บทที่ 1164 ตอนพิเศษ (56/1)

หลิวจิ่วจู๋ดูแลหยางชิงซือ หมู่นี้นางไม่ให้หยางชิงซือออกจากบ้านจนกว่าอาการบาดเจ็บบริเวณท้ายทอยจะหายสนิท

ส่วนยาสระผมของนางนั้น นางนำมันไปหารือกับร้านยา ทว่าทางนั้นกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย อย่างไรเสีย ยาสระผมก็ไม่ใช่ยาจริง ๆ ไม่ใช่ว่าใช้เพียงครั้งเดียวแล้วจะเห็นผล แต่ต้องใช้ต่อเนื่องเป็นเวลานาน สำหรับของประเภทนี้ ร้านยาไม่คิดจะมีส่วนร่วม

แน่นอนว่า สาเหตุหลัก ๆ เป็นเพราะกำไรไม่สูง หากขายหนึ่งขวดแล้วได้เงินสิบถึงยี่สิบอีแปะ ย่อมไม่มีผู้ใดผลักไสเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งที่มาหาถึงหน้าประตู ยาสระผมของหลิวจิ่วจู๋นี้ หากขายได้ ร้านยาก็จะได้เงินห้าอีแปะ มิหนำซ้ำยังต้องแบ่งครึ่งกับหลิวจิ่วจู๋ กำไรเท่านี้ไม่เพียงพอจริง ๆ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องการเสียเวลาเสี่ยงโชค

“ฮูหยินลู่”

หลิวจิ่วจู๋ได้ยินเสียงคนเรียกตนเองจึงหันกลับไปมอง

“เถ้าแก่ถัง” หลิวจิ่วจู๋ประหลาดใจ “ท่านไม่ได้กลับไปที่บ้านเกิดหรอกหรือ?”

ถังลี่เฉิงลงจากรถก่อนจะเอื้อมมือไปอุ้มถังจื่อหลิงลงมา

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องกลับไปบ้านเกิด สีหน้าของเขาชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นจึงกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

“เดิมทีก็กลับไปทำธุระเพียงเล็กน้อย ตอนนี้จัดการเรียบร้อยแล้วถึงได้กลับมา” ถังลี่เฉิงกล่าว “เมื่อครู่นี้เห็นท่านดูกังวล พบเจอปัญหายุ่งยากอะไรหรือ?”

“เถ้าแก่ถัง ท่านเป็นพ่อค้า ช่วยเสนอความคิดเห็นให้ข้าหน่อยได้หรือไม่?” หลิวจิ่วจู๋เล่าปัญหาของนางให้ถังลี่เฉิงฟัง

ไม่รู้ด้วยเหตุใด ถังลี่เฉิงจึงมักจะรู้สึกสนิทสนมกับนางอยู่เสมอ นอกจากนี้ พวกเขาก็รู้จักกันมานาน ถังลี่เฉิงมักจะพาถังจื่อหลิงไปซื้อยาอมของหญิงสาว ดังนั้นในความคิดหลิวจิ่วจู๋ เขาจึงเป็นสหายที่ไว้ใจได้มากผู้หนึ่ง

“ที่แท้เป็นเช่นนี้” ถังลี่เฉิงเอ่ย “สะดวกเอายาสระผมที่ท่านเอ่ยถึงให้ข้าดูหรือไม่?”

“แน่นอนว่าได้” หลิวจิ่วจู๋กล่าว “เพียงแต่ท่านพึ่งกลับมา ยังไม่ได้กลับบ้านไปพักผ่อนจะเหนื่อยเกินไปหรือไม่?”

“ไม่เป็นไร ข้าไม่เหนื่อย” ถังลี่เฉิงมองถังจื่อหลิง “หลิงเอ๋อร์ก็อยากเจออาหลิ่วเหมือนกันใช่หรือไม่?”

ถังจื่อหลิงพยักหน้าน้อย ๆ

เทียบกับครั้งแรกที่พบกันแล้ว เขามีท่าทีดีขึ้นมาก อย่างน้อยก็เต็มใจจะตอบคำถามของผู้อื่นแล้ว

หลิวจิ่วจู๋กลับไปที่บ้านพร้อมกับถังลี่เฉิง

ถังลี่เฉิงเดินเข้าไปในประตูเห็นบ่าวรับใช้อยู่ในบ้านก็รู้สึกแปลกใจ “ท่านจ้างบ่าวรับใช้ด้วยหรือ?”

“สามีข้าตระเตรียมให้”

“ดูเหมือนว่าสามีท่านจะเป็นคนมีความสามารถทีเดียว”

ภายในระยะเวลาสั้น ๆ ก็สามารถรุ่งเรืองขึ้นมาได้ถึงเพียงนี้ อยู่ในสถานที่เล็ก ๆ แห่งนี้ก็นับว่าเป็นคนมีแววผู้หนึ่ง

“สามีข้าเป็นคนเฉลียวฉลาดทีเดียวเชียวละ”

ถังลี่เฉิงพลันรู้สึกขบขันกับท่าทางภาคภูมิใจของนาง

หยางชิงซือได้ยินเสียงก็เดินออกมา เมื่อนางเห็นถังลี่เฉิงก็เอ่ยด้วยความดีใจ “เถ้าแก่ถัง ท่านกลับมาแล้วหรือ?”

ถังลี่เฉิงขานรับด้วยรอยยิ้ม “ใช่แล้ว แม่นางชิงซือ…”

“ตอนนี้นางไม่ใช่แม่นางแล้ว” หลิวจิ่วจู๋กล่าว “ตอนนี้นางมีสามีแล้ว”

ถังลี่เฉิงมองผมที่มวยขึ้นเก็บเรียบร้อยของหยางชิงซือ เขาเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “แม่นางหยางแต่งงานแล้วหรือ?”

“ใช่แล้ว!” หลิวจิ่วจู๋กล่าว “หากเถ้าแก่ถังไม่ได้ออกไปจากเมือง นางยังคิดจะเชิญท่านไปร่วมดื่มสุรามงคลด้วย”