บทที่ 1046 นายท่านฉิน ท่านกำลังกังวลอะไร?

บทที่ 1046 นายท่านฉิน ท่านกำลังกังวลอะไร?

บทที่ 1046 นายท่านฉิน ท่านกำลังกังวลอะไร?

มู่ซืออวี่พานายช่างเข้าตรวจสอบเครื่องเล่นของลานหรรษาทั้งหมด

โครงการขนาดใหญ่ดังกล่าวไม่สามารถแล้วเสร็จได้ภายในเวลาน้อยกว่าสิบวันครึ่ง อีกทั้งยังต้องปรับปรุงใหม่ทั้งหมด ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายเดือนจึงจะแล้วเสร็จ

ซ่งซูติดตามอยู่กับมู่ซืออวี่ ทว่าเมื่อเป็นเรื่องของลานหรรษา ซ่งซูไม่สามารถเข้าใกล้มู่ซืออวี่ได้ ในทางกลับกัน มีผู้คุ้มกันลับสองสามคนคอยเฝ้าอยู่ข้างกายนาง โดยอ้างว่าไม่อยากให้นางเหนื่อยจึงให้นางดื่มชาอยู่ในห้องรับรอง

ซ่งซูกลับไปจวนฉินได้เพียงกลางค่ำคืนดึกสงัดเท่านั้นเป็นเวลาสิบวันครึ่ง

“พระชายา นายท่านฉินมาแล้วเจ้าค่ะ”

มู่ซืออวี่กำลังตรวจสอบชิ้นส่วนต่าง ๆ เมื่อได้ยินคนของนางรายงานจึงวางเครื่องมือลง แล้วจ้องมองบุรุษที่เดินเข้ามาหา

“พระชายา ผู้น้อยมารับซูเอ๋อร์ขอรับ” ฉินเหวินหานค้อมคำนับมู่ซืออวี่

มู่ซืออวี่มองฉินเหวินหาน “สีหน้าของนายท่านฉินไม่สู้ดีนัก คงไม่ใช่เพราะไม่ได้เห็นภรรยารักจึงสับสนว้าวุ่น ไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไรกระมัง?”

ฉินเหวินหานถอนหายใจเบา ๆ “กล่าวอย่างไม่ปิดบัง ซูเอ๋อร์เป็นรักแท้ของผู้น้อย หากไม่เห็นนาง ผู้น้อยไม่อาจนอนหลับ ไม่อาจหยุดคิดถึงนางทั้งวันทั้งคืนได้”

“เช่นนั้นซูอวี้นับเป็นอะไร?”

“อวี้เอ๋อร์เป็นภรรยาแรกของผู้น้อย เป็นเสมือนมือขวา ไม่อาจขาดไปได้” ฉินเหวินหานหลุบตาลง

“ผู้หนึ่งเป็นรักแท้ของท่าน ผู้หนึ่งเป็นดั่งมือขวาของท่าน ผู้ที่สายตาเฉียบแหลมล้วนมองความคิดท่านออก” มู่ซืออวี่กล่าว “เช่นนั้น หากข้าให้ท่านเลือกหนึ่งคนในตอนนี้ ผู้หนึ่งเป็นรักแท้ อีกผู้หนึ่งเป็นภรรยาคนแรก ท่านจะเลือกอย่างไร?”

“พระชายา!” ฉินเหวินหานจ้องมองนาง “รักแท้ไม่อาจขาด ภรรยาแรกก็ไม่อาจเช่นกัน โปรดอย่าก้าวก่ายเรื่องภายในเรือนของผู้น้อย เดิมทีครอบครัวเรายังดี ๆ หากไม่ใช่เพราะพระชายายืนกรานจะเข้ามาแทรกแซง คงไม่เหมือนอย่างตอนนี้ที่แม้กระทั่งไก่และสุนัขยังไม่สงบสุข”

“ท่านหมายความว่าข้าเข้าไปยุ่งเรื่องในเรือนท่านจึงเป็นสาเหตุให้ครอบครัวท่านไม่สงบสุขหรือ? ก่อนที่ข้าจะกลับมา ครอบครัวของท่านอยู่ร่วมกันปรองดองดีอย่างนั้นสิ?”

“ข้าน้อยไม่กล้า พระชายา ซูเอ๋อร์ไม่อาจอยู่ช่วยท่านที่นี่ได้ โปรดคืนซูเอ๋อร์ให้กับผู้น้อยด้วย”

“พี่ใหญ่ฉิน ท่านมองข้าสิ” มู่ซืออวี่จ้องฉินเหวินหาน

ฉินเหวินหานตัวแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ยังค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

“ท่านกำลังกลัวอะไร?”

“พระชายาสถานะสูงศักดิ์ ผู้น้อยเป็นเพียงพ่อค้าผู้หนึ่ง บัดนี้กำลังล่วงเกินพระชายาย่อมรู้สึกหวาดกลัวอย่างเลี่ยงไม่ได้” ฉินเหวินหานกล่าว

“กิจการของสกุลฉินขยายไปทั่วหล้า ไม่ได้ด้อยไปกว่ากิจการภายใต้ชื่อของข้าเลย ถึงแม้ว่าท่านจะเป็นพ่อค้า ทว่าฮ่องเต้องค์ปัจจุบันก็ให้ความสำคัญกับพ่อค้า แม้กระทั่งขุนนางพลเรือนและขุนนางทหารก็ไม่กล้าดูถูก โดยเฉพาะพ่อค้าใหญ่เช่นท่าน ไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกินง่าย ๆ ข้าไม่ใช่คนที่เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ ดังนั้นความกลัวของท่านจะต้องมาจากเหตุผลอื่น”

“พระชายากล่าวเกินไปแล้ว ท่านครองส่วนแบ่งถึงครึ่งหนึ่งของกิจการทั้งหมด อำนาจในใต้หล้า สกุลลู่ก็ครอบครองครึ่งหนึ่งเช่นกัน ผู้น้อยเป็นคนธรรมดา จะไม่รู้สึกกลัวเมื่อล่วงเกินท่านได้อย่างไร?”

“ช่างเถิด บุรุษไร้ใจผู้หนึ่งอย่างไรก็ไม่อาจรั้งไว้ได้” มู่ซืออวี่เอ่ย “ท่านอยากพารักแท้ของท่านไป เช่นนั้นก็พาไปเถอะ! ข้าไม่อาจใช้กระบองตียวนยาง”

คล้อยหลังฉินเหวินหาน ชิงไต้ก็เอ่ยขึ้น “นายท่านฉินผู้นี้เริ่มเลอะเลือนขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะเจ้าคะ เมื่อก่อนเขาดูเป็นคนมีความสามารถมากทีเดียว ไยเป็นคนที่ไร้ใจถึงเพียงนี้ได้”

“ชิงไต้ มีข่าวจากทางคุณหนูบ้างหรือไม่?”

“บ่าวไม่รู้เจ้าค่ะ ประเดี๋ยวบ่าวจะไปถามดู”

ชิงไต้ไม่ทันได้กลับไปหาลู่จื่ออวิ๋น ฝ่ายหลังกลับล่วงหน้ามาก้าวหนึ่งก่อนแล้ว

“ท่านแม่ ตรวจสอบออกมาได้แล้วเจ้าค่ะ”

“ว่ามาเถอะ!”

“กิจการของสกุลฉินเกิดปัญหาแล้วจริง ๆ ร้านค้าของพวกเขาภายในไม่กี่เดือนนี้ขายออกไปไม่น้อย คนงานจำนวนมากตกงาน แน่นอนว่าผลที่ตามมาย่อมไม่ดี”