ตอนที่ 977 สาวใช้ตัวแสบ 881

ตอนที่ 977 สาวใช้ตัวแสบ 881

“คุณผู้หญิง นายท่านให้คุณลงไปกินข้าวค่ะ” ป้าจางเคาะห้องหลินหลิง คุณหญิงกลับมาวันนี้ก็ไม่ได้ออกมาจากห้อง เธอก็ไม่ได้ถามเหตุผล ป้าจางเป็นห่วงเด็กคนนี้จริงๆ

“รู้แล้วค่ะ” หลินหลิงตอบนอกประตู เธอลากฝีเท้าหนักๆ ไปที่ห้องอาหาร ใบเชิญสีแดงนั้นเหมือนภูเขาใหญ่หนักๆ ทับลงมาทำให้เธอหายใจไม่ออก

“กินข้าวไม่ลงเหรอ? ” พ่อหลินพูดอย่างน่าเกรงขาม เขาแค่เป็นห่วงลูกสาว เย่เชินหลินมันดีขนาดนั้น?

“พ่อ ลูกชายประธานหอการค้าเย่เชินหลินจะฉลองที่คุณนางมีลูก เชิญไปบ้านเขามะรืนนี้” หลินหลิงหยิบคำเชิญสีแดงส่งให้เลขาธิการหลินบนโต๊ะหลัก เธอไม่อยากไปตระกูลเย่ เรื่องของเย่เชินหลิน ไห่ลี่หมินต้องไปแน่ๆ นี่คือแผนการที่เล็งมาที่เธอชัดๆ คุณเย่ไม่ฉลองเร็วหรือช้าเกินไปหรอก ดันมาฉลองตอนนี้ ต้องเป็นเพราะไห่ลี่หมินคนชั่วนั่นไปหาคุณเย่แน่ๆ

ปกติเลขาธิการหลินไม่อยากไป แต่ตำแหน่งเย่เฮ่าหรันเขาต้องไป สิ่งสำคัญที่สุดคือเขาอยากไปพบเย่เชินหลินสักหน่อย เขาเป็นคนรู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหางอย่างไร ทำให้ลูกสาวเขาหลงใหลทุ่มใจให้ขนาดนั้น

หลินหลิงส่งพ่อออกไปอย่างเคารพแล้วก็วางแผนไปที่บริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ป สองวันอยู่บ้านพ่อไม่ได้ป่วย เธอคิดจะกลับไปตำแหน่งของตัวเอง

หลินหลิงอยากกลับบริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ปไปที่ตำแหน่งตัวเองก่อน สองสามวันนี้เพราะไห่ลี่หมินคนเลวทำให้เธอไม่ได้พักผ่อนเต็มที่ทุกคืน ดีที่ตอนนี้มีการแต่งหน้าในยุคปัจจุบัน ไม่ว่าผิวจะแย่แค่ไหนแต่งหน้าสักหน่อยก็มีจิตวิญญาณปรากฏต่อสายตาทุกคน ทันใดนั้นหลินหลิงก็ขอบคุณเครื่องสำอาง

หลินหลิงเพิ่งปิดประตู เธอถอดเสื้อผ้าทั้งหมดแล้วเดินเข้าไปในอ่างน้ำกุหลาบอย่างสง่างาม น้ำร้อนชะล้างผิว หลินหลิงผ่อนคลายไปทั้งร่าง เธอเพิ่งออกมาจากห้องน้ำก็ได้ยินเสียงเคาะตลอดที่ประตูใหญ่ ตอนแรกหลินหลิงไม่ได้สนใจมากนัก คิดว่ามีคนมาเคาะประตูเพื่อนบ้านข้างๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นต่อเนื่อง

เสียงเคาะประตูเร่งรีบมาก เหมือนมาจากประตูของตัวเอง เธอทำได้เพียงสวมผ้าขนหนูออกมาดู ตอนนี้ฤดูร้อนไม่ได้ร้อนเหมือนกัน หลินหลิงเดินมาถึงประตูใหญ่ เธอมองตาแมวที่ประตู หลินหลิงไม่เห็นอะไรเลย เธอเพิ่งเปิดรอยแยกที่ประตู

ร่างสูงใหญ่ของไห่ลี่หมินก็ปรากฏออกมา กลิ่นเหล้าพัดมา

“เธออยู่บ้านจริงๆ ด้วย” ไห่ลี่หมินพูดมีกลิ่นเหล้า มองดีๆ ดวงตาเขามีไฟลุก

เดิมที ไห่ลี่หมินรีบไปที่ตระกูลเย่เพื่อรับแขกอย่างมีความสุข รอไปคนที่รออยู่ก็ไม่มา ไห่ลี่หมินดื่มเหล้าอย่างบูดบึ้ง ปกติคนที่รู้จักวางตัวไม่คิดจะดื่มอวยพร เย่เชินหลินยังเดินไม่ถึงตัวไห่ลี่หมิน เขาก็รีบลุกขึ้นยืน วิ่งออกไปข้างนอกอย่างไม่คิดชีวิต คนอื่นมองร่างที่พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วของไห่ลี่หมินอย่างอธิบายไม่ถูก จุดหมายปลายทางแรกของไห่ลี่หมินคือที่พักส่วนตัวของหลินหลิง ถ้าหลินหลิงไม่อยู่ เขารอได้ รอหลินหลิงกลับมา เขาไม่เชื่อว่าหลินหลิงจะไม่กลับ

ไห่ลี่หมินดื่มเหล้าไม่น้อย ยืมความกล้าของเหล้า ไห่ลี่หมินเคาะประตูหลินหลิงอย่างแรง คนอื่นมองไห่ลี่หมินเหมือนมองมนุษย์ต่างดาว เขาก็เคาะประตูตลอดเวลาอย่างไม่สนใจ

หลินหลิงพอเห็นว่าเป็นไห่ลี่หมินก็ปิดประตูทันที เขาจะให้เธอปิดประตูได้อย่างไร ไห่ลี่หมินยื่นเท้าข้างหนึ่งเข้าไปในประตู อ้าปากค้างและพูดขึ้น “ฉันอยากเข้าไป”

“นี่ไม่ใช่บ้านนาย” หลินหลิงเอามือข้างหนึ่งปัดจมูก อีกข้างดันประตู เธอปล่อยให้ไห่ลี่หมินเข้ามา ไม่ใช่ว่าเอาแกะเข้าปากเสือเหรอ?

“หลินหลิง ฉันอยากแต่งงานกับเธอ” ไห่ลี่หมินก้มศีรษะพูด ตอนแรกเขาจะยื่นมือไปดันประตู ใครจะไปรู้ว่ามือเขาดึงผ้าขนหนูหลินหลิง เกิดเสียงพรึ่บ หลินหลิงรู้สึกร่างกายเบา อ่า ไอ้หื่น ไอ้ชั่วนี่ หลินหลิงตบไห่ลี่หมินแล้ววิ่งเข้าไปในห้อง และลืมปิดประตู

ไห่ลี่หมินโดนตบก็ตื่นไม่น้อย เขาปิดประตู เปิดตู้รองเท้า ด้านในมีรองเท้าผู้หญิงเล็กๆ ไห่ลี่หมินขมวดคิ้ว ไม่ว่าเขาจะใส่คู่ไหนก็ไม่เข้า ไห่ลี่หมินเดินเท้าเปล่าตามหลินหลิงไป

“นายตามฉันมาทำไม?” หลินหลิงได้ยินฝีเท้าด้านหลัง เธอหันศีรษะไปพูดด้วยความโกรธ

มองไปที่ร่างสวยงาม ต้นขาเรียวยาว ความร้อนทั้งร่างกายไห่ลี่หมินรวมตัวเป็นจุดเดียว

เขาพุ่งเข้าไปโอบหลินหลิงแล้วจูบริมฝีปากแดง หลินหลิงพูดอย่างดิ้นรน “ปล่อยฉัน” หลินหลิงโดนไห่ลี่หมินกอดไว้ทั้งร่างก็อ่อนแอ การดิ้นรนของเธอในสายตาไห่ลี่หมินก็คือต้องการที่จะจับให้อยู่หมัดก็เลยแสร้งทำเป็นปล่อยไปก่อน ปากปฏิเสธแต่ก็ยินดีต้อนรับ

“ปล่อยเธอ เธอเต็มใจเหรอ?” ไห่ลี่หมินครึ่งตื่นครึ่งเมา พูดตามใจตัวเอง ถูกกลิ่นหอมหลินหลิงกระแทกจนลืมจุดมุ่งหมายของตัวเองที่มาในครั้งนี้

“ไอ้ชั่ว ไอ้อันธพาลปล่อยฉันนะ” หลินหลิงทุบหน้าอกไห่ลี่หมินด้วยความตื่นตระหนก แรงระดับนี้ไห่ลี่หมินไม่เก็บมาใส่ใจ ความปรารถนาของไห่ลี่หมินในตอนแรกไม่ได้แรงมาก ถูกหลินหลิงดิ้นใส่ก็ยากที่จะทน ไม่ได้ปลดปล่อยมาหลายวัน เขาอยากมากจริงๆ

“เดี๋ยวเธอจะต้องให้ฉันกอดเธอแน่นๆ ” ไห่ลี่หมินโอบเอวอุ้มหลินหลิงขึ้นมา ผลักประตูตรงไปที่ห้องของเธอ สองมือโยนลง หลินหลิงก็ทิ้งตัวลงบนเตียงใหญ่เหมือนกลีบดอกไม้

ทั้งสองคนสู้รบกันไปมา หลังจากจบเรื่อง หลินหลิงก็จ้องเขม็งไห่ลี่หมิน ไอ้อันธพาลนี่เอาแต่รังแกเธอ ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ หลินหลิงเพียงใช้อาวุธของหญิงสาวต่อยเตะไห่ลี่หมิน สุดท้ายก็ใช้อาวุธขั้นสูงสุดก็คือ ปาก

เธอกัดข้อมือไห่ลี่หมินอย่างแรง ไห่ลี่หมินเริ่มดิ้น เมื่อเห็นรอยขีดข่วนสีแดงด้านหลังหลินหลิง ไห่ลี่หมินก็หยุดดิ้น

เขาไม่ดิ้นหลินหลิงก็ไม่กัดต่อ น้ำตาคลอเบ้า หลินหลิงฝืนไม่ให้น้ำตาไหลลงมา เธอไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าชายชั่วคนนี้ เธออยากกัดผู้ชายคนนี้ให้ตาย แต่ผู้ชายคนนี้ไม่ดิ้นจริงๆ

“ออกไป” หลินหลิงยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ แค่ไล่ไห่ลี่หมินออกไป ไห่ลี่หมินเห็นใบหน้าโกรธของเธอก็พูดขึ้นเรียบๆ “ฉันอยากแต่งงานกับเธอ มันคือความผิดของฉัน”