บทที่ 1045 ซ่งซูผู้นี้ไม่เรียบง่าย

“ที่แท้ก็เกี่ยวข้องกับเรื่องกิจการ เครื่องเล่นในลานหรรษาเสียหาย คนงานที่นั่นไม่สามารถไปทำงานได้ กระทบไปถึงชีวิตของพวกเขานี่ก็เป็นเรื่องปกติ ทว่ากิจการของสกุลฉินจะพลอยกระทบไปด้วยได้อย่างไร?”

“กิจการสกุลฉินไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของข้า ข้าเองก็ไม่รู้รายละเอียด รู้เพียงว่าร้านค้าสกุลฉินไล่คนงานออกคนแล้วคนเล่า คนงานมากมายไม่มีงานทำ แน่นอนว่าพวกเขาต้องมีสีหน้ากังวล”

“เจ้าเชิญท่านหมอมาตรวจร่างกายดูแล้วหรือยัง?”

“ดูแล้ว ทว่าไม่มีประโยชน์ ข้าป่วยใจ”

“ชิงไต้ เชิญท่านหมอของเรามาตรวจดูที”

ท่านหมอตรวจร่างกายของเจิ้งซูอวี้ กลับไม่พบความผิดปกติแต่อย่างใด สรุปคือนางซึมเศร้า คิดมากเกินไป หรือก็คือเป็นไข้ใจ

มู่ซืออวี่พาทุกคนมาอาศัยอยู่ในสกุลฉิน

หนึ่งชั่วยามถัดมา ฉินเหวินหานก็รีบกลับมา

ฉินเหวินหานพาสตรีหน้าตาสะสวยผู้หนึ่งมาถวายความเคารพนาง

มู่ซืออวี่มองพินิจซ่งซูแล้วกล่าวว่า “ได้ยินว่านายท่านฉินมีเรื่องน่ายินดีกับสตรีผู้หนึ่ง เป็นดั่งไข่มุกเป็นดั่งอัญมณี ไม่ว่าไปที่ใดล้วนพาติดตัวไปทุกที่ วันนี้ได้พบ เป็นสามีภรรยาที่รักใคร่ลึกซึ้งกันจริง ๆ”

“พระชายาล้อเล่นแล้ว ซูเอ๋อร์เฉลียวฉลาด มีความสนใจในการค้า ดังนั้นข้าน้อยจึงให้นางอยู่ข้างกายเพื่อชี้แนะ” ฉินเหวินหานกล่าว

“โอ้ เช่นนั้นภรรยาแรกของท่านฉลาดไม่พอ ไม่มีความสนใจในการค้าหรือ? หากข้าจำไม่ผิด ร้านสกุลฉินของพวกท่านสี่ในสิบล้วนเป็นนางที่ดูแลกระมัง?”

“แน่นอนว่าอวี้เอ๋อร์ก็ฉลาดมากเช่นกัน หลายปีมานี้ต้องขอบคุณอวี้เอ๋อร์ ข้าจึงสามารถแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ได้มากมายเพียงนั้น ด้วยเหตุนี้สุขภาพของนางจึงย่ำแย่ลงทุกวัน ข้าไม่อาจให้นางเป็นกังวลได้อีกแล้ว”

“จริงหรือ? ที่แท้ท่านใส่ใจนางเพียงนี้นี่เอง” มู่ซืออวี่กล่าว “ท่านใส่ใจนางเพียงนี้ แต่เมื่อนางป่วยหนัก ท่านกลับไม่มาดูแล นี่ช่างน่าสนใจอยู่บ้างแล้ว”

ฉินเหวินหานประกบมือขึ้น “พระชายาโปรดอภัย หมู่นี้กิจการยุ่งวุ่นวายเป็นอย่างมาก ข้าถึงได้ละเลยฮูหยิน”

“พระชายาผู้นี้เข้าใจได้ นับตั้งแต่โบราณกาลมา คู่สามีภรรยาล้วนมีหนึ่งสามีหนึ่งภรรยา เพิ่มขึ้นมาอีกคนก็ไม่ใช่สามีภรรยาแล้ว ตอนนี้ท่านมีภรรยาผู้หนึ่งแล้ว ย่อมไม่ต้องการอีกคน” มู่ซืออวี่เอ่ย “ในเมื่อฮูหยินซ่งผู้นี้จิตใจงดงามอ่อนโยนเพียงนั้น พระชายาผู้นี้จะพักอยู่ที่นี่เป็นการชั่วคราว ท่านก็ให้นางรั้งอยู่ข้างกายคอยปรนนิบัติข้าเถิด”

“เอ่อ….” ฉินเหวินหานกำลังคิดหาเหตุผลที่จะปฏิเสธ ทว่าคำพูดของมู่ซืออวี่กลับขัดขวางไม่ให้เขาเอ่ยคำโต้แย้งใด ๆ

“นายท่านฉินตัดใจจากคนไม่ได้กระมัง? หรือว่าข้าจะสร้างความลำบากใจให้สตรีผู้หนึ่งแล้ว?” มู่ซืออวี่เอ่ย “ข้าในฐานะพระชายาต้องการให้ภรรยาพ่อค้าผู้หนึ่งตามปรนนิบัติรับใช้ข้าทุกที่ หรือข้าทำให้นางคับข้องใจ?”

“ไม่คับข้องใจขอรับ แน่นอนว่าไม่คับข้องใจ” ฉินเหวินหานกล่าว

“วางใจเถิด ข้าไม่ใช่คนไร้เหตุผล เพียงแต่ซูอวี้ล้มป่วย ข้าไม่ได้กลับมาเมืองฮู่เป่ยนาน ต้องการใครสักคนมาเดินเล่นเป็นเพื่อน แน่นอนว่านางเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด”

มู่ซืออวี่อาศัยอยู่ที่จวนฉิน

เดิมทีลู่จื่ออวิ๋นต้องการมากับนาง ทว่ามู่ซืออวี่ขอให้อีกฝ่ายกลับไปอาศัยอยู่ที่เรือนย่อยของสกุลลู่

นางยังมีภารกิจอื่นที่ต้องทำ!

เหตุผลที่มู่ซืออวี่รั้งอยู่ที่สกุลฉินชั่วคราวก็เพราะเป็นห่วงเจิ้งซูอวี้ ต้องการอยู่กับนาง ช่วยนางคลายความเบื่อหน่าย

ซ่งซูยกชาเข้ามา ประคองสองมือส่งให้มู่ซืออวี่ แล้วกล่าว “พระชายา เชิญดื่มชา”

มู่ซืออวี่เห็นนิ้วมือบอบบางของนางก็เอ่ยขึ้น “เจ้าเข้าใจเรื่องยาหรือ?”

ซ่งซูมองมู่ซืออวี่ด้วยความประหลาดใจ “พระชายารู้ได้อย่างไรเจ้าคะ?”

ความคิดเห็น