ตอนที่ 984 สาวใช้ตัวแสบ 888

ตอนที่ 984 สาวใช้ตัวแสบ 888

สมควรตาย

คนพาลคนนี้หลับไปแล้ว หลินหลิงคิดว่าไห่ลี่หมินไม่ใช่คนดีอะไร เธอจึงไม่สนใจเขา หลินหลิงทิ้งไห่ลี่หมินไว้และตรงไปที่แผนกต้อนรับพร้อมกับของที่ซื้อมา มีผู้คนจำนวนมากจับจ่ายซื้อของมีคนจำนวนมากรอต่อแถวที่เครื่องจ่ายเงิน หลินหลิงยืนอยู่ในแถว คิดว่าชายคนนั้นพิงรถประดับ คงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง เดี๋ยวก็กลับบ้านเองได้

มีอีกห้าคนก่อนหน้าจะถึงคิวหลินหลิง

หลินหลิงหันศีรษะและมองไปยังทิศทางของพื้นที่ของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวัน ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงยังไม่ตามมานะ

มีอีกสามคนที่ยังไม่ได้คิดเงิน

ถ้าพนักงานโยนเขาออกไปข้างนอก เขาจะหลับข้างถนนไหม?

มีคนอีกสองคนที่จะต้องคิดเงิน

เมื่อนึกถึงไห่ลี่หมินที่นอนอยู่บนถนนคนเดียว หัวใจของหลินหลิงก็เต้นรัวอยู่ตลอดเวลา เธอไม่รู้ว่าทำไมหัวใจของเธอจึงเต้นแรง หลินหลิงไม่มีเวลาคิด เธอวิ่งออกจากแถวและตรงไปยังพื้นที่ของใช้ประจำวัน

ไห่ลี่หมินยังคงนอนเงียบๆ ปากเขาเปิดปิดลงและดูเหมือนว่าเขาจะพูดอะไรบางอย่าง

รองเท้าที่ดังเอี๊ยดของหลินหลิงไม่ได้ปลุกไห่ลี่หมิน เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ชั่วร้ายนั้น หลินหลิงอยากจะตบสักสองครั้ง เธอยกมือขึ้น แต่ไม่ได้ตบลงไป

หลินหลิงไม่รู้ว่าเธอจะมีอารมณ์เช่นนี้ เธอเอื้อมมือไปดึงไห่ลี่หมิน

"ไห่ลี่หมิน คุณตื่นได้แล้ว" หลินหลิงเขย่าไหล่ไห่ลี่หมินอย่างแรง การกระทำของเธอหยาบคายมากและโดยส่วนตัวแล้วเธอรู้สึกว่าไห่ลี่หมินไม่ต้องการการปฏิบัติที่อ่อนโยนเลย

"หลินหลิง เด็กดี" ไห่ลี่หมินหลับไปอีกครั้งหลังจากพูดแบบนี้ เขาไม่ได้พักผ่อนเลยตั้งแต่เรียนหมากล้อมวันนั้น หลังจากดื่มไวน์แล้วอาการง่วงทั้งหมดของเขาก็ถูกจู่โจม

คำว่าเด็กดีนั้นเหมือนเสียงสายฟ้าฟาดที่ทำให้หลินหลิงตกใจเธอไม่ได้ยิน คำว่าเด็กดีนานแล้วที่เธอไม่ได้ยิน ตอนที่ยังเป็นเด็กพ่อของเธอจะจับหัวเธออย่างใจดีและพูดว่า "เด็กดี ไปโรงเรียนนะ" "เด็กดี ไปอ่านหนังสือ" ......คำว่าเด็กดีนั้นอยู่กับเธอมานาน แต่ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้อีกเลย

หลินหลิงไม่ได้ปลุกไห่ลี่หมินที่กำลังหลับเหมือนหมูไม่ว่าเธอจะเขย่าเรียกยังไงก็ไม่ตื่น

ด้วยความสิ้นหวังหลินหลิงต้องพยุงไห่ลี่หมินด้วยไหล่บางของเธอ เธอถือของที่เลือกมาและเมื่อเธอรีบวิ่งไปที่แคชเชียร์ ก็เห็นว่าคนมีอยู่ประปรายดู ดึกแล้ว หลินหลิงประคองไห่ลี่หมินด้วยมือเดียว เธอพิมพ์รหัสผ่านด้วยมือเดียว คนพาลคนนี้สามารถหลับได้ทั้งที่อยู่ข้างนอกไม่ต่างจากหมู

ทั้งถือของและประคองไห่ลี่หมิน เธอเดินออกจาก Wal-Mart ไปถนนที่ว่างเปล่า มีคนไม่มาก ไห่ลี่หมินก็ยังไม่ตื่น เธอพาไห่ลี่หมินกลับบ้านหรือจะโยนไห่ลี่หมินไว้ที่นี่ดี คิดถึงตอนที่คนพาลไห่ลี่หมินกินเธอลงท้องอย่างโหดเหี้ยมมาก่อน หลินหลิงตัดสินใจทิ้งเขาไว้คนเดียว

หลินหลิงสตาร์ทรถ เธอเหยียดศีรษะออกอย่างไม่สบายใจเพื่อดูว่าไห่ลี่หมินตื่นหรือยัง

เขาเอนตัวลงบนรถและเอนตัวลงอย่างเงียบๆโดยที่ปากของเขายังคงปิดอยู่ หลินหลิงนึกถึงคำว่าเด็กดีของไห่ลี่หมินได้อย่างชัดเจนในสมองของเธอ เธอกลับรู้สึกว่าพวงมาลัยหนักขึ้นมา

ลืมไปเถอะ ไอ้คนพาลคนนี้

หลินหลิงขับรถไปไม่ไกล ก็มีหยดน้ำเล็กๆบนหน้าต่าง

เมื่อฝนตกหลินหลิงก็หันไปมองข้างหลัง ไห่ลี่หมินยังคงนอนหลับอยู่ ฝนตกแล้วยังคงหลับได้ไง

หลินหลิงจำต้องขับรถกลับไป เธอคงเป็นหนี้เขามากเกินไปในชีวิตก่อนหน้านี้ ชีวิตนี้ถึงได้ติดหนี้เขามาหลายชาติ ไม่เช่นนั้นเธอจะพบกับไห่ลี่หมินคนชั่วได้ยังไง

ไห่ลี่หมินนั้นสูงและแข็งแรง หลินหลิงต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการดึงไห่ลี่หมินเข้าไปในรถ สำหรับรถของไห่ลี่หมิน หลินหลิงไม่สามารถดูแลมันได้จริงๆ

มือของไห่ลี่หมินไม่ซื่อสัตย์ในขณะที่นอนลง มือเขาคว้าสะเปะสะปะไปทั่วต้นขาและเอวของหลินหลิง หลินหลิงแทบจะอยากตัดมือเขาทิ้ง คิดว่าตอนนี้เขาเมาไม่รู้ตัวว่ากำลังทำเรื่องน่าอาย หลินหลิงทำได้เพียงแค่น้ำลายอดกลั้นต่อไป

หลินหลิงเหล่ไปที่ ไห่ลี่หมินเธอไม่สามารถพาเขาไปตระกูลหลินได้แน่นอน จะส่งไห่ลี่หมินไปที่ตระกูลไห่เหรอ ลืมไปซะเถอะ หลินหลิงตัดสินใจพาไห่ลี่หมินไปที่ห้องชุดของเธอ

หลินหลิงหมดเรี่ยวแรงอีกครั้งเพื่อพาไห่ลี่หมินเข้าบ้านและโยนเขาลงบนโซฟา หลินหลิงอ้าปากหายใจ ทำไมตาคนพาลคนนี้ยังไม่ตื่นนอนเหมือนหมูอยู่ได้ ยิ่งคิดเรื่องนี้หลินหลิงก็ยิ่งโกรธ เธอปีนขึ้นไปบนโซฟาและคร่อมไห่ลี่หมินไว้ หลินหลิงไม่ได้สังเกตว่าท่าทางของเธอล่อแหลมเพียงใด เธอยื่นมือออกมาและบิดปากของไห่ลี่หมินอย่างแรง ใบหน้าที่เคร่งขรึมตามปกติถูกหลินหลิงจนทำลายภาพลักษณ์ที่ดูดี หลินหลิงหัวเราะออกมา นับเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นไห่ลี่หมินแบบนี้

เมื่อมองไปที่นาฬิกาก็เห็นว่าดึกแล้ว หลินหลิงก็เริ่มกังวล แล้วเจ้าคนพาลนี่จะไปนอนที่ไหน? หลินหลิงกัดฟัน ปล่อยให้เขานอนบนโซฟานี่แล้วกัน

ขณะที่นอนหลับ ไห่ลี่หมินรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างบนร่างกายของเขา เขายื่นมือออกไปคลำแล้วก็หลับต่อไป เธอสะดุ้งตื่นจากการเคลื่อนไหวของเขา หลินหลิงก็ตระหนักว่าท่าทางของเธอล่อแหลมเกินไป เธอหน้าแดงและปีนลงจากไห่ลี่หมิน โชคดีตาคนพาลยังไม่ตื่นขึ้นมา มิฉะนั้นหลินหลิงคงต้องการหาที่ซ่อนตัว

หลินหลิงวิ่งเข้าไปในห้องของเธอ ดึงผ้านวมผืนบางขึ้นคลุมศีรษะ รอสีแดงบนใบหน้าของเธอยังไม่จางหาย