ตอนที่ 971 สาวใช้ตัวแสบ 875

ตอนที่ 971 สาวใช้ตัวแสบ 875

จงหวีฉวนไม่ยอมรับเธอในฐานะลูกสาว เขาสามารถใช้เธออย่างโหดร้าย เซี่ยชีหรั่นเพิกเฉยเขาไม่ได้ เฝ้าดูอยู่ข้างๆ

เธอมองเย่เชินหลินอย่างค่อนข้างทำอะไรไม่ถูก เซี่ยชีหรั่นไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร ในตอนแรกเย่เชินหลินวิ่งเต้นไปทั่วเพื่อเธอ เขาสามารถไม่สนใจเขาเลยอย่างสิ้นเชิง แต่เขาก็ยังทำเพื่อเธอมากมายขนาดนั้น ตอนนี้เขาส่งหลักฐานโดยไม่มีอะไรผิดปกติ แค่เพราะจงหวีฉวนคือพ่อเธอ เขาควรปล่อยจงหวีฉวนไปง่ายๆ เหรอ?

เซี่ยชีหรั่นในฐานะลูก ได้ยินจุดจบที่เป็นไปได้ของจงหวีฉวน เธอก็ไม่สามารถอยู่เฉยและปล่อยไปได้

“เชินหลิน เราอย่าส่งไปเลยดีไหม” เซี่ยชีหรั่นเขย่าแขนแกร่งเย่เชินหลิน สองมือเธอจับแขนเขาไว้ได้ ถึงรู้ว่าสิ่งนี้ไม่ยุติธรรม เซี่ยชีหรั่นยังคงเอ่ยปากขอร้องเย่เชินหลิน เธอมีพ่อแค่คนเดียว นึกถึงสิ่งที่จงหวีฉวนเคยพูด เซี่ยชีหรั่นจิตใจแน่วแน่มาตลอด

เย่เชินหลินตอนแรกก็คิดว่าเซี่ยชีหรั่นจะอ้อนวอน นี่เป็นสิ่งที่มีเหตุผล เขาไม่ได้ประหลาดใจมากมาย เย่เชินหลินลูบศีรษะเซี่ยชีหรั่น เขาไม่อยากให้ผู้หญิงของตัวเองเสียใจ ไม่อยากให้เธอลำบากใจ ดังนั้นเขาจึงปล่อยจงหวีฉวนไป

“ชีหรั่น คุณต้องมีชีวิตเพื่อตัวเอง” เย่เชินหลินไม่ส่งไปก็ได้ สำหรับตำแหน่งของจงหวีฉวนและเย่เฮ่าหรัน เย่เฮ่าหรันมีโอกาสชนะมาก จงหวีฉวนยังคงน้อยกว่า ตราบใดที่จงหวีฉวนไม่แอบทำอะไรชั่วร้าย เย่เชินหลินเชื่อว่าพ่อเขาจะชนะ ถ้าเขากล้าวุ่นวาย ดวงตาเย่เชินหลินจะเต็มไปด้วยความโกรธ เขาจะสู้กับเขาอย่างหนัก

“เย่เชินหลิน ขอบคุณนะ” เซี่ยชีหรั่นกอดเย่เชินหลินพูด เธอพิงหน้าอกแกร่งของเขา เธอโชคดีที่ได้เจอกับเย่เชินหลิน ผู้ชายคนนี้ทำเพื่อเธอเยอะมากๆ

เย่เชินหลินลูบศีรษะเซี่ยชีหรั่น เธอยังไม่มอบหัวใจให้เขาอย่างสิ้นเชิง ในใจยังคงขาดความรู้สึกปลอดภัย

“เราออกไปเดินเล่นกันเถอะ แม่ที่มีลูกเดินเล่นให้มากๆ จะดี” เซี่ยชีหรั่นนึกถึงในหนังสือแนะนำว่าแม่ที่ไม่เคยมีลูกให้ออกกำลังกายเยอะๆ แบบนี้จะทำให้คลอดลูกราบรื่น เธออยากออกไปดูสักหน่อย ลืมเรื่องที่ไม่มีความสุขเหล่านี้

“ไป” เย่เชินหลินไม่อยากให้เรื่องเมื่อครู่นี้มีผลกระทบต่ออารมณ์ของเซี่ยชีหรั่น เธอต้องออกไปเดินสักหน่อย เขาก็จะไปเป็นเพื่อนเธอ เย่เชินหลินในตอนนี้กลายเป็นชายหนุ่มที่ดีและสามีที่ดีติดท็อปสิบอย่างสิ้นเชิง

เย่เชินหลินขับรถพาเซี่ยชีหรั่นมาถึงแม่น้ำกลางเมืองตงเจียง ตอนนี้จะฤดูร้อนแล้ว ถึงแม้ไม่ใช่ดอกไม้ทั้งหมด แต่ต้นหลิวสองข้างทางแม่น้ำก็เป็นสีเขียวทั้งหมด

เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าตัวเองมีลูก เธอสวมเสื้อผ้าค่อนข้างหลวม รูปลักษณ์สวยงามถูกปกคลุม เสน่ห์อย่างอื่นไม่ลด

วันนี้ส้งซูหาวพาลูกน้องสองสามคนมาที่ใจกลางเมือง ลองเสี่ยงโชคดูว่าจะเจอส้งหลิงหลิงไหม สองสามวันนี้เขาเดินเล่นในตงเจียงอยู่ตลอด เขาหาเจอทุกที่ที่สามารถพบได้ แต่ก็ยังไร้เงาของส้งหลิงหลิง

ส้งซูหาวมองผู้คนที่เดินไปเดินมาในตงเจียงอย่างหงุดหงิด เธอจะอยู่ที่ไหน? หรือต้องการออกไปจากตงเจียง? ส้งซูหาวมองไปไกลๆ เซี่ยชีหรั่นที่อยู่ไม่ไกลตกอยู่ในสายตาเขา เขาคิดว่าทั้งหมดเป็นเพราะคำสั่งของจงหวีฉวน ตัวเองถึงได้มีจุดจบแบบนี้

เขากล้าโกรธแต่ไม่กล้าว่าจงหวีฉวน สถานะของจงหวีฉวนกำหนดจุดจบของส้งซูหาวได้!

เซี่ยชีหรั่นเขาไม่กลัว คนที่กลัวคือคนที่อยู่เบื้องหลังเธอ ตระกูลหลี่ตระกูลเดียวก็ทำให้เขากลัวมากพอแล้ว เพิ่มตระกูลเย่อีกหนึ่ง ตามหลักการแล้ว ส้งซูหาวเห็นเซี่ยชีหรั่นก็คงเป็นแมวเห็นหนู!

ส้งซูหาวไม่เปลี่ยนสี เห็นเซี่ยชีหรั่นก็อดฝันกลางวันไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่เห็นเย่เชินหลิน!

ทั้งๆ ที่รู้ว่าตอนนี้เซี่ยชีหรั่นไม่เหมือนเมื่อก่อน ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาที่เขาสามารถกลั่นแกล้งได้ตามใจชอบ เซี่ยชีหรั่นยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว หัวใจเขาก็คันอย่างเหลือทน

ส้งซูหาวในใจบอกใบ้ตัวเองว่ามองสักทีแล้วค่อยไป นึกถึงกลิ่นกายหอมไปทั้งร่างของเธอทำให้ส้งซูหาวก้าวเท้าไปไหนไม่ได้ทันที ใต้เท้าเหมือนหนักหลายร้อยกิโล!

นึกถึงกลิ่นหอมครั้งนั้นที่ทับอยู่ใต้ร่าง ส้งซูหาวก็พร้อมที่จะทำอะไรบางอย่าง!

เซี่ยชีหรั่นดึงเย่เชินหลินค่อยๆ เดินบนทางเท้า เธอยืนอยู่บนสะพานใหญ่ ลมที่กำลังมาเยือนพัดใบหน้าสวยอย่างอบอุ่น แสงแดดสดใส วันที่อารมณ์ขุ่นมัวก็ยังถูกทำให้อารมณ์ดี

“เชินหลิน มองคนเดินผ่านไปผ่านมา ได้จูงมือกันมันดีมากจริงๆ ” เซี่ยชีหรั่นดวงตาวาดโค้งบนใบหน้าแดงสีกุหลาบ เธอมองเย่เชินหลินอย่างตั้งใจ ต้องการเก็บเขาไว้ในหัวใจ มองเขาใกล้ๆ แบบนี้ เธอลุ่มหลง

เย่เชินหลินไม่ได้พูดอะไร เขายื่นมือมาลูบศีรษะเซี่ยชีหรั่น มือใหญ่อบอุ่น ความสุขบนใบหน้าเธอคือสิ่งที่เขาอยากเห็นมากที่สุด เขาหวังว่ารอยยิ้มนี้จะคงอยู่ตลอดไป

เวลาผ่านไปอย่างเงียบๆ

“เชินหลิน ฉันอยาก” ดวงตาโตสุกใสของเซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลิน จู่ๆ เธอก็อยากทานของเปรี้ยว ตอนนี้เขาสองคนอยู่ที่นี่ เธอมองเย่เชินหลินอย่างเขินอาย เขาเหมือนมีทักษะอ่านใจได้ เธอไม่ได้พูดเขาก็เข้าใจ

“รอฉันอยู่ที่นี่นะ ต้องรอฉันนะ อย่าเดินไปไกล” มือใหญ่เย่เชินหลินขยับเซี่ยชีหรั่น เขากลัวตัวเองไปแล้วเธอจะหลงทาง วันที่ไม่มีเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินก็ไม่อยากอยู่ เขาไม่อยากเจอวันที่มืดมนเช่นนั้น