บทที่ 1144 ตอนพิเศษ (43-1)

บทที่ 1144 ตอนพิเศษ (43-1)

บทที่ 1144 ตอนพิเศษ (43/1)

หลิวจิ่วจู๋กำลังแบกตะกร้ากลับบ้าน ขณะที่เปิดประตู จู่ ๆ ตะกร้าก็ลื่นไถล ผักในนั้นจึงหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น

นางคุกเข่าลงไปเก็บของ

ทันใดนั้นก็มีมือหนึ่งยื่นออกมาจากด้านข้างช่วยนางเก็บของขึ้นมา

เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาผู้หนึ่ง หลิวจิ่วจู๋รีบกล่าว “ขอบคุณ!”

ชายหนุ่มผู้นั้นกล่าวอย่างเขินอาย “ไม่เป็นไร เจ้ามาใหม่กระมัง?”

“จริงสิ” ชายหนุ่มช่วยนางหยิบของแล้วยกตะกร้าขึ้น “ภายหน้าระวังดี ๆ”

“ขอบคุณ ท่านคือ….”

“บ้านข้าอยู่ข้าง ๆ” เขาชี้ไปทางบ้านข้าง ๆ

หลิวจิ่วจู๋มองไปยังทางที่อีกฝ่ายชี้ รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงเล็กน้อย

“สือจู้ สือจู้…” จางซื่อเปิดประตูแล้วตะโกน “ข้าทอดแป้งทอดให้เจ้า ยังไม่ได้เอา… เหตุใดเป็นเจ้า? สือจู้ เจ้าทำอะไรน่ะ?”

หวังสือจู้รีบเดินไป “แม่นางท่านนี้ทำของหล่น ข้าจึงช่วยเก็บให้นาง”

“ช่วยเก็บอะไร? นางจิ้งจอก วัน ๆ คิดแต่จะยั่วยวนบุรุษ” จางซื่อด่าทออย่างรุนแรง

หลิวจิ่วจู๋เริ่มโมโห “ท่านป้าผู้นี้ ท่านอย่าได้พูดจาเหลวไหล ข้าไม่ได้ขอให้ลูกชายท่านช่วย เขาบังเอิญเห็นจึงมีน้ำใจช่วยข้า แน่นอนว่าข้ารู้สึกขอบคุณเขายิ่ง แต่หากเขาช่วยข้าแล้วผลที่ได้คือให้ท่านสาดน้ำโคลนใส่ข้าเช่นนี้ ภายหน้าก็อย่าได้ช่วยข้าอีก อีกอย่าง ข้ามีสามีแล้ว สามีข้าทำงานให้ทางการ ตอนนี้เขาไม่อยู่บ้านเพราะออกไปทำธุระ หากเขากลับมาแล้วรู้ว่าท่านใส่ความข้าเช่นนี้ จักต้องไม่เกรงใจท่านอย่างแน่นอน”

“สามีรับราชการหรือ…” เสียงของจางซื่ออ่อนลงเล็กน้อย “ผู้ใดจะรู้ว่าจริงหรือไม่? เจ้าคิดจะหลอกผู้ใดกัน?”

หวังสือจู้เห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีจึงดึงตัวจางซื่อเข้าไปข้างใน

จางซื่อเอ่ยกับบุตรชาย “ต่อไปไม่อนุญาตให้เจ้าช่วยนางอีก นังเด็กนั่นร้ายนัก นางยังบอกว่าจะดึงเถาบวบของข้าไปด้วย”

“ท่านแม่ ท่านอย่าได้ทำให้ผู้อื่นขุ่นเคืองใจอีกเลย” หวังสือจู้กล่าว “เดิมทีเพื่อนบ้านก็ควรจะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ตอนนี้ท่านกลับทำให้ผู้อื่นขุ่นเคืองไปทั่ว หากภายหน้าเกิดเรื่องอะไรกับครอบครัวเรา ผู้ใดจะยินดีช่วยเราเล่า?”

“ไม่อยากช่วยก็ไม่ต้องช่วย ผู้ใดสนใจพวกเขากัน? ข้าอาศัยอยู่ที่ถนนเส้นนี้มานานกว่าสิบปี ไม่เคยเห็นพวกเขาช่วยอะไรข้า” จางซื่อดูแคลน “พอได้แล้ว เจ้าไม่ได้จะไปทำงานหรือ? รีบไปเถอะ!”

ทันทีที่หลิวจิ่วจู๋เดินเข้าประตูบ้าน ตัวเป่าก็กระดิกหางวิ่งมาหา

“เอาละ ข้าซื้อกระดูกมาให้เจ้าแล้ว อีกประเดี๋ยวจะให้เจ้ากิน”

ตึง! ตึง! มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก

หลิวจิ่วจู๋เปิดประตูแล้วเอ่ยถาม “ผู้ใด?”

“ฮูหยินลู่ ได้ยินว่าท่านทำคลอดได้หรือ?” ชายผู้หนึ่งมองนางอย่างกระวนกระวายใจ “เมียข้าจะคลอดลูกแล้ว หมอตำแยคนเดิมไปทำคลอดบุตรให้ฮูหยินอีกคนสักพักแล้ว ตอนนี้ข้าหาผู้อื่นไม่พบ ท่านช่วยได้หรือไม่? ข้าขอร้องละ”

หลิวจิ่วจู๋รู้จักคนผู้นี้ ชายร่างใหญ่ผู้นี้เป็นเพื่อนบ้าน เพียงแต่บ้านเขาอยู่ห่างจากบ้านนางเล็กน้อย นับว่าเป็นบ้านที่อยู่ใกล้ปากซอยมากที่สุด

“ให้ท่านหมอตรวจดูหรือยัง?”

“ท่านหมอก็เชิญมาไม่ได้ ครอบครัวยากจนอย่างเราจะกล้าจ้างท่านหมอได้อย่างไร?”

“เอาเถอะ ไปดูก่อนค่อยว่ากัน”

“ใช่ รีบเข้าเถิด”