ตอนที่ 2 การใช้อำนาจ

รถคันที่เอลสเพ็ธเดินไปขึ้นเป็นรถที่จอดอยู่คันหน้าสุดซึ่งแคลลัมเป็นคนขับ ดังนั้นบนรถจึงมีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น

เธอไม่พูดอะไรมากและเลือกที่จะมองออกไปนอกกระจกรถด้วยความรู้สึกที่หลากหลายแทน แม่ของเธอเสียไปตั้งแต่เธอยังเด็กและเธอก็อาศัยอยู่ในเมืองนั้นกับ โกรเวอร์ ลินวู้ดพ่อของเธอมาเป็นเวลาหลายปี อย่างไรก็ตาม เมื่อสองเดือนก่อนพ่อของเธอก็ด่วนจากไปด้วยโรคร้าย และคำขอสุดท้ายก่อนตายของพ่อคืออยากให้เธอได้อยู่ในที่ดีๆ

แม้เธอจะรู้ว่าพ่อของเธอกับธีโอดอร์เคยตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้เรื่องการแต่งงานระหว่างเธอกับครอบครัวนั้นและตัวเธอก็ปฏิเสธที่จะยอมรับข้อตกลงนั้นมาตลอด แต่นี่เป็นคำขอสุดท้ายของพ่อ ดังนั้นเธอจึงไม่มีทางเลือกนอกจากยอมย้ายไปอยู่ที่ดาโมเรีย

ยังคงไม่มีการแลกเปลี่ยนบทสนทนาใดๆ เกิดขึ้นระหว่างทางกลับไปที่ตัวเมือง ไม่นานนักรถก็หยุดอยู่ตรงหน้าวิลล่าที่ดูงดงามแห่งหนึ่ง หลังจากนั้นเอลสเพ็ธก็ลงจากรถแล้วตามอีกห้าคนเข้าไปในวิลล่า

เมื่อพวกเขาเข้าไปในวิลล่า พวกเขาก็เห็นหญิงสาวท่าทางภูมิฐานคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา แล้วแม็กซ์ก็เริ่มเปิดปากบ่นอีกครั้ง “แม่ครับ พวกผมกลับมาแล้ว เหนื่อยจังเลย”

เมื่อกวาดตามองลูกชายทั้งห้าคนของเธอแล้ว มาร์โกต์ ลูวอนก็หัวเราะออกมาแล้วสั่งให้คนรับใช้ไปเตรียมเครื่องดื่มมาก่อนมองไปที่เอลสเพ็ธที่อยู่ด้านหลังสุด หลังจากคะเนขนาดรูปร่างของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้ว มาร์โกต์ก็คิดว่าหญิงสาวอ่อนเยาว์ผู้นี้ไม่ได้ดูน่าเกลียดและอ้วนท้วมเหมือนที่เธอเห็นในรูป แต่เธอกลับมีหน้าตาสะสวยอย่างมาก

ดังนั้นแล้วเธอจึงฉีกยิ้มเหยียดหยามออกมาแล้วพูดอย่างถากถางว่า “เธอคึอเอลสเพ็ธ ลินวู้ดใช่มั้ย ถึงกับไปทำศัลยกรรมมาเพื่อแต่งเข้าตระกูลเราเลยงั้นเหรอ คงลำบากเธอน่าดูสิท่า”

ในเมื่อธีโอดอร์ตกปากรับคำเรื่องการแต่งงานไปหลายปีแล้ว คนอื่นๆ ก็คัดค้านอะไรเขาไม่ได้แม้จะไม่ชอบหน้าเอลสเพ็ธก็ตาม

“คุณนายวินธรัปคะ ฉันไม่ได้ทำศัลยกรรมเลยค่ะ”

มาร์โกต์หัวเราะขึ้นจมูกและเห็นว่าพ่อบ้านกำลังยกกระเป๋าของเอลสเพ็ธเข้ามาพอดีจึงออกคำสั่ง “คุณเกรแฮมคะ เอากระเป๋าใบนั้นมาค้นดูตรงนี้หน่อยสิคะ”

แววตาเย็นเยียบฉายวาบขึ้นในดวงตาของเอลสเพ็ธ “คุณนายวินธรัปคะ นั่นของของฉันเองค่ะ”

“และฉันก็ทราบเรื่องนั้นดี นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันต้องตรวจสอบมันไง เธอมาจากที่ต่ำๆ แล้วมันก็คงไม่ดีนักถ้าเธอเอาของสกปรกหรืออันตรายเข้ามาในรั้วบ้านเรา” เมื่อเธอกล่าวจบก็หันไปส่งสายตาเป็นสัญญาณให้พ่อบ้าน

ในขณะเดียวกันหนุ่มๆ ตระกูลวินธรัปทั้งห้าคนก็นั่งอยู่บนโซฟาโดยไม่สนใจจะช่วยเหลือเธอเลยแม้แต่นิดเดียว ถึงยังไงพวกเขาก็ไม่ได้ยินดีกับการมาที่นี่ของเธอนัก

ในตอนที่พ่อบ้านหลุยส์ เกรแฮมกำลังจะเริ่มค้นกระเป๋าเธอนั่นเอง เอลสเพ็ธก็คว้ากระเป๋าของเธอไป เธอประกาศกร้าวออกมาอย่างเย็นเยียบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ห้ามใครหน้าไหนแตะของ ของ ฉันทั้งนั้น”