ตอนที่ 1076
บทที่ 1076 ทุกคนมีความคิดของตัวเอง
October 21, 2026
บทที่ 1076 ทุกคนมีความคิดของตัวเอง
บทที่ 1076 ทุกคนมีความคิดของตัวเอง
สิงเจียเวยกลับมาที่เรือน เมื่อเห็นว่ากล้วยไม้หลายต้นที่มุมห้องเหี่ยวเฉาไป สีหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนฉับพลัน
“เมื่อไม่กี่วันก่อนยาบำรุงครรภ์ไม่ได้หล่นใส่ตรงนี้หรือ?”
เซียงเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ย “ตรงนี้เจ้าค่ะ”
“ยังดีที่ไม่ได้ดื่มยาบำรุงครรภ์ เห็นได้ชัดว่าใช้รดกล้วยไม้แล้วตาย แสดงว่ายานั้นต้องมีพิษ”
“ฮูหยินใหญ่คงไม่มีความกล้านี้กระมังเจ้าคะ? ในท้องคุณหนูอุ้มลูกนายท่ายจวนฉีเอาไว้”
“นางมีอะไรให้ไม่กล้าเล่า? อนุในเรือนหลังของพ่อข้า ท่านแม่อยากทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น ไม่รู้ว่ามีอนุตั้งครรภ์กี่คนที่ตายด้วยน้ำมือของนาง แม่ข้าพูดถูก หากข้าเป็นอนุตลอดไป ช้าเร็วก็ต้องตายในบ้านหลังนี้ ไม่ได้การ ข้าต้องปีนป่ายขึ้นไป”
“แต่ว่า ฮูหยินใหญ่ยังสุขภาพแข็งแรงอยู่เลยนะเจ้าคะ” เซียงเสวี่ยลดเสียงลงแล้วเอ่ย “บ่าวขอกล่าวตามตรง ด้วยสภาพร่างกายของนางในปัจจุบัน อย่างน้อยก็มีชีวิตอยู่ได้อีกสามสิบปี ถึงตอนนั้น คุณหนู…”
ไม่แน่ใจว่าจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
ทันทีที่ฉีเจินกลับเข้าจวนก็เห็นสาวใช้หน้าตาบอบบางผู้หนึ่งเดินวนไปวนมาอยู่ที่ลาน เมื่อเห็นเขา นางก็วิ่งเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น
พลั่ก! เท้าของสาวใช้พลันลื่นไถล ล้มลงในอ้อมแขนของฉีเจิน
“บ่าวสมควรตายเจ้าค่ะ” เซียงเสวี่ยตระหนกตกใจคุกเข่าลงโดยพลัน
ฉีเจินประคองนางไว้ เชยคางนางเบา ๆ ให้เงยหน้าขึ้น
“มาจากเรือนใด?”
เซียงเสวี่ยมองฉีเจินผู้สง่าผ่าเผย ใบหน้าแดงก่ำแสดงถึงความลุกลี้ลุกลน
“บ่าว… เป็นสาวใช้แต่งตามในเรือนอนุสิงเจ้าค่ะ”
“สาวใช้แต่งตามหรือ!” ฉีเจินหัวเราะเบา ๆ “เทียบกับอนุบ้านเจ้าแล้ว เจ้ายังงดงามกว่าหลายส่วน”
“นายท่าน…” เซียงเสวี่ยขัดเขิน “อนุไม่สบาย นายท่านไปดูนางหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?”
“ข้าเหนื่อยแล้วแต่ก็อยากมีบุปผารู้ภาษาอยู่ด้วย เจ้าอยากให้ข้าไปดูอนุบ้านเจ้า หรืออยากเป็นบุปผารู้ภาษาของข้าเล่า?” ฉีเจินปล่อยให้ลมหายใจร้อนผ่าวเป่าลงบนใบหูเซียงเสวี่ย
ทั้งร่างของเซียงเสวี่ยอ่อนระทวย
ฉีเจินอุ้มนางขึ้นมา
บ่าวรับใช้ที่อยู่รอบ ๆ รีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ไม่กล้ามองเหตุการณ์ทางนี้
ขณะที่ผู้ติดตามด้านหลังฉีเจินโบกมือไล่คนอื่น ๆ ออกไป
สาวใช้ที่น่าสงสารผู้นี้…
วันนี้นายท่านอารมณ์ไม่ดี นางบังเอิญไปชนเข้า เกรงว่าตอนนี้จะเดือดร้อนแล้ว
สิงเจียเวยรอแล้วรอเล่าแต่เซียงเสวี่ยก็ไม่กลับมา นางส่งสาวใช้อีกคนออกไปสืบข่าว พอสาวใช้กลับมาก็ตกใจกลัวจนคุกเข่าลงตรงนั้นไม่กล้ารายงาน
“พูดมา” สิงเจียเวยเอ่ยอย่างเย็นชา
“นายท่านพาเซียงเสวี่ยไปแล้วเจ้าค่ะ”
“นางทำผิดหรือ?” สิงเจียเวยขมวดคิ้ว “นั่นเป็นสาวใช้แต่งตามของข้า ถึงทำผิดก็ควรให้ข้าจัดการกระมัง?”
สาวใช้เอ่ยด้วยท่าทีระมัดระวัง “ตอนที่นายท่านกลับมา พี่หญิงเซียงเสวี่ยจู่ ๆ ก็ล้มลงในอ้อมแขนของนายท่าน นายท่านจึงกล่าวชมความงามของนางและอุ้มนางไปที่หอท่าเสวี่ยแล้วเจ้าค่ะ”
สิงเจียเวยพลันลุกขึ้น
นางรู้สึกอึดอัดท้องเล็กน้อยเพราะเคลื่อนไหวเร็วเกินไป
“ท้องของข้า… ท้องของข้า…”
“อนุ…”
สาวใช้ที่ปรนนิบัติรับใช้พลันตื่นตระหนกขึ้นมา