บทที่ 1146 ตอนพิเศษ (44)

บทที่ 1146 ตอนพิเศษ (44)

บทที่ 1146 ตอนพิเศษ (44)

เช้าตรู่วันถัดมา หลิวจิ่วจู๋พาหยางชิงซือไปกินเกี๊ยว

ครั้งสุดท้ายที่กินเกี๊ยวในเมือง นานเสียจนหยางชิงซือรู้สึกคิดถึง รสชาติเช่นนั้นไม่อาจลืมเลือนได้ เพื่อให้สหายผ่อนคลาย หลิวจิ่วจู๋จึงพานางไปที่นั่นอีกครั้ง

หยางชิงซืออารมณ์ดีขึ้นมาก เห็นได้ชัดว่าหลังจากได้นอนหลับพักผ่อน นางก็มีชีวิตชีวามากขึ้น

สำหรับเรื่องนี้ หลิวจิ่วจู๋ชื่นชมหยางชิงซือเสมอ นางเป็นพี่น้องที่มองโลกในแง่ดี ร่าเริงแจ่มใส เมื่อเจอกับสถานการณ์ยากลำบากก็จะแข็งแกร่งขึ้น บุรุษหลาย ๆ คนยังไม่มีนิสัยใจกว้างอย่างนาง

เมื่อทั้งคู่กลับถึงบ้านก็เห็นคนสองคนนั่งอยู่ที่ประตู

คนหนึ่งคือซ่งซื่อ อีกคนคืออิงซื่อพี่สะใภ้ของอีกฝ่าย มีศักดิ์เป็นป้าสะใภ้ของหยางชิงซือ

“เจ้าเด็กแสบคนนี้…” เมื่อซ่งซื่อเห็นหยางชิงซือก็รีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความโกรธจัดและหยิกเนื้อตัวนาง

หลิวจิ่วจู๋รีบมายืนขวางหน้าหยางชิงซือ

หยางชิงซือใจกล้ามาตลอด ต้องให้หลิวจิ่วจู๋มาปกป้องนางที่ใดกัน? แม้ว่าคนผู้นี้จะเป็นมารดาของนางเอง นางก็ไม่มีความตั้งใจที่จะปล่อยให้อีกฝ่ายมาทุบตี อย่างไรเสียนางก็ไม่ได้ทำอะไรผิด

“จู๋จือเจ้าหลบไปข้าง ๆ ก่อน” หยางชิงซือเอ่ย “เจ้าจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว”

ครั้นซ่งซื่อเห็นว่าหยางชิงซือกล้าต่อต้านตนเอง นางก็ยิ่งโมโห ก่นด่าอย่างหยาบคายราวกับว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ แต่เป็นหญิงปากร้ายในหมู่บ้านที่ฟาดฟันกับนาง

“พอได้แล้ว!” หลิวจิ่วจู๋เอ่ย “ท่านป้าไม่กลัวขายหน้า แต่ข้ายังกลัวนะ! ที่นี่เป็นในเมือง คนเข้า ๆ ออก ๆ มากมาย ท่านไม่รู้สึกอายบ้างหรือ? อีกอย่าง ชิงซือเป็นลูกสาวของท่าน ท่านดุด่านางเช่นนี้ เช่นนั้นไม่เท่ากับด่าตนเองหรือ? หากท่านมีเรื่องจะพูดก็พูดคุยกันดี ๆ เถอะ อย่าได้เต้นเร่า ๆ อย่างนี้เลย”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า!”

“ท่านมาผรุสวาทอยู่หน้าบ้านข้า ชิงซือเป็นพี่น้องที่ดีของข้า เหตุใดจักไม่เกี่ยวกับข้าเล่า?”

“หยางชิงซือเป็นลูกสาวของข้า ข้าคิดจะดุด่านางอย่างไรก็ดุด่าอย่างนั้น แม้จะเป็นตาเฒ่าจากสวรรค์ลงมาก็ไม่สามารถห้ามข้าไม่ให้อบรมสั่งสอนลูกสาวตนเองได้” ซ่งซื่อกล่าวด้วยความขุ่นเคือง

“พอได้แล้ว มีเรื่องจะพูดก็พูดเถอะ!” อิงซื่อเดินเข้ามาทำท่าทีราวกับเป็นผู้ใหญ่ที่ดี

นางมองดูหยางชิงซือด้วยสายตาคิดคำนวณ

หยางชิงซือหน้าตาไม่เลว ขยันขันแข็ง ร่างกายแข็งแรง หากแต่งเข้าสกุลซ่ง ย่อมไม่มีปัญหาในการให้กำเนิดลูกชาย นอกจากนี้ หยางชิงซือกับหลิวจิ่วจู๋ยังมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ตอนนี้หลิวจิ่วจู๋เริ่มรุ่งเรืองขึ้นแล้ว อยู่ในตัวเมืองแถมยังมีบ้านเป็นของตนเอง หากหยางชิงซือติดตามนางย่อมได้รับความรุ่งโรจน์มาบ้าง การแต่งงานครั้งนี้จะมองอย่างไรก็เหมาะสมเป็นที่สุด อีกทั้งยังง่ายต่อการจัดการ

“ข้ารู้ว่าพวกท่านต้องการจะพูดคุยอะไร ข้าบอกพวกท่านแล้วว่าเรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้” หยางชิงซือเอ่ย “พวกท่านยอมแพ้เถอะ! ผู้ใดรับสินสอดทองหมั้นมา ผู้นั้นก็แต่งไปเสีย ข้าไม่ได้รับ อย่างไรข้าก็ไม่แต่งออกไปเด็ดขาด!”

“ชิงซือ แต่งไม่แต่งไม่ได้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้า พ่อแม่เจ้ารับปากแล้ว ในฐานะลูกสาวของพวกเขา อย่างไรเจ้าก็ต้องแต่งออกไป” อิงซื่อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าเด็กผู้นี้ก็จริง ๆ เลย หรือกลัวว่าป้าสะใภ้จะไม่ดีต่อเจ้า? พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน หากแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องก็จะถือเป็นการแต่งงานใกล้ชิด ได้ยินมาว่าเจ้าสนิทกับบุรุษนามจงซู่เกินในหมู่บ้านเป็นอย่างมาก เจ้ากับเขาคงไม่ได้…”

“โถ่เอ๊ย พี่สะใภ้ ท่านกำลังเอ่ยถึงเรื่องอะไร? ท่านอย่าได้ไปฟังคำพูดเหลวไหลเหล่านั้น เดิมทีก็เป็นเรื่องที่ไม่อาจเป็นไปได้ พวกเขาเพียงแค่อิจฉาที่ครอบครัวเราสองคนจะเกี่ยวดองกันจึงจงใจทำลายความสัมพันธ์อันดีนี้” ซ่งซื่อกล่าว “ชิงซือของเราเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย ไม่เคยทำเรื่องไร้ยางอายเหล่านั้น นางเพียงแค่ทำตัวไม่ถูกจึงหนีมาหานังหนูหลิว”

ยามซ่งซื่อเอ่ยปาก สายตาก็จ้องไปที่หยางชิงซืออย่างอาฆาตมาดร้าย ราวกับจะเตือนนางให้ว่าง่ายสักหน่อย อย่าได้กล่าววาจาเลื่อนเปื้อนอยู่แถวนี้

หยางชิงซือเอ่ยกับหลิวจิ่วจู๋ “เจ้าเข้าไปเถอะ ข้าจะกลับไปพร้อมพวกเขา”

“เช่นนั้น ข้าจะกลับไปที่หมู่บ้านกับเจ้า” หลิวจิ่วจู๋เป็นห่วงหยางชิงซือ