บทที่ 1145 ตอนพิเศษ (43-2)

บทที่ 1145 ตอนพิเศษ (43-2)

บทที่ 1145 ตอนพิเศษ (43/2)

“ได้ ๆ รบกวนมากแล้ว” หลี่ก๋วงไห่เอ่ย “ข้าจะไปส่งท่านกลับ”

ทั้งสองบ้านอยู่ไม่ไกลกันนัก หลิวจิ่วจู๋จึงบอกให้เขากลับไปดูแลภรรยา ไม่ต้องไปส่งนาง

เพียงแต่คราวนี้ฟ้ามืดแล้ว แม้ว่าระหว่างทางจะมีบ้านเพียงสองสามหลังคั่นกลาง ทว่าหลี่ก๋วงไห่ก็ยังคงยืนกรานจะไปส่งหลิวจิ่วจู๋

ประการแรกเพราะเป็นเรื่องของมารยาท อย่างไรเสียเขาก็เชิญนางไปช่วยที่บ้าน ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่จะไม่ไปส่งคนกลับ ประการที่สองเพราะสตรีนางนี้หน้าตาสะสวยเกินไป ละแวกนี้มีอันธพาลอยู่สองสามคนจึงไม่อาจละเลยนางได้

ทันทีที่มาถึงประตูก็เห็นเงาร่างหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้น

“ผู้ใด?” เมื่อหลี่ก๋วงไห่เห็นเงาตะคุ่ม ๆ เงาหนึ่ง เขาก็ไปยืนขวางหน้าหลิวจิ่วจู๋อย่างตื่นตระหนก มองอีกฝ่ายอย่างระแวง

“จู๋จือ…” เสียงแหบแห้งดังขึ้น “จู๋จือ เจ้ากลับมาแล้วหรือ?”

เงานั้นลุกขึ้น ภายใต้แสงจันทร์สลัว ในที่สุดก็มองเห็นนางได้ชัดเจน

“ชิงซือหรือ?”

“จู๋จือ…” หยางชิงซือรุดเข้าไปกอดหลิวจิ่วจู๋แน่น

หลิวจิ่วจู๋เอ่ยกับหลี่ก๋วงไห่ “พี่ใหญ่ นี่เป็นพี่น้องข้า นางไม่ใช่คนเลว ขอบคุณพี่ใหญ่ที่มาส่งข้า”

“ดี ๆ ไม่ใช่คนเลวก็ดีแล้ว เช่นนั้นข้ากลับละ ท่านรีบเข้าไปเถอะ!” หลี่ก๋วงไห่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ได้ ขอบคุณท่านมาก”

หลิวจิ่วจู๋เปิดประตูแล้วพาหยางชิงซือเข้าไปข้างใน

ทันทีที่เปิดประตู ตัวเป่าก็รีบวิ่งออกมาหา

หลิวจิ่วจู๋รีบเดินถอยไปข้าง ๆ แล้วเอ่ย “ตัวเป่า อย่าซน”

เมื่อเข้ามาในห้องแล้ว หลิวจิ่วจู๋ก็จุดตะเกียงน้ำมันเป็นอันดับแรก ก่อนจะหันไปมองหยางชิงซือ

บนใบหน้าหยางชิงซือเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ดูแล้วสีหน้าซีดเซียวยิ่งนัก

“เจ้ายังไม่ได้กินข้าวกระมัง? ข้าจะไปทำให้ประเดี๋ยวนี้”

“นั่นไม่ได้” หลิวจิ่วจู๋กล่าว “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น กองทัพต้องเดินด้วยท้อง”

หยางชิงซือตามหลิวจิ่วจู๋ไปที่ห้องครัว

แสงไฟสลัวเป็นอย่างยิ่ง สวนทางกับห้องที่ใหญ่โต นั่นทำให้แสงในห้องดูมืดลงยิ่งกว่าเดิม

หยางชิงซือนั่งอยู่หน้าเตาและเริ่มก่อไฟ

นางมองดูไฟในเตา แววตาทั้งสว่างไสวทั้งมืดหม่น

หลิวจิ่วจู๋เองก็จดจ่อในการทำบะหมี่เช่นกัน

“วันนี้ข้าซื้อไข่มาพอดี พวกเรากินหรูหน่อย ทอดไข่เพิ่มอีกฟองเถอะ”

“ข้าไม่กิน”

“เอวข้าหนาขึ้นแล้ว หากเจ้าไม่กิน นั่นไม่เท่ากับปล่อยให้ข้าอ้วนขึ้นผู้เดียวหรือ? นั่นไม่ได้ พี่น้องที่ดีต้องผอมลงและอ้วนขึ้นไปพร้อม ๆ กัน”

หยางชิงซือยิ้มฝืดเฝื่อน “นี่หลักการอะไรของเจ้า?”

หลิวจิ่วจู๋เอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้

“คนเมื่อครู่นี้คือพี่ใหญ่หลี่ ภรรยาของพี่ใหญ่หลี่เพิ่งคลอดลูกชายผู้หนึ่ง เจ้าไม่รู้หรอกว่าพวกเขาต้องหวาดหวั่นเพียงใด โชคดีที่ข้าทำคลอดได้ ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงลำบากแล้ว…”

หลังจากที่บะหมี่เสร็จแล้ว หลิวจิ่วจู๋กับหยางชิงซือก็ไปนั่งกินบะหมี่ที่โต๊ะ