ตอนที่ 1082
บทที่ 1082 น้องสาวของข้าหายตัวไป
October 21, 2026
บทที่ 1082 น้องสาวของข้าหายตัวไป
บทที่ 1082 น้องสาวของข้าหายตัวไป
ลู่ฉาวอวี่ออกมาหลังจากอาบน้ำ โดยมีบ่าวรับใช้เดินนำไปยังห้องตำรา
ภายในห้องตำรา เจียงหว่านเฉินชงชา รอให้เขาปรากฏกาย
“ท่านเป็นคนงานรัดตัว เหตุใดมาที่บ้านของข้าได้?”
ลู่ฉาวอวี่ยังไม่เปิดปากเอ่ย เจียงหว่านเฉินจึงกล่าวต่อ “หรือว่ามโนธรรมของท่านคิดถึงเรื่องสุราที่ติดค้างข้าเมื่อสองปีก่อน วันนี้จึงมาชดเชย?”
“เรื่องวันนี้ท่านรู้แล้วกระมัง?”
“รู้ ฝิ่นปรากฏขึ้นในเมืองหลวงแล้ว นี่เป็นของต้องห้าม ต้องได้รับการตรวจสอบอย่างเข้มงวด ไม่เช่นนั้นคนมากมายจะต้องเดือดร้อน” เมื่อเอ่ยถึงเรื่องราชการ เจียงหว่านเฉินก็หุบยิ้มลง สีหน้าเคร่งขรึมจริงจังขึ้น
“สตรีที่กระทำความผิดเหล่านั้นเอ่ยถึงครอบครัวข้า” ลู่ฉาวอวี่กล่าว “ข้านึกถึงข่าวที่เพิ่งได้รับได้มา”
“ข่าวอะไร?”
“น้องสาวของข้าหายตัวไป” ลู่ฉาวอวี่มองเจียงหว่านเฉิน “ข้าปิดเรื่องนี้ไว้ไม่ให้ท่านแม่รู้ ไม่เช่นนั้นด้วยนิสัยของแม่ข้า เกรงว่ายามนี้คงอยู่ระหว่างทางไปหาน้องสาวของข้าแล้ว”
“องค์หญิง นาง…” เจียงหว่านเฉินขมวดคิ้ว “ท่านคิดจะทำอย่างไร?”
“สกุลลู่อยู่ภายใต้การจับจ้องของผู้อื่น ทุกการเคลื่อนไหวของข้าล้วนถูกจับตามอง หากข้าส่งผู้ใดสักคนออกไป ไม่เพียงแต่จะไม่พบนาง ทว่ายังง่ายที่จะกลายเป็นเป้าหมาย ข้าจึงคิดถึงท่าน!”
เจียงหว่านเฉินลังเล “ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วย เพียงแต่ทุกคนรู้ว่าตอนนั้นข้าชื่นชมองค์หญิง หากข้าพาคนไปหานางตอนนี้ เกรงว่าจะกระทบต่อชื่อเสียงของนาง”
“ดังนั้น ข้าจึงจัดเตรียมลู่ทางให้ท่านออกจากเมืองหลวงไปเพื่องานราชการ” ลู่ฉาวอวี่กล่าว “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย มอบให้ผู้อื่นไม่วางใจ มีเพียงส่งให้ท่าน ข้าจึงจะวางใจ”
อย่างไรก็ตาม ยามนี้เจียงหว่านเฉินมีครอบครัวแล้วจึงต้องเตรียมการอย่างเหมาะสม
แน่นอนว่าลู่ฉาวอวี่ทำเช่นนี้ก็เพราะเชื่อใจเจียงหว่านเฉิน ตอนนั้นอีกฝ่ายชอบอวิ๋นเอ๋อร์ด้วยใจจริง ทว่าผ่านไปหลายปีเพียงนี้ย่อมปล่อยวางแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ได้คิดครอบครองแย่งชิงอีก
“เช่นนั้นพวกเราต้องหารือกันให้ดีว่าจะตรวจสอบอย่างไร จะหาอย่างไร เราไม่อาจเป็นเหมือนคนตาบอดว่ายน้ำที่ไม่มีแม้กระทั่งเบาะแสใด ๆ หากแม้กระทั่งหน่วยข่าวกรองสกุลลู่ยังไร้หนทาง เกรงว่าจะยุ่งยากแล้ว”
เมื่อลู่ฉาวอวี่กลับมาถึงจวนลู่อ๋องก็เป็นยามจื่อแล้ว
ท่านหมอเดินออกมาจากข้างใน
“คารวะใต้เท้า”
“เกิดอะไรขึ้น?” ลู่ฉาวอวี่เอ่ยถาม
“วันนี้ฮูหยินอาเจียนหนักมากขอรับ ข้ามาตรวจให้นางแล้วพบว่า…” ท่านหมอลังเลที่จะเอ่ยปาก
“พูดมาเถอะไม่เป็นไร”
“ก่อนหน้านี้ฮูหยินเคยได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่?”
“ใช่”
หลายปีมานี้สิงเจียซือเดินทางไปทั่วหล้า จะไม่ได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร?
เรื่องอื่นไม่ต้องเอ่ยถึง หลาย ๆ ครั้งที่พวกเขาพบกันข้างนอก ลู่ฉาวอวี่ต้องเผชิญกับอันตรายต่าง ๆ ก็ยังเป็นนางที่เสี่ยงชีวิตช่วยเขาไว้
“เมื่อไม่กี่ปีก่อนท้องของฮูหยินได้รับบาดเจ็บ นางถูกโจมตีด้วยอาวุธลับ อย่างไรก็ตาม มีชิ้นส่วนเล็ก ๆ ของอาวุธลับไม่ได้ถูกนำออกมา บัดนี้มันเติบโตไปพร้อม ๆ กับเลือดเนื้อจึงส่งผลกระทบใหญ่หลวง”
“เอาออกมาได้หรือไม่?”
“เอาออกได้ ๆ เพียงแต่…” ท่านหมอลดเสียงลงกล่าว “เกรงว่าจะมีครรภ์ได้ไม่ง่าย”
หากกล่าวให้ชัดเจน ตำแหน่งนั้นพิเศษยิ่ง หากมีอะไรผิดพลาด อาจไม่สามารถตั้งครรภ์มีลูกได้ แต่หากไม่เอาออก ชีวิตจะตกอยู่ในอันตราย
“ข้าเชื่อในทักษะทางการแพทย์ของท่าน” ลู่ฉาวอวี่เอ่ย “อย่างไรสุขภาพกายก็ต้องมาเป็นอันดับแรก”
“หากฮูหยิน…”
“อย่าได้บอกนาง” ลู่ฉาวอวี่เอ่ยนิ่ง ๆ
ท่านหมอรับคำ
ลู่ฉาวอวี่เดินเข้าไปในห้อง
เมื่อเห็นลู่ฉาวอวี่ สาวใช้จึงรีบถอยออกไป
สิงเจียซือหลับไปแล้ว แต่ก็เห็นว่าไม่ได้หลับสบายเท่าไหร่นัก
นางคงรู้สึกไม่สบายมานานแล้ว เพียงแต่ไม่เคยบอกเขา หากสถานการณ์วันนี้ไม่ร้ายแรง นางคงยังปิดบังเขาต่อไป