บทที่ 1180 ตอนพิเศษ (65.1)

บทที่ 1180 ตอนพิเศษ (65.1)

บทที่ 1180 ตอนพิเศษ (65.1)

สกุลเหมียว นายท่านเหมียวเร่งสาวเท้าเข้าไปในห้องโถง เมื่อเห็น ‘นายท่านขุนนาง’ นั่งดื่มชาอยู่ที่นั่นก็ประกบมือขึ้นพร้อมทั้งเอ่ย “โถ่เอ๊ย เสียมารยาทแล้ว ๆ เมื่อครู่ผู้แซ่เหมียวแวะไปที่ร้านมาเที่ยวหนึ่ง ได้ยินว่าเจ้าหน้าที่ทางการจากศาลาว่าการอำเภอมาที่นี่ ถึงได้เร่งรุดกลับมา”

ถังกั๋วกงมองนายท่านเหมียวแล้วกล่าว “เหมียวกุ้ย?”

“ใช่ขอรับ ๆ ผู้แซ่เหมียวคือเหมียวกุ้ย นายท่านขุนนางผู้นี้ไม่คุ้นหน้านัก ไม่รู้ว่าเป็นใต้เท้าท่านใดในศาลาว่าการหรือขอรับ?” เหมียวกุ้ยเหลือบมองนักการที่อยู่ข้าง ๆ ถังกั๋วกงแวบหนึ่งแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ถังกั๋วกงไม่ได้สวมใส่ชุดขุนนาง ทว่ากิริยาท่าทางอันสง่างามที่แสดงออกมานั้นทำให้คนไม่อาจขัดขืนได้ อีกทั้งยังมีนักการอยู่ข้างกาย แม้ในใจจะมีความสงสัยแต่เขาก็ไม่กล้าละเลย

“สิบเจ็ดปีก่อน ท่านซื้อสตรีผู้หนึ่งมาเป็นภรรยารองของท่าน สตรีผู้นั้นยามนี้อยู่ที่ใดแล้ว?”

“หา?” นายท่านเหมียวประหลาดใจ “นี่… ภรรยาล่วงลับแต่ยังเยาว์ ไม่อยู่ตั้งแต่สิบปีก่อนแล้วขอรับ”

“เหตุใดจึงเสียชีวิต?”

“คลอดยากขอรับ”

ถังกั๋วกงขมวดคิ้ว “เพราะให้กำเนิดลูกสาวของท่านหรือ?”

“ใช่แล้วขอรับ ลูกสาวข้าเองก็ได้ออกเรือนไปแล้ว”

“ยามนี้นางอยู่ที่ใด?”

“ถึงแม้ลูกสาวจะออกเรือนแล้ว ทว่าเป็นลูกเขยแต่งเข้า นางจึงยังอยู่ที่จวนขอรับ” เหมียวกุ้ยเต็มไปด้วยความสงสัย ทว่าบารมีของถังกั๋วกงที่แผ่ออกมามีมากเสียจนอีกฝ่ายถามสิ่งใดเขาก็ตอบสิ่งนั้น ไม่กล้าปิดบัง

“ลูกสาวผู้นั้นของท่านคือ…”

ถังกั๋วกงเอ่ยถามถึงลูกสาวสกุลเหมียว

เหมียวกุ้ยยิ่งฟังยิ่งสับสนมากขึ้นเรื่อย ๆ ทว่าก็ยังคงตอบตามความจริง

เมื่อได้ยินข้อมูลจากเหมียวกุ้ย ถังกั๋วกงก็แน่ใจขึ้นหลายส่วน

ดูเหมือนว่าครานี้จะหาได้ถูกคนแล้ว

“ภรรยารองผู้นั้นของท่านมีแซ่อะไร?”

เหมียวกุ้ยตอบตามความเป็นจริง ทั้งยังตอบคำถามถังกั๋วกงเรื่องอายุและรูปร่างหน้าตาของอีกฝ่ายในตอนที่เขาซื้อมา

“ลูกสาวท่านตอนนี้อยู่ที่ใด ข้าอยากพบนาง”

“เด็ก ๆ ไปเรียกคุณหนูมา” เหมียวกุ้ยสั่งบ่าวรับใช้ข้างนอก

บ่าวรับใช้ก้าวเข้ามารายงาน “เรียนนายท่าน คุณหนูกับท่านเขยพึ่งกลับมา เพียงแต่คุณหนูกับท่านเขยทะเลาะกัน ตอนนี้กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอยู่ขอรับ!”

“เจ้าไปเรียกคุณหนูมา บอกว่านายท่านเรียกหา”

บ่าวรับใช้ไปหาคน เหมียวกุ้ยเองก็เดินกลับมาประจบประแจงถังกั๋วกง รินชาให้เขาด้วยตนเอง

“ใต้เท้า โปรดรอประเดี๋ยว นังหนูผู้นั้นไม่นานก็มาแล้ว เพียงแต่ใต้เท้า เหตุใดท่านจึงถามถึงลูกสาวข้าเล่า ลูกสาวข้าได้ออกเรือนแล้ว…”

หากมีความคิดเช่นนั้นต่อนาง นั่นเกรงว่าจะไม่เหมาะสม!

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ว่าคนผู้นี้มีรัศมีสูงส่งเพียงใด หากอีกฝ่ายไม่รังเกียจว่าลูกสาวของเขาแต่งงานแล้ว นั่นก็ไม่ใช่จะไม่ได้ อย่างไรเสียเฝิงหลานเซิงก็เป็นเพียงบัณฑิตยากจนผู้หนึ่ง เขาจะสอบรับราชการเป็นขุนนางได้หรือไม่นั้นยังไม่แน่นอน มีเกียรติยศมั่งคั่งพึ่งพาได้ที่ใด?

“มีขอรับ!”

“สิ่งของที่ทิ้งไว้เหล่านั้นเล่า?”

“ขอกล่าวอย่างไม่ปิดบัง ก่อนหน้านี้ไม่นานมีขโมยขึ้นบ้าน มีคนนำของไปขายแล้วขอรับ”

“เช่นนั้นท่านดูสิ่งนี้…” ถังกั๋วกงนำปิ่นปักผมชิ้นหนึ่งออกมา “คุ้นตาหรือไม่?”

เหมียวกุ้ยมองมันแล้วกล่าว “ปิ่นปักผมชิ้นนี้เป็นของฮูหยิน ใต้เท้าได้มาจากที่ใดขอรับ?”

“ท่านพ่อ…” เหมียวชุนจู๋สาวเท้าฉับ ๆ เข้ามาแล้วเอ่ยกับเหมียวกุ้ยด้วยความโมโห “ท่านพี่ทำน่าเกลียดยิ่งนัก นึกไม่ถึงว่าเขาจะยังคิดถึงหลิวจิ่วจู๋ผู้นั้นไม่ลืมเลือน เงินเดือนนี้ไม่ต้องให้เขา ต้องให้เขารู้เสียบ้างว่าผู้ใดเป็นคนเลี้ยงเขา”

“เกิดอะไรขึ้น?” เหมียวกุ้ยคอยขยิบตาอยู่ข้าง ๆ ทว่าเหมียวชุนจู๋กลับไม่รู้ถึงสัญญาณที่ส่งมาแม้แต่น้อย

นางบ่นถึงความเลวร้ายของเฝิงหลานเซิงกับเหมียวกุ้ยไม่จบไม่สิ้น

“อะแฮ่ม…” เหมียวกุ้ยขัดจังหวะเหมียวชุนจู๋ “จู๋เอ๋อร์ เจ้าอย่าได้พูดจาไร้สาระ วันนี้เรามีแขก”