ตอนที่ 1081
บทที่ 1081 ฝิ่น
October 21, 2026
บทที่ 1081 ฝิ่น
บทที่ 1081 ฝิ่น
หลังจากเดินไปได้พักหนึ่ง หัวเฉิงอวิ๋นก็หันไปถามหัวเฉิงเจี๋ย “เมื่อครู่นี้ฮูหยินผู้นั้น…”
“ฮูหยินอะไรกัน แค่เพียงอนุเล็ก ๆ ผู้หนึ่ง” หัวเฉิงเจี๋ยกล่าวเยาะเย้ย “เจ้าไม่เคยพบนาง นางแซ่สิง คุณหนูสี่สิง”
“ท่านพี่ เป็นอะไรหรือ?” หวังอวี่เฉินมองหัวเฉิงอวิ๋น “นางมีปัญหาอะไรหรือเจ้าคะ?”
หัวเฉิงอวิ๋นส่ายหัว “ไม่มี”
เขาจับมือนางไว้แน่น “เมื่อครู่นี้ชนเจ้าหรือไม่?”
หัวเฉิงเจี๋ย “…”
สองคนนี้รักกันพอแล้วหรือไม่?
ก่อนหน้านี้ น้องชายฝาแฝดของเขาเป็นคนอมโรคผู้หนึ่ง คนทั้งคนดูมืดมน อยู่มาวันหนึ่งอาการป่วยกระเสาะกระแสะก็ดีขึ้น บุคลิกของเขาก็ดีขึ้นเช่นกัน อย่างไรก็ตาม เขากลับมีปัญหาเล็กน้อยขึ้นมาแทน นั่นคือเขาพาภรรยาที่เพิ่งแต่งงานไปทุกที่ แม้ว่าหัวเฉิงเจี๋ยและทังซื่อจะแต่งงานกันเพราะความรัก ทว่าพวกเขาก็ไม่เคยเป็นเช่นนี้
หัวเฉิงเจี๋ยมองหวังอวี่เฉิน จากนั้นก็นึกภาพสิงเจียเวยแต่งเข้าสกุลหัวขึ้นมา เขาอดที่จะสั่นเทิ้มไปทั้งตัวไม่ได้
หัวเฉิงเจี๋ยตบไหล่หัวเฉิงอวิ๋นเบา ๆ “น้องรอง โชคดีที่คนที่เจ้าแต่งงานด้วยเป็นน้องสะใภ้ หากเป็นคนเมื่อครู่นี้…”
แค่คิดก็รู้สึกรังเกียจแล้ว
“ใช่แล้ว! โชคดีที่เป็นฮูหยิน” หัวเฉิงอวิ๋นมองหวังอวี่เฉินด้วยสายตาอ่อนโยน
ชาติที่แล้ว เขาแต่งงานกับสิงเจียเวย
สุดท้าย เขาก็ตายด้วยน้ำมือของนาง
สิงเจียเวยกลืนกินทรัพย์สินของสกุลหัวโดยอาศัยลูกชู้ที่นางหวงแหน
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
บางครั้งหัวเฉิงอวิ๋นก็สงสัยว่า ‘ชาติก่อน’ เป็นเพียงความฝันของเขาหรือไม่ เพราะชาติก่อนไม่มี ‘จวนอ๋องลู่’ เรื่องราวก็แตกต่างกัน ฮ่องเต้ก็ไม่ใช่คนเดียวกัน…
ทว่าเขาจำสิ่งหนึ่งได้ชัดเจน ชาติที่แล้วเขาถูกสิงเจียเวยลอบสังหาร ท้ายที่สุดเมื่อเขาหลบหนีไปภายใต้การคุ้มครองของบ่าวรับใช้ที่ภักดีก็ได้รับการช่วยเหลือจากหวังอวี่เฉินซึ่งถูกสามีทอดทิ้งช่วยเอาไว้ ทั้งสองผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากไปด้วยกัน เมื่อตกหลุมรักกัน ร่างกายของเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ในห้วงความทรงจำสุดท้าย หวังอวี่เฉินสวมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวแต่งงานกับเขา จากนั้นนางก็ดื่มยาพิษ ตายตามเขาไป
ไม่ว่าจะเป็นความฝันหรือความจริง บางทีสวรรค์อาจกำลังเตือนเขาว่า เขาต้องปกป้องความสุขที่ได้รับมาอย่างยากลำบากนี้ไว้
“จริงสิ เจ้าตั้งใจจะกลับไปบ้านเก่าที่ทังโจวจริง ๆ หรือ?” หัวเฉิงเจี๋ยถาม
“อืม ข้ากับฮูหยินอยากตั้งรกรากอยู่ที่นั่น” หัวเฉิงอวิ๋นเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ที่นั่นเหมาะแก่การพักผ่อน”
พายุนองเลือดในเมืองหลวงไม่เกี่ยวอะไรกับเขา หัวเฉิงอวิ๋นแค่อยากเป็นคนธรรมดาที่คอยปกป้องภรรยาของเขาเท่านั้น
“พี่ใหญ่ หากสกุลหัวอยากเจริญรุ่งเรืองต่อไป จะดีที่สุดหากพึ่งพาสกุลลู่”
แม้ว่าชาติก่อนจะไม่มีสกุลลู่ ทว่าเมื่อสกุลนี้พัฒนาขึ้นมากลางอากาศ แปลว่าจะต้องมีบางสิ่งที่พิเศษ นอกจากนั้น จากมุมมองในตอนนี้ การเกาะกลุ่มกับสกุลลู่นับว่าเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
“เจ้าไม่เข้าใจ” หัวเฉิงเจี๋ยขมวดคิ้ว “บางครั้งไม่ใช่พวกเราอยากได้อย่างไรก็จะได้อย่างนั้น”
ณ จวนอ๋องลู่ ลู่อี้มองดูของในมือลู่เซวียน
“นี่อะไร?”
ลู่เซวียนเปิดกล่องแล้วผลักไปให้ลู่อี้
ลู่อี้รับมันมาดม กลิ่นอ่อน ๆ ลอยขึ้นเตะจมูกเขา
“มีฝิ่นอยู่ในนั้น”
ลู่อี้มีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา เขาจุ่มผ้าเช็ดหน้าในน้ำแล้วนำมาเช็ดจมูก
“มาจากที่ใด?”
บนถนน มีเจ้าหน้าที่ทางการจำนวนมากผ่านไป ดูจากความเคลื่อนไหวที่เร่งรีบของพวกเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น