ตอนที่ 969 สาวใช้ตัวแสบ873

ตอนที่ 969 สาวใช้ตัวแสบ873

“คุณเย่คะ ฉันว่าสถานการณ์ของคุณเซี่ยเป็นอาการของคนแพ้ท้อง” คุณแม่เซี่ยกล่าวเสียงแผ่วเบา

“อืม ระมัดระวังตอนเตรียมอาหารเสียหน่อย” เย่เชินหลินกล่าวอย่างใจเย็น แต่ในใจนั้นมีความสุข เธอมีลูกแล้ว มีลูกของพวกเขา เย่เชินหลินนั่งอยู่บนโซฟาดูทีวีหัวเราะคิกคัก ไม่ได้สิเขาต้องบอกเรื่องนี้กับชีหรั่น เขายืนขึ้นเดินไปถึงด้านหลังประตูก็ถอยกลับมาอีก ไม่ได้ ต้องได้รับการยืนยันก่อนค่อยบอกชีหรั่น ถ้าเกิดไม่ใช่ลูกชีหรั่นจะผิดหวังได้

เย่เชินหลินหยิบโทรศัพท์ต่อสายไปยังหมอห่าว

“ครับคุณเย่” หมอห่าวกล่าวด้วยความเคารพ

“อีกสักครู่ผมจะให้เซี่ยอี้ชิงไปรับคุณ มีธุระกับคุณหน่อย” เย่เชินหลินพูดจบก็ยิ้มไม่หยุด

“ขออภัยด้วยครับคุณเย่ ตอนนี้ผมอยู่บ้านเกิด ผมจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้เลย” หมอห่าวกล่าวด้วยความเคารพยำเกรง“ไม่ต้องรีบขนาดนั้น ใช้ความเร็วปกติของคุณก็พอ” เย่เชินหลินอารมณ์ดี ไม่ได้ซีเรียสกับการรอวันนี้

เซี่ยชีหรั่นนอนจนกระทั่งถึงเวลาอาหารค่ำ

ตอนตื่นขึ้นมาเธอมองดูเวลา ในใจก็รู้สึกผิด ยังอยากจะอยู่เป็นเพื่อนเชินหลินอีก ตัวเองนอนทั้งบ่ายแบบนี้ เซี่ยชีหรั่นคิดว่าตัวเองป่วยหรือเปล่า แต่เธอกินได้นอนหลับแบบนี้จะป่วยได้หรือ?

เซี่ยชีหรั่นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กำลังลังเลว่าควรโทรหาใคร โทรหาจ้าวเหวินอิงเธอก็กลัวว่าจ้าวเหวินอิงจะกังวล โทรหาฝู้เฟิ่งหยีก็กลัวพวกเขาจะเป็นห่วง ท้ายที่สุดเซี่ยชีหรั่นก็ต่อสายหาจิ่วจิ่ว

“ชีหรั่นอา เธอแอบหายไป ตอนนี้นึกถึงฉันขึ้นมาแล้วหรือ” จิ่วจิ่วถามเซี่ยชีหรั่นอย่างเคือง ๆ วันนั้นเธอไปดูหนังกับเหยนชิงเหยียนพอกลับมาก็ไม่เห็นร่องรอยของเซี่ยชีหรั่นแล้ว เธอให้เหยนชิงเหยียนไปถามฝู้เฟิ่งหยี ฝู้เฟิ่งหยีบอกว่าเพื่อไม่ให้รบกวนพวกเขา พวกเขาไม่ได้บอกที่อยู่มา

“จิ่วจิ่ว ฉันไม่รู้ว่าฉันป่วยหรือเปล่า” เซี่ยชีหรั่นในเวลานั้นไม่คิดว่าตัวเองจะมีลูก จำใจต้องหันไปขอความช่วยเหลือจากจิ่วจิ่วหญิงผู้สวมเกี้ยวเจ้าสาว และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่มีลูก

“เธอเป็นอะไร？” จิ่วจิ่วพอได้ยินเซี่ยชีหรั่นพูดว่าป่วย ตรงนั้นถึงจะโกรธอยู่แต่ก็เป็นห่วงด้วย “ร้ายแรงหรือเปล่า เธอไปหาหมอมาหรือยัง หมอห่าวไม่ได้ไปกับพวกเธอหรือ คุณเย่รู้หรือไม่？ จิ่วจิ่วถามยกใหญ่

“จิ่วจิ่ว ตอนนี้ทุกทุกวันฉันกินเยอะมาก ๆ แถมพอนอนก็นอนเสียนาน” เซี่ยชีหรั่นกล่าวอย่างทุกข์ใจ

“ชีหรั่น ทำไมพอฉันฟังแล้วรู้สึกเหมือนพวกคนที่เขามีลูกล่ะ” จิ่วจิ่วหัวเราะหยอกล้อ

“แต่ว่าดูจากสถานการณ์ก่อนหน้าแล้ว ฉันกับเชินหลินสุขสมกันแค่ครั้งเดียว จะเป๊ะขนาดนี้เชียวหรือ” เซี่ยชีหรั่นพูดเสียงแผ่ว

ฝู้เฟิ่งหยีเดินผ่านมาพอดีได้ยินคำว่าลูกคำนี้ความรู้สึกไวขึ้นมาทันที จิ่วจิ่วก็มองเห็นฝู้เฟิ่งหยี คิ้วของเธอก็ขมวดขึ้น

“ชีหรั่น คุณนายอยู่ข้าง ๆ ฉันยกสายให้เธอคุยกับคุณนายนะ” จิ่วจิ่วส่งโทรศัพท์ให้ฝู้เฟิ่งหยีแล้วกล่าว “สายของชีหรั่น”

“ชีหรั่น เกิดอะไรขึ้น？” ฝู้เฟิ่งหยีถามขึ้น ทั้งคู่เพิ่งย้ายออกไปไม่กี่วัน ทั้งสองคนมีปัญหากันแล้วงั้นหรือ？

“แม่คะช่วงนี้หนูกินเยอะ แถมยังขี้เซา กินข้าวพอได้กลิ่นของคาวก็เอาแต่อ้วก ทำเอาเชินหลินกินข้าวไม่ปกติสุขเอาเสียเลย” เซี่ยชีหรั่นเล่าสถานการณ์ของตัวเองให้ฝู้เฟิ่งหยีฟัง เธอไม่กล้าสรุปโดยพลการว่ามีลูก เซี่ยชีหรั่นไม่อยากให้ทุกคนผิดหวัง

ฝู้เฟิ่งหยีเป็นคนผ่านมาที่พอฟังคำอธิบายของเซี่ยชีหรั่น ในใจก็ดังดอกไม้บานสะพรั่ง เธอจะได้เป็นคุณย่าแล้ว นึกถึงก่อนหน้าที่ได้แต่มองดูเด็ก ๆ บ้านอื่น ตอนนี้จะมีเป็นของตัวเองเสียที ใบหน้าสาวมีอายุพราวเสน่ห์ของเธอแต่งแต้มไปด้วยความสุข

“ชีหรั่น อย่ากังวล แบบเธอนี้คือปฏิกิริยาของคนมีลูก นี่เป็นปฏิกิริยาที่ปกติที่สุด” ฝู้เฟิ่งหยีเพิ่งพูดจบจิ่วจิ่วก็กระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข ชีหรั่นมีลูก เธอจะได้เป็นแม่บุญธรรมแล้ว จิ่วจิ่วตัดสินใจว่ารอให้ลูกของเซี่ยชีหรั่นโตจะต้องเรียกเธอว่าแม่บุญธรรมให้ได้

จิ่วจิ่วยืนขึ้นสักพักก็นั่งลงไปอีกบนโซฟา โซฟาหนังแท้บุบลงไปเป็นหลุม เหยนชิงเหยียนเพิ่งเดินเข้ามา จิ่วจิ่วยืนตัวลอย เธอวิ่งไปดึงเหยนชิงเหยียนไว้และพูดอย่างมีความสุข : “ฉันจะเป็นแม่บุญธรรมแล้ว ฉันจะได้เป็นแม่บุญธรรมแล้ว” ลักยิ้มบนใบหน้าลึกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนที่เธอจะเป็นคือแม่ แต่ไม่ใช่แม่บุญธรรม

เหยนชิงเหยียนลูบหัวจิ่วจิ่ว พยักหน้ายิ้มรับ

ฝู้เฟิ่งหยีบอกเซี่ยชีหรั่นไม่ต้องกังวล ให้ตั้งใจดูแลสุขภาพให้ดี ช่วงระยะเริ่มแรกนี้ต้องระวังอย่าออกกำลังกายหนัก

หลังวางสายฝู้เฟิ่งหยีไปหาเย่เฮ่าหรัน เธอจะเอาข่าวนี้ไปบอกเขา คิดว่าเย่เฮ่าหรันจะต้องดีใจมากแน่ ๆ ที่ได้ยินข่าวนี้ ในใจของจิ่วจิ่วคิดแต่จะเตรียมของขวัญไว้ให้เด็ก เธอจะเตรียมของขวัญอะไรดีนะ

“คุณว่าพวกเราเตรียมตุ๊กตาผ้าไว้ให้เด็กดีไหม” จิ่วจิ่วถามเหยนชิงเหยียน ตากลมโตเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“เด็กดี ทารกยังไม่เกิดเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง” เหยนชิงเหยียนมองดูจิ่วจิ่ว เขาก็อยากเป็นพ่อคนเหมือนกัน

“งั้นฉันจะเตรียมของขวัญไว้สองชุด มีของเด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิง ไม่แน่นะ ชีหรั่นอาจจะคลอดลูกแฝดชายหญิงก็ได้” จิ่วจิ่วกล่าวโดยไม่คิดมาก

เหยนชิงเหยียนเพียงแค่ยิ้มลูบหัวปลอบจิ่วจิ่ว

“ชีหรั่นมีลูกแล้ว” เมื่อฝู้เฟิ่งหยีเห็นเย่เฮ่าหรันเธอก็รอแทบไม่ไหวที่จะแจ้งข่าวนี้กับเขา

“จริงหรือ？” เย่เฮ่าหรันถามอย่างนิ่งสงบ ในใจของเขาก็เฝ้ารอการมาถึงของหลานชาย

：

：