลิงหลิงถูกส่งไปรักษานั้นอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลที่เหยนชิงเหยียนเข้ารักษาอยู่ เซี่ยชีหรั่นมาเยี่ยมเหยนชิงเหยียนในวันนั้น เธอก็ได้เห็นโรงพยาบาลจิตเวชที่คุ้นเคยอยู่ไม่ไกล เธอตั้งใจอยากจะเข้าไปเยี่ยมส้งหลิงหลิงเพื่อนำของใช้ให้เธอ เพราะหลินต้าฮุยจัดให้คนอื่นช่วยดูแลเธอแทน จึงไม่รู้ว่าส้งหลิงหลิงที่เคยเป็นลูกคนหนูคนนี้จะปรับตัวได้หรือเปล่า

เซี่ยชีหรั่นยืนอยู่ชั้นล่างของโรงพยาบาลจิตเวช เธอไม่รู้ว่าถ้าขึ้นไปตอนนี้จะรบกวนการพักผ่อนของส้งหลิงหลิงหรือไม่

ในขณะนี้ส้งหลิงหลิงนั่งอยู่บนเตียงแล้วเอามือกุมศีรษะของเธอไว้ตลอดเวลา ชื่อของผู้คนมากมายยังคงปรากฏอยู่ในความคิดของเธอ เย่เชินหลิน เย่จื่อห้าน เซี่ยชีหรั่น จิ่วจิ่ว เหยนชิงเหยียน เธอไม่รู้ว่าคนเหล่านี้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ ส้งหลิงหลิงจำตัวเองไม่ได้และเธอฝันถึงคนเหล่านี้ทุกวัน พวกเขาไม่เคยใจดีกับเธอเลย แล้วเด็กคนนั้นคือใครกันแน่?

เธอกุมศีรษะแล้วกลิ้งไปมาบนเตียง จนกระทั่งตกลงมาจากเตียงเธอก็ไม่รู้สึกเจ็บหรืออย่างไร

“พวกคุณคือใคร แล้วฉันคือใคร?” ส้งหลิงหลิงเอาแต่ถามคำถามเดิมซ้ำ ๆ !

“ฮัลโหล ว่าไงจิ่วจิ่ว?” ก่อนที่เซี่ยชีหรั่นจะเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยนั้น เธอก็ได้รับสายจากจิ่วจิ่ว

“ชีหรั่น ฉันมีข่าวดีจะบอก ตอนนี้คุณหมอบอกว่าเขาสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว” เสียงที่ร่าเริงของจิ่วจิ่วยังนำความชื่นชมยินดีมาสู่เซี่ยชีหรั่น

“หมายความว่าเขาดีขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ ยินดีด้วยนะ ไม่งั้นจิ่วจิ่วของเราคงต้องกินไม่ได้นอนไม่หลับไปตลอดแน่เลย” เซี่ยชีหรั่นไม่ทันได้สังเกตว่าส้งหลิงหลิงไม่ได้นอนอยู่บนเตียง

ทั้งสองคุยกันทางโทรศัพท์และไม่คิดว่าส้งหลิงหลิงจะได้ยินเสียงสนทนาของพวกเธอเลย

ส้งหลิงหลิงเบิกตากว้างและมองไปที่เซี่ยชีหรั่น เธอคนนี้คือผู้หญิงในความฝันไม่ใช่หรือ? เธอมาทำอะไรที่นี่ จริงด้วยเซี่ยชีหรั่น เธอชื่อเซี่ยชีหรั่น ส้งหลิงหลิงกุมศีรษะไว้แล้วกลิ้งไปมาบนพื้น จนกระทั่งหัวเธอไปชนกับเตียงแล้วส่งเสียงดังขึ้นมา เซี่ยชีหรั่นที่กำลังคุยสายอยู่ถึงกับตกใจและเพิ่งสังเกตเห็นเธอ

“จิ่วจิ่ว เดี๋ยวเย็นนี้ค่อยฉลองกันนะ เหมือนส้งหลิงหลิงอาการกำเริบ ฉันจะเข้าไปดูเธอก่อน ไม่รู้ว่าบาดเจ็บหรือเปล่า” เซี่ยชีหรั่นวางสายลงแล้วผลักประตูเข้าไปทันที ส้งหลิงหลิงจะเป็นอะไรไหม

จิ่วจิ่วมองดูโทรศัพท์ที่เพิ่งถูกตัดสายนั้น เธอรู้สึกกังวลเซี่ยชีหรั่นมาก ยัยบื้อคนนี้ทั้งๆ ที่รู้ว่าส้งหลิงหลิงไม่ใช่คนดี แต่เธอก็ยังไปหาเธออีก บางทีอาจจะเป็นเพราะความดีของเธอที่ทำให้คุณเย่รักเธอมากขนาดนี้

เซี่ยชีหรั่นวางโทรศัพท์ลงบนพื้นแล้วพยายามพยุงส้งหลิงหลิงให้ลุกขึ้น แต่ส้งหลิงหลิงกลับมองเห็นรูปของเย่เชินหลินบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ ผู้ชายคนนี้ ดวงตาหมองคล้ำของส้งหลิงหลิงเริ่มเปลี่ยนไป

“คุณมาทำอะไรที่นี่?” ส้งหลิงหลิงถามอย่างชัดเจน เมื่อสังเกตเห็นการแสดงออกที่รู้สึกประหลาดใจของเซี่ยชีหรั่น ส้งหลิงหลิงครุ่นคิดอย่างรวดเร็วว่าควรทำอย่างไรต่อ เธอกุมหัวแล้วนั่งลงอีกรอบ สำหรับเซี่ยชีหรั่นแล้ว ส้งหลิงหลิงคิดว่าต้องใช้ความขมขื่นจะเป็นกลยุทธ์ที่ดีที่สุด

เซี่ยชีหรั่นยังไม่รู้ถึงกับดักที่คนอื่นวางไว้และเธอยังถามด้วยความเป็นห่วง “ส้งหลิงหลิง คุณเป็นอะไรไหม?”

“บอกมาว่าคุณมาทำอะไรที่นี่?” ส้งหลิงหลิงมองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างเคร่งขรึม การแสดงออกบนใบหน้าของเธอเจ็บปวดมากและเธอก็กำลังทุกข์ทรมานอย่างแท้จริง ตอนนี้สมองเธอเลอะเลือนไปหมด

“ใจเย็นก่อน ฉันแค่แวะมาหาคุณ” เซี่ยชีหรั่นยื่นมือออกมาเพื่อปลอบโยนส้งหลิงหลิง เพราะเธอเป็นผู้ป่วย เซี่ยชีหรั่นจึงพยายามอดทนต่อเธอเป็นพิเศษ

“แวะมา?” ส้งหลิงหลิงมองไปที่เซี่ยชีหรั่นด้วยความสงสัย

“เหยนชิงเหยียนไม่สบายเข้ารักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลข้างหน้านี้” เซี่ยชีหรั่นชี้ไปที่โรงพยาบาลตรงข้ามผ่านหน้าต่าง เนื่องจากการจัดเตรียมของหลินต้าฮุย ส้งหลิงหลิงจึงได้พักรักษาอยู่ในห้องผู้ป่วยที่ดีที่สุดของโรงพยาบาล ซึ่งห้องนี้อยู่ในตำแหน่งตรงข้ามของโรงพยาบาลที่เหยนชิงเหยียนเข้ารักษาพอดี จึงสามารถมองเห็นป้ายของโรงพยาบาลได้อย่างชัดเจน

เมื่อส้งหลิงหลิงเห็นโรงพยาบาลนั้นและได้ยินชื่อของคนเหล่านี้ เย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่น ตอนนี้เธอแทบจะหายเป็นปกติแล้ว

หมอบอกหลินต้าฮุยว่าอาการป่วยของส้งหลิงหลิงเกิดจากอาการซึมเศร้าของสภาพจิตใจ ถ้าได้รับการกระตุ้นความทรงจำอาจทำให้เธอหายดีได้และดูเหมือนเป็นอย่างที่หมอได้กล่าวไว้ไม่ผิด

ส้งหลิงหลิงมองไปที่เซี่ยชีหรั่น เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถให้เซี่ยชีหรั่นรู้ได้ว่าเธอแทบจะหายดีแล้ว เธอต้องการจะไปจากที่นี่ แต่เมื่อคิดถึงแผนที่คุยกันไว้ เธอต้องไล่เซี่ยชีหรั่นออกจากที่นี่ไปก่อนและต้องได้รับอนุญาตจากเขาคนนั้นด้วย มิฉะนั้นไม่รู้ว่าวันนี้ความลับของเหยนชิงเหยียนจะถูกเปิดเผยหรือไม่