ตอนที่292 สาวใช้ตัวแสบ 196

ตอนที่292 สาวใช้ตัวแสบ 196

ครั้งนี้หากไห่ลี่หมินไม่มีสายสืบอยู่ที่นี่ ผลที่ตามมาต้องเป็นไปอย่างที่ไม่คาดคิดแน่ เขารู้จักไห่ลี่หมินดี พวกเขาเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกัน เขาจะไม่คิดร้ายกับตนแน่ ถึงแม้จะรับคำสั่งผู้ว่าจังหวัด เมื่อตอนที่ผู้ว่าจังหวัดสั่งให้เขาสร้างสถานการณ์ให้ตนประสบอุบัติเหตุ เขาก็แค่ทำให้เกิดเหตุเฉยๆ ไม่ได้มีเจตนาทำให้ตนถึงขั้นบาดเจ็บ

หลังจากพ่อบ้านออกไปแล้ว เย่เชินหลินก็เปิดรูปโม่เสี่ยวจุนขึ้นมาอีก มองดูอยู่สักพัก แล้วก็ตัดสินใจว่าไม่สืบ

เขาหวาดกลัวกับผลลัพธ์นี้เป็นอย่างมาก กลัวว่าเมื่อสืบแล้วกลายเป็นจริง ความหวังของทุกคนในบ้านก็จะไม่มีอีกแล้ว

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่คนเดียว ก็มีคนเคาะประตูอีก เสียงเบามาก เขารู้จักเสียงเคาะประตูนี้....เป็นผู้หญิงคนที่ชื่อเซี่ยชีหรั่น

“เข้ามาสิ”

ปกติเขาจะพูดคำเดียว ครั้งนี้กลับพูดว่าเข้ามาสิ หรือว่าเขารู้ว่าคนที่มาคือฉันหรือ? เซี่ยชีหรั่นคิดในใจ

เธอเปิดประตูเข้ามา มองเห็นเย่เชินหลินนั่งอยู่ตรงหน้าคอม อย่างดูเงียบขรึม

ครั้งนี้ที่มาโดยไม่ได้รับเชิญ เป็นเพราะเธอเป็นห่วงเขามากจริงๆ อดไม่ได้ที่อยากจะมาดูเขา เพียงแค่ได้มองดูเขา ได้ปลอบใจเขาอย่างเงียบๆก็ยังดี

เธอเดินเข้าไปหาเขาเบาๆ พูดว่าเสียงเบาว่า “คุณ ตอนนี้คุณอารมณ์ดีขึ้นบ้างหรือยัง?”

น้ำเสียงอ่อนโยน เหมือนจะกลัวว่าจะทำให้เขาโกรธ ระมัดระวัง ต่อให้เขาอารมณ์ไม่ดี มีเธอมาถามไถ่ด้วยวาจาอ่อนโยนแบบนี้ ก็ทำให้ดีขึ้นมากแล้ว

เขาเลื่อนเก้าอี้ตรงหน้าคอมไปหาเธอ อ้าขา บ่งบอกให้เธอเข้ามายืนใกล้ๆ

เซี่ยชีหรั่นเดินไปข้างกายเขาอย่างว่าง่าย ยืนอยู่ตรงที่ว่างที่เขาเว้นไว้ให้เธอ

“กลับมาอาบน้ำแล้วหรือ?”เขามองดูผมของเธอที่ยังเปียกอยู่ และใบหน้าเรียวเล็กที่โดนน้ำล้างจนแดงเล็กน้อย

“อืม” เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า

เธอมองดูใบหน้าหล่อเหลาของเขาที่ค่อนข้างเหนื่อยล้า ด้วยความเป็นห่วง จึงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาว่า “คุณโอเคไหม? สภาพจิตใจยังไหวไหม?”

เย่เชินหลินหลับตา หายใจเข้าลึกๆ เป็นเป็นห่วงเป็นใยของเธอช่างอ่อนหวาน เขารู้สึกเหมือนมีอารมณ์ที่หอมหวานอย่างหนึ่งไหลเวียนอยู่ในใจเขา เสียเพียงในเวลาแบบนี้ เขากลับยังมีคิดว่าเธอทำแบบนี้ก็เพื่อให้เขารีบไปสืบเรื่องของโม่เสี่ยวจุนอย่างเร็วไว้ไม่ใช่หรือ ถึงได้ทำเป็นตั้งใจเอาอกเอาใจเขาได้ถึงเพียงนี้

ถึงเขาจะไม่อยากคิดแบบนี้ บางครั้งเขาก็บังคับไม่ให้ตัวเองคิดแบบนี้ไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะใส่ใจผู้ตัวเล็กๆคนนี้มากไปหรือเปล่า

เขาไม่ตอบ เป็นเพราะเหนื่อยมากหรือ? หรือว่าเขาไม่อยากคุยกับเธอ? เซี่ยชีหรั่นค่อนข้างไม่มั่นใจ เดาความคิดของเขาไม่ถูกจริงๆ

“ฉัน ฉันออกไปก็ได้ คุณคงอยากอยู่เงียบๆคนเดียว รู้สึกว่าฉันพูดมากไป รบกวนคุณหรือเปล่า?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างระมัดระวัง