บทที่ 1061 ชิงเอ๋อร์ ข้าไม่รู้เรื่องจัดการดูแลเรือน

บทที่ 1061 ชิงเอ๋อร์ ข้าไม่รู้เรื่องจัดการดูแลเรือน

บทที่ 1061 ชิงเอ๋อร์ ข้าไม่รู้เรื่องจัดการดูแลเรือน

บ่าวรับใช้ตอบ “ข้าน้อยมองเห็นหน้าตาของคนผู้นั้นไม่ชัดเจน ทว่าที่เอวเขามีป้ายห้อยอยู่ เป็นป้ายไม้ของจวนซ่งอย่างแน่นอนขอรับ”

ลู่จื่อชิงหันกลับไปมองซ่งหานจือแล้วเอ่ยว่า “เพียงอาศัยถ้อยคำของบ่าวรับใช้จวนข้าไม่อาจพิสูจน์อะไรได้ ไม่สู้เจ้าตรวจสอบของในจวนเสียก่อนว่ามีอะไรขาดหายไปหรือไม่”

“หมู่นี้ข้าพักอยู่ที่สำนักศึกษาหลวง ไม่ค่อยได้กลับมา ถึงแม้ภายในจวนจะมีบ่าวไม่มากนัก แต่ก็ไม่ได้รู้จักทั้งหมด ส่วนข้าวของภายในจวน ในคลังเก็บของมีบัญชีบันทึกไว้ ซึ่งปกติจะใช้…”

เขาหันไปมองพ่อบ้านที่อยู่ข้าง ๆ

พ่อบ้านกล่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “บันทึกการซื้อภายในจวนก็สามารถตรวจสอบได้ขอรับ ของที่ใช้ทุกวัน ล้วนจดบันทึกไว้อย่างชัดเจน เพียงแต่หากต้องการตรวจสอบดู คงลำบากและใช้เวลาไม่น้อยขอรับ”

“ชิงเอ๋อร์ เจ้าก็รู้ การจัดการภายในเรือนหลังไม่ได้ยุ่งยากน้อยไปกว่าเรื่องใด ข้าเป็นเพียงบุรุษผู้หนึ่ง ไม่ชำนาญเรื่องเหล่านี้เลยจริง ๆ” สีหน้าของซ่งหานจือเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“ไม่ใช่ว่าเจ้าฉลาดมากหรือ? ที่แท้ก็มีหลายสิ่งที่เจ้าไม่เก่งเช่นกัน” ลู่จื่อชิงกล่าว “เอาละ เรื่องนี้ข้าจะตรวจสอบให้เอง เจ้าเพียงแค่อ่านตำราของเจ้าไปเถิด!”

“คุณหนูรองลู่ ถึงแม้ที่จวนจะมีบ่าวรับใช้ไม่มากนัก ทว่าก็ยังมีมากกว่าห้าสิบคน” พ่อบ้านเอ่ย “หากต้องการตรวจสอบเวลาย่อมไม่ใช่เพียงแค่วันสองวัน อย่างนี้จะไม่รบกวนเกินไปหรือขอรับ?”

“หากไม่ตรวจสอบให้ชัดเจน จวนพวกเจ้ามีปลวกคอยแทะเช่นนี้ ช้าเร็วจะต้องทำบ้านพวกเจ้าโล่งโจ้งเป็นแน่ ที่น่ากลัวที่สุดคือเหตุการณ์นี้คงไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นวันสองวัน อีกอย่าง เรื่องใหญ่เพียงนี้ย่อมไม่ได้มีเพียงคนผู้เดียวที่รู้เห็น พวกเจ้าไม่มีผู้ใดรู้ตัว แสดงให้เห็นว่าปัญหาในเรือนหลังจวนซ่งของพวกเจ้ายุ่งยากยิ่ง ข้าเห็นว่า เรื่องนี้ไม่เพียงแต่ต้องได้รับการตรวจสอบเท่านั้น แต่ยังต้องสอบโดยละเอียดถี่ถ้วน ไม่เช่นนั้นบ่าวรับใช้ที่กินข้างในช่วยข้างนอกจะยิ่งเหิมเกริม”

ด้วยเหตุนี้เอง ลู่จื่อชิงจึงเข้ามารับช่วงต่อปัญหาในจวนซ่ง

เดิมทีคิดว่าจะคลี่คลายปัญหาได้ภายในสามวันห้าวัน ทว่าหลังจากตรวจสอบแล้ว นางกลับพบปัญหามากมาย อาทิ จวนซ่งไม่ได้มีบ่าวรับใช้มากมายก็จริง ทว่าเนื่องด้วยนายหญิงของบ้านอยู่ต่างถิ่นเป็นเวลานานจึงไม่มีผู้ใดคอยดูแลเรือนด้านหลัง พ่อบ้านจึงจัดการให้พื้นที่โล่งด้านหลังเป็นสวนผลไม้เพื่อให้สะดวกในการดูแล เนื่องจากเป็นสวนผลไม้ แน่นอนว่าจำต้องมีผู้เชี่ยวชาญมาดูแลสวนผลไม้แห่งนี้ แน่นอนว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่คนในจวน อีกทั้งยังไม่ใช่คนงานระยะยาว หากแต่เป็นคนงานชั่วคราว

นอกจากนี้ นอกจากจวนใหญ่แล้ว จวนซ่งยังมีจวนเล็กและสวนผลไม้อีกสิบห้าแห่ง ร้านค้าอีกยี่สิบสามแห่ง

“ซ่งหานจือ ครอบครัวเจ้ารวยเพียงนี้เชียวหรือ?” ลู่จื่อชิงพลิกดูสมุดบัญชี “ข้าจำได้ว่าแม่เจ้าทำการค้าเก่ง แต่ไม่ได้มีจวนมากเพียงนี้กระมัง?”

“อืม จวนห้าแห่งกับร้านค้าอีกสามแห่งเป็นสินเดิมของท่านแม่”

“ที่เหลือเล่า?”

“ที่เหลือ…” ซ่งหานจือหยิบพู่กันขึ้นมาเขียน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “หลายปีมานี้ข้าซื้อเอาไว้”

ลู่จื่อชิงมองซ่งหานจือด้วยความประหลาดใจ “มากเพียงนี้เลยหรือ?”

“อยู่ในเมืองหลวงมากที่สุด ยังมีที่อื่นอีกเล็กน้อย อย่างไรก็ไกลเกินกว่าจะจัดการ” ซ่งหานจือกล่าว “เพียงแต่ข้ารู้จักแต่ซื้อไปเรื่อยเท่านั้น ไม่รู้ว่าควรดูแลอย่างไรจึงไม่รู้ว่ากิจการเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

พ่อบ้านที่อยู่ข้าง ๆ “…”

คุณชายของพวกเขาลำบากแล้วจริง ๆ

เพื่อที่จะแต่งภรรยา ถึงกับพูดให้ตนเองกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปเสียได้

สีหน้าของซ่งหานจือเต็มไปด้วยความทุกข์ยาก ประหนึ่งเป็นคุณชายผู้อ่อนแอทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง อย่างไรก็ตาม คราวนี้ความรู้สึกเป็นวีรบุรุษของลู่จื่อชิงพลันกำเริบขึ้นมา สมุดบัญชีที่เดิมทีดูยุ่งยาก ไม่ได้ดูยุ่งยากอีกต่อไป

ณ ศาลาจวนลู่

ลู่จื่อชิงอ่านสมุดบัญชีในมือแล้วพึมพำ “ค่าใช้จ่ายของจวนซ่งไม่น้อยเลย”

ซือหม่าจี้อิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ในมือถือตำราเล่มหนึ่ง เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม “แต่ไรมาท่านก็เกลียดเรื่องหยุมหยิมเหล่านี้ ทว่าเพื่อคุณชายซ่งแล้วกลับคอยปรนนิบัติเขา ไม่รู้สึกว่ายุ่งยากแม้เพียงนิด”

“ข้าน่ะหรือ?”

“จำได้ว่าตอนที่พี่สะใภ้ของท่านตรวจสมุดบัญชี ท่านพลิกดูเพียงสองสามหน้า จู่ ๆ ก็กลายเป็นคนหมดความอดทน จนกระทั่งถึงบัดนี้ ขอเพียงเกี่ยวข้องกับเรื่องเงินทอง ท่านก็จะไร้ซึ่งความสนใจขึ้นมา”

“ข้าไม่ชอบจัดการบัญชีจริง ๆ แต่สกุลลู่มีคนคอยจัดการเรื่องเหล่านั้น ไม่จำเป็นต้องให้ข้าจัดการ แน่นอนว่าข้าเองก็ไม่จำเป็นต้องผิดต่อตนเอง”

“เช่นนั้นสกุลซ่งเล่า? ท่านมีความสัมพันธ์อะไรกับเขา? เหตุใดถึงเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องของสกุลซ่ง?”