บทที่ 1163 ตอนพิเศษ (55/2)

บทที่ 1163 ตอนพิเศษ (55/2)

บทที่ 1163 ตอนพิเศษ (55/2)

หยางชิงซือหิวแล้วจริง ๆ

นางอยู่ในอาการหมดสติมาสองสามวัน ไม่สามารถทานอาหารอย่างอื่นได้จึงทำได้เพียงต้มยากินเพื่อให้มีชีวิตอยู่เท่านั้น ตอนนี้นางฟื้นขึ้นมาจึงรู้สึกว่าใบหน้าของตนเล็กลงมาก

“ก่อนหน้านี้ข้าคิดมาตลอดว่าลดน้ำหนักหน่อยจะดีกว่า บัดนี้น้ำหนักลดแล้วกลับรู้สึกเศร้ายิ่งนัก” หยางชิงซือจับเอวตนเอง “ข้าหมดสติไปหลายวัน แม้กระทั่งอาหารก็กินไม่ได้ น่าอนาถเกินไปแล้ว”

หลิวจิ่วจู๋หาถ้อยคำดี ๆ มาปลอบใจสหาย

อารมณ์ของหยางชิงซือผ่านมาแล้วผ่านไปอย่างรวดเร็ว นางเอ่ยถึงสิ่งที่ตนประสบก่อนจะหมดสติไป

“วันนั้นข้าไปซื้อของ” หยางชิงซือเล่าความเป็นมาของเรื่อง

สามวันก่อน นางไปซื้อของและเห็นหลิ่วจินเปยเข้าจึงแอบย่องตามไป

ก็นางอยากรู้อยากเห็นนี่นา!

“ข้าเห็นพ่อเจ้า หรือก็คือหลิ่วซานเฉวียน” หยางชิงซือกล่าว “เขาทะเลาะกับหลิ่วจินเปย หลังจากโต้เถียงกันไม่กี่คำ หลิ่วจินเปยก็คิดจะสู้กับหลิ่วซานเฉวียน หลิ่วซานเฉวียนเองก็โหดเหี้ยมเช่นกัน มองไม่ออกเลยว่าเมื่อก่อนเขาเคยรักหลิ่วจินเปยมากเพียงใด เขาต่อสู้พัวพันกับหลิ่วจินเปยเป็นลูกข่าง เดิมทีข้าคิดจะจากมา แต่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็รู้สึกเจ็บที่ท้ายทอย จากนั้นก็ไม่รู้อะไรแล้ว”

“ดังนั้น เจ้าจึงสงสัยว่าพวกเขาสองพ่อลูกตีเจ้าหมดสติ จากนั้นก็โยนเจ้าออกไปข้างนอกหรือ?” หลิวจิ่วจู๋เอ่ยถาม

“นอกจากพวกเขาแล้วยังจะมีผู้ใดอีก?” หยางชิงซือกล่าว “อันที่จริง ข้าไม่ได้ยินว่าพวกเขาทะเลาะกันเรื่องอะไร เห็นเพียงพวกเขาทะเลาะกันเท่านั้น ทะเลาะกันเพียงไม่กี่คำก็เริ่มสู้กัน พวกเขาไม่จำเป็นต้องฆ่าคนปิดปากเพราะเรื่องนี้กระมัง?”

“ข้าเกรงว่าเจ้าจะบังเอิญไปพบกับความลับของพวกเขาเข้า พวกเขาคงคิดว่าเจ้าได้ยินจึงต้องการกำจัดเจ้า อย่างไรก็ตาม เหตุใดพวกเขาถึงโยนเจ้าให้กับขอทานสองคนนั้น เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้”

“พวกเขาทิ้งข้าไว้กับขอทานหรือ?”

หลิวจิ่วจู๋เอามือสองข้างเท้าคาง

แย่ละ!

เรื่องนี้ไม่ควรพูด

เมื่อหยางชิงซือได้ยินคำพูดของหลิวจิ่วจู๋ สีหน้าพลันซีดเผือดกว่าเดิม

นางนึกภาพไม่ออกว่าจะต้องเผชิญกับอะไรบ้าง หากบ่าวรับใช้ของสกุลลู่ไม่มาตามหานาง

“จู๋จือ เช่นนั้นเจ้าไปถามขอทานสองคนนั้นก็ได้”

“ข้าไปหาแล้วแต่ไม่พบ”

พ่อบ้านจางเดินเข้ามาจากข้างนอกแล้วกล่าว “ฮูหยินจงฟื้นแล้วหรือขอรับ?”

“ใช่แล้ว ลุงจาง” หยางชิงซือฝืนยิ้มออกมา

พ่อบ้านจางกล่าว “ข้าพบขอทานสองคนนั้นแล้ว เพียงแต่พวกเขาเสียชีวิตอยู่ในวัดร้าง ดูจากผลการชันสูตร คงตายไปเมื่อสองวันก่อนขอรับ”

“แปลกเพียงนี้เชียวหรือ?” หลิวจิ่วจู๋เอ่ยถาม “หาฆาตกรพบแล้วหรือยัง?”

“ยังขอรับ” พ่อบ้านเอ่ย “เจ้าหน้าที่ที่นี่ก็เป็นเพียงคนไม่เอาไหน เดิมทีก็ไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรให้ราษฎร มีขอทานตายไปสองคน พวกเขาหาสาเหตุการตายแล้วก็หาเสื่อสองผืนคลุมแล้วนำไปฝังลวก ๆ เท่านั้น”