ตอนที่ 981 สาวใช้ตัวแสบ 885

ตอนที่ 981 สาวใช้ตัวแสบ 885

เขาไม่อยากขับรถที่ดึงดูดสายตาคันนั้น ไห่ลี่หมินไม่คิดว่าตัวเองจะถูกลากไปไกลตามคำสั่งของชายชราก่อนที่เขาจะมาถึงตระกูลหลินทุกวันสั่งงานให้คนอื่นทำ ไห่ลี่หมินเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง ผมที่พิถีพิถันบนศีรษะของเขากระจัดกระจายไป ชุดแฮนด์เมดระดับไฮเอนด์บนร่างกายของเขาก็กลายเป็นชุดลำลองสำหรับเล่นกีฬาเช่นกัน ไห่ลี่หมินในชุดลำลองดูเป็นผู้ชายที่สดใส เทียบกับไห่ลี่หมินที่เคยสวมชุดสูทตอนนี้เขาในชุดลำลองดูจะเข้าถึงได้ง่ายกว่า

เขาแอบออกจากตระกูลหลินหนังสือนั้นกลายเป็นเครื่องมือซ่อนตัวของเขา ไห่ลี่หมินคอยสอดส่องทุกการเคลื่อนไหวภายใน ตราบใดที่ยังมีคน อยู่รอบๆ ท่านปู่หลินและหลินหลิง ไห่ลี่หมินก็จะเข้าไปสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์เสมอ

แต่ตระกูลหลินจะไม่เห็นทุกการเคลื่อนไหวของไห่ลี่หมินเหรอ เลขาธิการหลินคิดไม่ออกไห่ลี่หมินจะทำอะไรกันแน่ เขาบอกคนรับใช้ว่าอย่าผลีผลาม เขาอยากเห็นว่าเด็กคนนี้กำลังจะทำอะไร

“ท่านปู่จะให้ไล่เขาออกไปหรือไม่?” ผู้ใต้บังคับบัญชาไม่รู้จักตัวตนของไห่ลี่หมิน คิดว่าเป็นพวกพวกหัวขโมยและพวกอันธพาล ต้องการทรัพย์สินของตระกูลหลิน เขาจ้องไปที่ร่างของไห่ลี่หมินอย่างดุดัน เกรงว่าจะไห่ลี่หมินจะแอบเข้าเข้าไปในตระกูลหลินได้แล้วมันเป็นความผิดครั้งใหญ่ของเขา

"ปล่อยเขาไปเถอะ" เลขาธิการหลินพูดอย่างใจเย็นและไม่มีอะไรผิดปกติ พอเห็นว่าเลขาธิการหลินไม่ได้อะไรอีก ท่านปู่หยิบเอกสารบนโต๊ะทำงาน เขาจึงถอยออกไปและปิดประตูให้อย่างใส่ใจ ท่านปู่ต้องการทำงาน ในที่ทำงานท่านปู่ไม่ให้ชอบมีคนอยู่ใกล้ๆ แม้ว่าท่านปู่จะไม่สนใจ แต่เขาก็ประมาทไม่ได้

ดังนั้น ทุกๆวันไห่ลี่หมินจึงซ่อนตัวอยู่นอกบ้านพักของตระกูลหลินเป็นกระต่ายเฝ้าต้นไม้รอให้คนออกมา คนของตระกูลหลินเปลี่ยนกะเพื่อเฝ้าดูไห่ลี่หมินทุกวันเพราะกลัวว่าเขาจะฉวยโอกาสหยิบอะไรไป

วันแห่งความสงสัยซึ่งกันและกันดังกล่าวกินเวลามาสามวันแล้ว ป้าจางคิดถึงเรื่องที่หลินหลิงไม่ค่อยอยากอาหาร เธอรู้สึกเป็นห่วงคุณหนู ร่างบางนั้นลมพัดทีคงปลิว เธอวางแผนที่จะไปซื้อผักและทำอาหารดีๆให้คุณหนูทาน แต่พอป้าจางเดินไปที่ประตู ไห่ลี่หมินก็เดินตาม ป้าจางไปไม่ไกล

"เร็วเข้า รีบไปบอกท่าน ไอ้หมอนั่นกำลังสะกดรอยตามป้าจาง" ชายหนุ่มที่เป็นอายุยี่สิบกว่าปีตะโกนเรียกอย่างเสียงดัง เขาชื่อว่าหยวนจื่อเขาเป็นผู้ช่วยของตระกูลหลิน หยวนจื่อหันหน้าไปมอง จางไห่ที่เข้ากะเฝ้ายามกะเขายังคงหลับอยู่ เขาหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ไอ้หมอนี่หลับได้ไง กี่โมงกี่ยามเข้าไปแล้ว "บอกให้นายไปแจ้งท่านปู่ว่าไอ้หมอนั่นมันลงมือแล้ว" หยวนจื่อเคาะศีรษะจางไห่อย่างแรง

"ตีฉันทำไมเนี่ย" จางไห่คู่หูกระโดดขึ้นด้วยความตกใจ มองไปที่ใบหน้าบึ้งตึงของหยวนจื่อ รู้ตัวว่าทำผิดจึงถามกลับว่า "เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ พอดีเหม่อไปนิดหน่อย?"

หยวนจื่อพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "ไปบอกท่านปู่ว่าไอ้หมอนั่นสะกดรอยตามป้าจาง มาก่อน ต้องมีเจตนาไม่ดีแน่" เขาต้องการเฝ้าดูเด็กคนนี้ต่อไป

"รู้แล้วน่า รู้แล้ว"

หยวนจื่อจ้องมองไปที่ไห่ลี่หมิน เด็กหนุ่มรีบเร่งฝีเท้าของเขา ไม่ได้เขาต้องไปที่ช่วย หยวนจื่อวิ่งตรงออกจากวิลล่าตระกูลเย่ เขากลัวว่าป้าจางจะเกิดอะไรขึ้นซะก่อนถ้าเขาช้าเกินไป

"ไอ้หมอนี่ ช่างกล้า" หยวนจื่อหอบหายใจและในที่สุดก็เดินตาม ป้าจางและไห่ลี่หมินไป เขาหยุดเพื่อพักหายใจ ไอ้หมอนั่นกลับเร่งฝีเท้าตาม ป้าจางออกไป หยวนจื่อไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม วิ่งกระโดดสุดชีวิตเข้าไปจับตัวไห่ลี่หมินไว้

ไห่ลี่หมินเดิมทีตั้งใจจะขึ้นไปคุยกับป้าจางเพื่อหาข้อมูล แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกไป เขาก็ถูกอะไรสักอย่างกระโจนใส่ อีกฝ่ายไม่พูดอะไร เอาแต่ทุบตีเขา คนเราถึงยังไงก็มีอารมณ์ ไห่ลี่หมินเองก็ชักมีน้ำโห เขาหมุนแขนแล้วหันกลับไปคว้าคนข้างหลัง จับอีกฝ่ายพาดไหล่อย่างสวยงามแล้วทุ่มหยวนจื่อลงบนพื้น

หยวนจื่อไม่ได้คาดหวังว่าชายหนุ่มคนนี้จะโต้กลับ เขาพยายามที่จะยืนขึ้น แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหนก็ตาม หยวนจื่อรู้สึกว่าเขาได้ใช้ความแข็งแกร่งทั้งหมดของร่างกายของเขาแต่กลับถูกอีกฝ่ายยันไว้ เขาไม่ยอม ไอ้หมอนี้ช่างหน้าด้านจริงๆ

ไห่ลี่หมินมองไปที่คนนอนราบบนพื้นซึ่งเป็นคนที่เขาไม่รู้จัก ดวงตาของเขาเข้มขึ้น

"หยวนจื่อ ทำไมมาอยู่ที่นี่" ป้าจางได้ยินการเคลื่อนไหวและหันไปรอบๆ เห็นชายหนุ่มสองคนกำลังต่อสู้ เธอจึงเดินไปด้านข้างๆ เธออายุมากจนไม่กล้าที่จะห้ามการต่อสู้ แต่เมื่อเธอเห็นหยวนจื่อเข้า ป้าจางก็เข้าไปช่วยดึงหยวนจื่อขึ้นมา

“ไม่เจ็บใช่ไหม”

ป้าจางลูบหัวหยวนจื่อพักหนึ่งด้วยความเป็นห่วง สักพักก็สำรวจมือของหยวนจื่อ แสดงความห่วงใยเอื้ออาทร หยวนจื่อโตมากับเธอในตระกูลหลิน เพราะเธอไม่มีลูก ส่วนหยวนจื่อได้รับการเลี้ยงดูในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ตอนหยวนจื่ออายุสิบสอง ป้าจางเห็นว่าเขาเป็นโดดเดี่ยวอยู่ลำพังเมื่อเธอไปซื้อกับข้าวจึงพาเขาไปที่ตระกูลหลิน นั่นสามารถอธิบายได้ว่าทำไมพอหยวนจื่อเห็นไห่ลี่หมินสะกดรอยตามป้าจางจึงตรงไปต่อสู้กับไห่ลี่หมิน

เมื่อไห่ลี่หมินได้ยินว่าป้าจางเรียก หยวนจื่อที่นอนบนพื้น ดูเหมือนจะเป็นคนที่เธอรู้จัก ป้าจางที่จับมือหลินหลิงในวันนั้นดูเหมือนว่าเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลินหลิง เขาต้องการที่จะติดต่อหลินหลิง ดังนั้นจึงควรสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับป้าจางไว้ แต่หยวนจื่อคนนี้เขาไม่รู้จัก ขายขี้อายจริงๆ ไห่ลี่หมินพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มทะเล้นว่า "ขอโทษนะ ขอโทษด้วย ฉันคิดว่าเป็นคนร้ายน่ะ" แม้ว่าเขาจะพูดว่าขอโทษ แต่ไห่ลี่หมินได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อย

"ฉันเป็นเพื่อนร่วมงานของหลินหลิง พอดีฉันไม่ได้เห็นเธอไปทำงานมาสองสามวันแล้ว เลยแวะมาดูสิ รบกวนทุกคนหน่อยนะครับ" ไห่ลี่หมินพูดความจริงพร้อมกับรอยยิ้มที่จริงใจบนใบหน้าของเขา หยวนจื่อลูบหัวตัวเอง ที่แท้ก็คนกันเองแท้ๆแต่ดันไม่รู้จักกันก็เลยปะทะกันฟรีๆ เพื่อนของคุณหนูนั่นเอง หยวนจื่อยิ้มแหย