ตอนที่296 สาวใช้ตัวแสบ 200

เย่เชินหลินพยักหน้า ส้งหลิงหลิงทำเป็นดูเหมือนค่อนข้างเป็นห่วง

“ฉันเข้าไปหว่านล้อมคุณน้าเองคะ จะไม่ทานได้ยังไงคะ”

“ไม่ต้องครับ แม่ไม่ฟังหรอก ให้แม่ได้อยู่เงียบๆเถอะ” เย่เชินหลินพูดจบ แล้วก็เดินตรงไปข้างหน้า

ตอนเที่ยงส้งหลิงหลิงได้ทานแค่อาหารเจ ตอนนี้หิวมาก ก็เลยไม่ยอมที่จะเสียเวลามากไปกว่านี้ เขาบอกว่าไม่ต้อง เธอก็เดินตามหลังเขาไปด้วยเลย

พ่อบ้านก็มาเรียกเซี่ยชีหรั่นทานข้าวแล้ว เธอเดินออกมาจากห้อง ได้ยินเย่เชินหลินกับส้งหลิงหลิงคุยกันพอดี

เย่เชินหลินเดินไปก่อนแล้ว จึงไม่เห็นเซี่ยชีหรั่นที่อยู่ข้างหลัง

เซี่ยชีหรั่นหวนกลับไปคิดถึงท่าทางขวัญหนีดีฝ่อของฝู้เฟิ่งหยีที่หลังจากได้เห็นขอทานคนนั้นแล้ว รู้สึกไม่สบายใจเลย เธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่าโม่เสี่ยวจุนไม่ใช่ลูกของท่าน เป็นเพียงความคิดคาดเดาเพ้อเจ้อของเธอเอง

เธออยู่ตรงหน้าประตูห้องของฝู้เฟิ่งหยี อยากเข้าไปเรียกท่านทานข้าว แต่ก็กลัวว่าจะยิ่งทำให้ท่านไม่พอใจ

ครุ่นคิดอยู่ตั้งนานแล้วก็ยังคงเคาะประตูห้องของท่าน น้ำเสียงของฝู้เฟิ่งหยีอ่อนแรงมาก “เข้ามา”

ตอนที่เซี่ยชีหรั่นเปิดประตูเข้าไป ท่านลืมตามองดูเธอ พูดขึ้นอย่างไม่มีท่าทีใดๆว่า “เธอมาทำไม? หากไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร วันหลังค่อยพูด ตอนนี้ฉันไม่อยากพูดอะไร”

เธอเดาก็รู้ว่าฝู้เฟิ่งหยีไม่ต้อนรับเธอ แต่ก็ไม่ใส่ใจ ใบหน้ายังคงยิ้มแย้มแล้วพูดว่า “คุณนาย ฉันอยากพูดกับท่านเรื่องเกี่ยวกับเย่จื่อห้าน”

สีหน้าฝู้เฟิ่งหยีหวั่นไหว แล้วก็ไม่ไล่เธอออกไปอีก

เซี่ยชีหรั่นเดินมายังตรงหน้าท่าน นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงของท่าน

การที่เข้ามานั่งโดยไม่ได้รับเชิญ เป็นเพราะเธอไม่อยากยืนให้ฝู้เฟิ่งหยีรู้สึกกดดัน

“คุณนาย ท่านรู้ว่าฉันเป็นเด็กกำพร้า ใช่ไหมคะ?”

ฝู้เฟิ่งหยีไม่พูดอะไร เซี่ยชีหรั่นก็พูดต่อเองว่า “สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของพวกเรานั้น ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนที่ถูกทอดทิ้ง หรือเป็นเด็กที่พลัดพรากหลงหายไป ดังนั้นที่จริงยังเด็กเยอะแยะมากมายที่พลัดพรากหายไป สามารถเติบโตได้อย่างดี ท่านกับท่านประธานเย่ต่างก็เป็นคนดี ดังนั้นฉันเชื่อว่า ลูกของท่านก็จะได้อยู่สุขสบายดี เพียงแค่ท่านยังหาเขาไม่เจอแค่นั้นเอง”

น้ำเสียงเซี่ยชีหรั่นอ่อนโยนมาก ถึงแม้เย่เชินหลินก็พูดอยู่บ่อยๆ จนฝู้เฟิ่งหยีฟังจนชินชาแล้ว พูดออกมาจากปากของอีกคน ดูเหมือนว่าจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

ความคิดเห็น