ตอนที่ 970 สาวใช้ตัวแสบ874

ตอนที่ 970 สาวใช้ตัวแสบ874

เย่เชินหลินลูบผมซอยที่หน้าผากของเซี่ยชีหรั่น กล่าวเบา ๆ ：“ขอเพียงแต่เป็นลูกของคุณ ผู้ชายหรือผู้หญิงผมชอบทั้งนั้น” เพียงแค่เป็นลูกของเซี่ยชีหรั่น เขาล้วนรัก

“ฉันหวังว่าเขาจะเป็นเด็กผู้ชายรูปหล่อเหมือนคุณ” เซี่ยชีหรั่นเอียงศีรษะและมองไปที่เย่เชินหลิน ระยะห่างของทั้งสองคนใกล้จนสามารถรู้สึกถึงลมหายใจของอีกฝ่ายได้

เย่เชินหลินจูบลงบนริมฝีปากสีเชอร์รี่ของเซี่ยชีหรั่นแล้วกล่าว ：“ผมชอบลูกสาว ลูกสาวที่ใจดีเหมือนกับคุณ”

“ฉันจะบอกกับลูกแน่นอนว่าเขามีพ่อที่ดี” เซี่ยชีหรั่นดูเหมือนเห็นเด็กวิ่งเข้าหาตัวเองอย่างร่าเริง ใบหน้าเล็ก ๆ อ้วนจ้ำม่ำ ระหว่างคิ้วสามารถมองเห็นเงาของเย่เชินหลินได้ราง ๆ พอคิดว่าถ้าโตขึ้นเป็นมารร้ายไปอีก ไม่รู้ว่ามีผู้หญิงกี่คนที่จะตกเป็นเหยื่อ เซี่ยชีหรั่นยิ้มออกมาเบา ๆ

เมื่อเทียบกับชีวิตสบาย ๆ ของเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่น ส้งซูหาวกับเซียวเสี่ยวลี่ที่ใช้ชีวิตเหมือนตกนรกทั้งเป็น จงหวีฉวนโทรศัพท์หาส้งซูหาว บอกเขาอย่างไม่หนักไม่เบาว่าถ้าหากต้องการใช้ชีวิตสบาย ๆ แบบนี้ต่อไปก็ต้องรีบตามหาส้งหลิงหลิงให้เจอ สุดท้ายก็ตรงไปที่บ้านตระกูลส้ง

ส้งซูหาวถูกสายตาของจงหวีฉวนกวาดมอง เงียบกริบไร้ซึ่งเสียงใด ๆ เขากล่าวอย่างจำนน ： “ท่านประธานจงขอให้ท่านวางใจเถอะ ผมจะหาน้องสาวให้เจอ” ในใจเอาแต่สาปแช่งบรรพบุรุษจงหวีฉวนไปหลายชั่วอายุคน

เซียวเสี่ยวลี่ก็กลัวไม่น้อย รอกระทั่งรถของจงหวีฉวนขับหายไป ทั้งสองคนหยิบโทรศัพท์โทรหาทุกคนในบ้านของตระกูลส้ง ถามหาคนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับส้งหลิงหลิง ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า ไม่มี

คิดถึงคำพูดที่พ่อและน้องสาวเคยพูด ส้งซูหาวตื่นขึ้นมากลางดึก เขาลุกขึ้นนั่ง ยืนสูบบุหรี่อยู่ท่ามกลางความมืด จนกระทั่งควันบุหรี่ทำให้เซียวเสี่ยวลี่ตื่นขึ้นมาจากความฝันของเธอ

“ซูหาว ดึกดื่นแบบนี้ไม่หลับไม่นอนทำไมยังสูบบุหรี่อยู่อีก” เซียวเสี่ยวลี่เปิดไฟ พรึบ

ในห้องเหมือนกับช่วงเช้ามืดของฤดูหนาว ท่ามกลางความมืดมิดเงียบงันมองเห็นแผ่นหลังที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนของส้งซูหาว

“คุณคิดว่าส้งหลิงหลิงจะไปที่ไหน” ส้งซูหาวถามเซียวเสี่ยวลี่ แล้วก็ดูเหมือนกำลังถามตัวเองด้วย เขาคิดจนสมองจะแตกก็คิดไม่ออกว่าส้งหลิงหลิงจะไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ในใจของส้งซูหาวยังมีความเห็นแก่ตัว พอเห็นจงหวีฉวนกำลังตามหาส้งหลิงหลิงอยู่แบบนี้เขาอยากจะได้ผลประโยชน์จากจงหวีฉวน จากการที่บ้านตระกูลส้งโดนเย่เชินหลินโจมตีในครั้งนั้น ตอนนี้มันหายนะไปเสียแล้ว

“ฉันโทรไปทุกที่ที่เป็นไปได้ว่าเธอจะไปแต่กลับไม่มีข่าวคราวของเธอเลย หรือว่าเราไปแจ้งคนหายดีไหม” เซียวเสี่ยวลี่เสนอขึ้น เธอคิดอย่างรวดเร็ว ส้งหลิงหลิงยังสามารถไปสถานที่ที่ไหนได้อีก

ส้งซูหาวสะบัดศีรษะ เรื่องนี้จะทำให้การค้นหาเป็นเรื่องใหญ่ไม่ได้ ถ้าหากว่าได้จงหวีฉวนยังจะมาหาเขาทำไมกัน？

“ถ้าอย่างนั้นคุณมีวิธีการอย่างไร？” เซียวเสี่ยวลี่ถามอย่างสิ้นหวัง เธอทนไม่ได้กับผู้ชายที่ไร้ความสามารถอย่างส้งซูหาว ในใจของเธอชอบผู้ชายแบบเย่เชินหลิน เพียงแต่ตัวเธอเองยอมจำนนให้กับส้งซูหาวไปเสียแล้ว นอกเหนือจากการช่วยเหลือเขาเธอก็ไร้ซึ่งตัวเลือกใด ๆ

“หรือว่าพวกเราส่งข้อความหาเธอว่าคุณป่วย” เซียวเสี่ยวลี่แนะนำเสียงแผ่ว พูดจบก็นึกขึ้นได้ว่าส้งหลิงหลิงไม่ใช่เด็กผู้หญิงอินโนเซ้นท์ที่ตามคนอื่นไม่ทัน เธอจะไม่ถูกครอบงำโดยเครือญาติทางสายเลือดของเธอ กลอุบายดังกล่าวไม่สามารถหลอกลวงเธอได้เลย

“ผมมักจะสงสัย ทำไมเธอถึงเลือกที่จะออกจากโรงพยาบาลไม่มาบ้าน แต่กลับเลือกที่จะหนีไปหลบซ่อนอยู่ด้านนอกเพียงลำพัง” ส้งซูหาวรู้สึกถึงแผนการไม่ชอบมาพากล แต่คิดแล้วคิดอีกเขาก็คิดไม่ออกว่าสาเหตุใด มันจะง่ายกว่านี้มากถ้ารู้เหตุผลนี้

เซียวเสี่ยวลี่และส้งหลิงหลิงอยู่ด้วยกันมานานที่สุด ตามความเข้าใจของเธอเกี่ยวกับส้งหลิงหลิง เธอรู้สึกว่าการจากไปของส้งหลิงหลิงไม่ง่ายเลย

“นอนเถอะ พรุ่งนี้หาคนมาตามหาเธอ” ส้งซูหาวสูบบุหรี่เฮือกสุดท้ายหลังจากนั้นก็ล้มตัวลงบนเตียง ความรู้สึกหมดหนทางแผ่ซ่านอยู่ในใจ ไม่สนหรอกจะว่าอย่างไร ส้งหลิงหลิงคือน้องสาวของเขา

ผู้คนนับไม่ถ้วนกำลังให้ความสนใจกับเรื่องของส้งหลิงหลิง แต่เย่เชินหลินเนื่องจากเซี่ยชีหรั่นตั้งครรภ์ เขาปล่อยวางเรื่องอื่น ๆ ไว้ชั่วคราว ใช้เวลาทั้งวันไปกับเซี่ยชีหรั่น การจากกันช่วงเวลาหนึ่งจะทำให้รักกันหวานชื่นยิ่งกว่าตอนข้าวใหม่ปลามัน นี่มันเลี่ยนเสียยิ่งกว่าสุภาษิตข้าวใหม่ปลามันนั่นเสียอีก！

เย่เชินหลินไม่อยู่ข้างกาย เซี่ยชีหรั่นเบื่อกับการไม่มีอะไรทำ เธอหาหนังสือมาเล่มหนึ่ง 《สิบข้อที่คุณแม่ที่ดีต้องระวัง》นี่เป็นหนังสือที่แม่เซี่ยให้เธอมา ใจเธอคิดว่าตอนไหนมีเวลาอยากจะไปร้านหนังสือซื้อหนังสือเสียหน่อย ค้นดูที่ชั้นหนังสือก็ไม่มีหนังสือที่เธอต้องการ ณ ตอนนี้ พอคิดถึงลูก ใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นก็ประดับไปด้วยรอยยิ้ม

หยิบหนังสือที่แม่เซี่ยให้มา เธอเปิดหน้ากระดาษที่ส่งกลิ่นหอมอย่างตั้งใจ หนังสือเล่มนี้อธิบายถึงสิ่งที่ต้องทำในทุกช่วงการตั้งครรภ์ของคุณแม่ อาหารที่ต้องระมัดระวัง มันเป็นสารานุกรมการเลี้ยงดู เซี่ยชีหรั่นอ่านอย่างตั้งใจ รวบรวมสมาธิเอาใจใส่จดจ่อไปกับการอ่าน

เย่เชินหลินพิงประตูอยู่ มองดูเซี่ยชีหรั่น สายตาที่จดจ่อของเธอ ในมือถือปากกา วาดลงไปบนกระดาษเป็นครั้งคราว บางครั้งก็เอาปากกาไปวางงับไว้ในปากสีเชอร์รี่นั่น ขมวดคิ้วครุ่นคิด แลดูขี้เล่นน่ารัก เขาแทบอยากจะแปลงร่างเป็นปากกาบนมือของเธอ หรือถ้าไม่ได้ ดีที่สุดรองลงมาได้กลายเป็นหนังสือเล่มนั้นก็ยังดี

เย่เชินหลินชอบความรู้สึกที่ได้ติดตามเธออย่างเงียบ ๆ ไม่ขยับตัวแบบนี้ ดีจริง ๆ ไม่มีการรบกวนจากสิ่งแปลกปลอมอื่น ๆ มีเพียงเขาและเธอ บางทีสายตาของเย่เชินหลินอาจจะร้อนแรงเกินไป ยากเกินกว่าที่เซี่ยชีหรั่นจะไม่ให้ความสนใจได้

“เชินหลิน คุณมาแล้วหรือ” หลังพูดจบเซี่ยชีหรั่นก็อ่านหนังสือของตัวเองต่อ เธอแลดูเอาจริงเอาจริงอย่างมาก คุณชายเย่ที่อยู่ด้านข้างถูกเมินไปอีกครั้ง ความรู้สึกแบบนี้ไม่ดีเอาเสียเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคุณชายเย่ขี้อิจฉา

เซี่ยชีหรั่นสนใจเพียงอ่านหนังสือ เธอแทบจะไม่เข้าใจคำอธิบายเหล่านั้นเลย ข้อมูลที่มีอยู่ขณะนี้คนอื่นก็ไม่ได้พูดทั้งหมด เธอตั้งใจเรียนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ดูดซึมสิ่งที่อ่าน ไม่ได้สนใจใบหน้าเขียวของเย่เชินหลินเลย

“มองผม” เย่เชินหลินยื่นมือใหญ่ออกมาจับศีรษะเล็ก ๆ ของเซี่ยชีหรั่นให้หันมา ม่านตาสีหมึกเข้มจ้องไปที่ดวงตาของเซี่ยชีหรั่น ราวกับตลอดชีวิตก็มองไม่พอ

“อย่าโวยวาย” เย่เชินหลินพูดอย่างเอ็นดู ลูบศีรษะของเย่เชินหลินแล้วก็กลับไปอ่านหนังสือตัวเองต่อ