ตอนที่ 1060
บทที่ 1060 หนึ่งร้อยตำลึงหนึ่งบทกวี
October 21, 2026
บทที่ 1060 หนึ่งร้อยตำลึงหนึ่งบทกวี
บทที่ 1060 หนึ่งร้อยตำลึงหนึ่งบทกวี
“พี่ใหญ่ซือหม่า ตั๋วเงินเหล่านี้ท่านเก็บไว้เถิด”
ลู่จื่อชิงมอบตั๋วเงินปึกหนึ่งให้กับซือหม่าจี้อิง
ซือหม่าจี้อิงกำลังเขียนบทกลอน เมื่อได้ยินสิ่งที่นางพูด เขาก็รับตั๋วเงินนั้นมาด้วยสายตาสับสน
“นี่อะไร?”
“ตั๋วเงิน”
“ข้ารู้ว่านี่คือตั๋วเงิน แต่เหตุใดท่านจึงให้ตั๋วเงินข้า?”
ลู่จื่อชิงนั่งจิบชาแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงซุกซน “โทษข้าที่ไม่กล่าวให้ชัดเจน ตั๋วเงินเหล่านี้ข้าไม่ได้ให้ท่าน ท่านหาได้เอง นั่น ข้าขายบทกวีบนโต๊ะของท่าน หนึ่งบทกลอนหนึ่งร้อยตำลึงเงิน ทั้งหมดสิบบทกลอนเท่ากับหนึ่งพันตำลึงเงิน ถึงแม้ท่านพ่อข้าจะบอกว่าการเล่าเรียนของพี่ใหญ่ซือหม่าล้วนเป็นความรับผิดชอบของสกุลลู่ ทว่ามีเงินติดตัวไว้สักหน่อยก็ดีเช่นกัน”
“บทกวีของข้าขายได้เงินมากเพียงนี้เลยหรือ?” ซือหม่าจี้อิงหัวเราะ “ท่านล้อข้าเล่นอีกแล้วใช่หรือไม่?”
สกุลลู่มีกฎเข้มงวด หากนางไม่อนุญาต บ่าวรับใช้จะกล้าขายบทกวีของซือหม่าจี้อิงได้อย่างไร?
ตอนที่บ่าวรับใช้บอก นางรู้ทันทีว่าการค้าครานี้คงไม่เสียเปล่า อย่างไรก็ตาม จี้ซ่งเฉิงเป็นผู้ครองอาณาจักร ไม่ขาดแคลนเงิน แน่นอนว่าต้องทุบเขาให้หนัก ๆ
“ท่านนี่นะ นับวันยิ่งชอบเล่นซุกซนขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว จริงสิ ท่านกับคุณชายซ่งเป็นอย่างไรบ้าง?” ซือหม่าจี้อิงถาม
“พวกเราไม่มีอะไรนี่!”
“คุณชายซ่งกำลังจะเข้าสอบขุนนางแล้ว ท่านทำอย่างนี้จะส่งผลต่อการแสดงความสามารถของเขา” ซือหม่าจี้อิงกล่าว “ข้าคิดว่าเขาอาจเข้าใจความสัมพันธ์ของท่านกับข้าผิด ไม่เช่นนั้น ข้าออกหน้าอธิบายเป็นอย่างไร?”
“ไม่จำเป็น” ลู่จื่อชิงกล่าว “ท่านเพียงแค่เตรียมตัวให้พร้อม เรื่องอื่นไม่ต้องกังวล จริงสิ ท่านอยากเขียนจดหมายให้ครอบครัวหรือไม่?”
“ไม่ต้องละ”
ไป๋กั่วสาวใช้ของลู่จื่อชิงเดินเข้ามา แล้วโน้มตัวลงมากระซิบสองสามคำข้างหูนาง
“มีเรื่องนี้จริง ๆ หรือ?”
“เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ”
“พี่ใหญ่ซือหม่า ข้าต้องไปก่อนแล้ว” ลู่จื่อชิงกล่าว
“ไปเถอะ”
ลู่จื่อชิงเดินผ่านประตูสกุลลู่ไปที่ประตูจวนซ่ง
เมื่อบ่าวรับใช้ของจวนซ่งเห็นนางก็เปิดประตูออก เชิญนางเข้าไปในทันที
ลู่จื่อชิงยืนอยู่หน้าประตูพลางเอ่ยถาม “คุณชายของพวกเจ้าอยู่หรือไม่?”
“อยู่ขอรับ คุณหนูรอง ท่านรีบเข้ามาเถิด” บ่าวรับใช้แทบจะอุ้มนางเข้าไปข้างในแล้ว
นับตั้งแต่คุณหนูรองลู่ไม่มาที่จวนซ่งอีก คุณชายของพวกเขาก็กินข้าวไม่ลง อ่านตำราทั้งวัน ใกล้จะกลายเป็นหนอนหนังสือเข้าไปทุกทีแล้ว
“เช่นนั้นพวกเจ้าเข้าไปรายงานก่อนเถอะ”
“คุณหนูรอง โปรดอย่าทำให้บ่าวลำบากใจเลยขอรับ ท่านเป็นแขกพิเศษของจวนเรา คุณชายของเราหวังว่าท่านจะมาที่นี่แทบทุกวัน”
“พูดเหลวไหลอะไร?” ไป๋กั่วกล่าวเชิงตำหนิ
“ผู้น้อยพูดจาไม่ระมัดระวัง ผู้น้อยสมควรโดนตีขอรับ”
“เกิดอะไรขึ้น?” ซ่งหานจือสาวเท้าออกมา
“คุณชาย…”
บ่าวรับใช้ค้อมคำนับ
ลู่จื่อชิงเงยหน้าขึ้นมอง จากนั้นก็เป็นต้องตกตะลึง
ซ่งหานจือสวมชุดคลุมสีน้ำเงิน ผมที่ปกติมัดไว้หลวม ๆ ถูกเกล้าขึ้นอย่างพิถีพิถัน ผมด้านล่างปล่อยสยายลงมา ดูหล่อเหลา ทั้งยังสง่างามขึ้นอีกหลายส่วน
เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคู่นั้นทั้งล้ำลึกและมืดมน ราวกับสระน้ำโบราณที่ไร้ก้นบึ้ง งดงาม ลึกลับ อ่อนโยนและอบอุ่น