ตอนที่ 535
ตอนที่535 สาวใช้ตัวแสบ439
October 22, 2026
ตอนที่535 สาวใช้ตัวแสบ439
เพราะฉะนั้นเธอต้องเห็นกับตา เธอจะเข้าใจเขาผิดไม่ได้
แต่ตอนนี้ เธอเห็นทุกอย่างกับตาจริงๆ เห็นพวกเขาเข้ากันได้ดีเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน เธอประเมินความต้านทานของตัวเองสูงไปจริงๆ
เธอทำให้ตัวเองสงบไม่ได้ เธอกลั้นน้ำตาไม่อยู่แล้ว
โลกของเธอเหมือนถล่มทลายไปแล้วทั้งใบ ความรักของเขาทั้งหมด หายไปในพริบตา
เธอไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกต่อไป เธอไม่อยากเห็นเขา เธอต้องจากไป ไม่พบเจอกับเขาอีกต่อไป
"ได้ยินหรือเปล่า เสียงของโถงทางเดินดังไปหรือเปล่าคะ เดี๋ยวฉันไปปิดประตูให้ค่ะ" คุณหมอพูดจบ เดินมาที่ประตูเห็นเซี่ยชีหรั่นยืนปิดปากตัวเองไว้ กลั้นเสียงสะอื้นไว้ มองที่ห้องตรวจอย่างตาละห้อย
คุณหมอชะงักไปชั่วครู่ แล้วถามว่า: "คุณหญิง เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?"
เย่เชินหลินกับส้งหลิงหลิงหันไปมองที่ประตูพร้อมกัน ส้งหลิงหลิงยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ แต่เย่เชินหลินกลับเหมือนมีค้อนหนักๆ ทุบเข้าที่หัวใจ
บ้าเอ๊ย!
เขาดึงมือออก วิ่งออกมาเหมือนคนบ้า เซี่ยชีหรั่นรีบหันหลังและวิ่งหนีออกไปทันที
เธอไม่เร็วเท่าเขา วิ่งเพียงแค่ไม่กี่ก้าว ก็โดนเขาฉุดแขนไว้จากทางด้านหลัง
"เซี่ยชีหรั่น คุณหยุดเดี๋ยวนี้" ดวงตาของเย่เชินหลินมีเส้นเลือดสีแดงๆ ขึ้นมา เพราะเกิดจากปฏิกิริยาที่รุนแรง
ไม่ว่าจะกันยังไง แต่สุดท้ายก็ป้องกันไว้ไม่อยู่ ในช่วงที่ไม่ควรให้เธอรู้ที่สุด เธอรู้แล้ว สิ่งที่ไม่ควรให้เขามากที่สุด เธอเห็นแล้ว
ใจเธอตอนนี้จะเจ็บปวดขนาดไหนกัน เขาทุกข์ใจจนจะตายแล้ว
"ปล่อยฉัน" เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เธออาจจะไม่เคยพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้กับเขา
"ไม่ปล่อย คุณฟังผมนะ เรื่องมันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด" เย่เชินหลินอธิบายอย่างร้อนรน เขาไม่เคยร้อนรนขนาดนี้มากก่อน เขากลัวเธอเสียใจ และกลัวจะเสียเธอไป ความเย็นชาในสายตาเธอทำให้เขากลัว
"งั้นเป็นแบบไหน? เด็กไม่ใช่ของคุณงั้นเหรอ?" หน้าของเซี่ยชีหรั่นเต็มไปด้วยน้ำตา แต่ตอนนี้น้ำตากลับหยุดไหลแล้ว
เธอไม่ควรจะร้องไห้อีก ทำไมเธอต้องร้องไห้ ไม่ใช่โง่เกิน ไม่สมควรเลยไม่ใช่เหรอ?
"เด็กเป็นของผม แต่ผม...."
"พอแล้ว! เด็กเป็นของคุณ คุณมีอะไรที่จะคุยกับฉันอีก? เย่เชินหลิน คุณไม่ผิด จริงๆ แล้วคุณไม่จำเป็นต้องโกหกฉัน เขามาก่อน ฉันมาหลัง ฉันควรจะเป็นคนที่ถอยออกมา เป็นฉันที่ควรพูดคำว่ายินดี! ขอโทษนะ แต่ตอนนี้จะไม่มีอารมณ์ที่จะมาพูดยินดี ฉันจะไปแล้ว คุณปล่อยฉันไปเถอะ"
ใจของเซี่ยชีหรั่นชาไปหมดแล้ว เขามองเย่เชินหลินอย่างเย็นชา เธอวางมือขวาเธอไว้ที่ข้อมือของเย่เชินหลิน เพื่อที่จะดึงมือออก
คุณหมอก็พอที่จะเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเพิ่งเข้าใจว่าทำไมผู้ชายถึงเย็นชากับคนท้องและเด็กขนาดนี้
เขาไม่อยากให้คนท้องตื่นตกใจอีก กำลังจะปิดประตู แต่ไม่คิดว่าเธอจะอุ้มท้องที่ใหญ่โตเดินออกมาจากห้องตรวจ
เย่เชินหลินยืนหันหลังให้ส้งหลิงหลิง แต่เซี่ยชีหรั่นกลับเห็นหน้าเธอพอดี หน้าเธอที่ยิ้มด้วยรอยยิ้มอย่างชนะ
เธอชนะ? ใช่ เธอชนะแล้ว เธอท้องลูกของเย่เชินหลิน เธอให้เธอชนะ ให้เธอจากไปพร้อมกับรางวัลของเธอ ผู้ชายคนนี้เธอไม่เอาแล้ว เธอไม่แคร์
"ชีหรั่น ขอโทษนะ ฉันผิดเอง เธออย่าโทษเขาเลยนะ เด็กคนนี้...." เมื่อเดินมาถึงตรงหน้าสีหน้าของส้งหลิงหลิงก็เปลี่ยนไป ดูเหมือนเป็นคนเรียบร้อย
เธอสู้เขาไม่ได้ เธอไม่ได้แสดงเก่งเหมือนเขา บางทีผู้ชายคงจะชอบผู้หญิงที่แสดงเก่งเหมือนเขา เธอเลยกลายเป็นคนที่โดนหลอก
"ไสหัวกลับไปซะ!" เย่เชินหลินกัดฟันแล้วพูดตะคอกกับส้งหลิงหลิง ส้งหลิงหลิงตกใจรีบจับท้องตัวเองไว้ แล้วพูดขึ้นเบาๆ ว่า: "ลูกรักไม่ต้องกลัวนะ พ่อเขาไม่ได้ตะคอกลูกนะ พ่อเขาโกรธ เขาด่าแม่ ไม่ใช่ลูก"
ทำไมเธอต้องมายืนดูเย่เชินหลินกับส้งหลิงหลิงพูดอะไรกัน
เขาดูเย็นชากับส้งหลิงหลิงจริงๆ อาจเป็นเพราะอยู่ต่อหน้าเธอ เขาถึงทำแบบนี้ เขาไม่รู้ว่าเวลาที่เธอเห็น เขาอ่อนโยนกับเด็กในท้องเธอขนาดไหน อันนั้นก็แกล้งออกมาเหรอ
"เชินหลิน....." ส้งหลิงหลิงเรียกเขาเบาๆ อีกครั้ง: "คุณอธิบายให้เขาฟังดีๆนะ ฉันไม่อยากทำลายความรักของพวกคุณ......"
"ถ้าคุณยังไม่ไสหัวออกไป ผมจะให้คุณผ่าตัดเดี๋ยวนี้" เย่เชินหลินหันหน้าไป มองส้งหลิงหลิงด้วยสายตาเหมือนสิงโตที่กำลังโมโห ดวงตาของเขาแดง ทำให้ส้งหลิงหลิงรู้สึกกลัวจริงๆ
"คุณเป็นคนท้อง คุณต้องใจเย็นๆ ฉันพาคุณไปพักผ่อนค่ะ" คุณหมอเดินเข้าไปหาส้งหลิงหลิง พยุงแขนเธอแล้วพาเธอออกไป
"ที่รัก เรากลับไปคุยที่บ้านกันนะ" เย่เชินหลินยื่นมือออกไปหวังจะเช็ดน้ำตาให้เซี่ยชีหรั่น แต่เธอหันหน้าหนีไปก่อน
มือของเย่เชินหลินชะงักค้างไว้กลางอากาศ เขารู้ว่าใจเธอตอนนี้คงทรมานมาก ใจเขาก็ไม่ได้ดีไปกว่าหรอก