บทที่ 1181 ตอนพิเศษ (65.2)

บทที่ 1181 ตอนพิเศษ (65.2)

บทที่ 1181 ตอนพิเศษ (65.2)

“เด็กคนนี้หกล้มน่ะเจ้าค่ะ ข้ากำลังจะพาเขาไปตรวจดูที่ร้านยา” หลิวจิ่วจู๋เอ่ย “นายท่านถังคงยุ่งมากกระมัง ท่านจัดการเรื่องของท่านเถิดเจ้าค่ะ ไม่ต้องสนใจข้า”

“ข้าไม่มีอะไรทำ เช่นนั้นข้าจะช่วยเจ้าส่งเขาไปที่ร้านยา” ถังกั๋วกงเอ่ย “เจ้าเป็นเพียงแม่นางน้อยผู้หนึ่งหากอุ้มเขาขึ้นหลังคงลำบากทีเดียว มอบเขาให้ข้าเถอะ”

หลิวจิ่วจู๋เดินตามถังกั๋วกงไป ถังกั๋วกงอุ้มเด็กชายอายุสามขวบผู้นั้นไว้แล้วสาวเท้าเดินไปข้างหน้า

ท่านหมอที่ร้านยาทำแผลให้เด็กน้อย ในยามนี้เองครอบครัวของเด็กชายผู้นั้นที่สอบถามมาตลอดทางก็มาถึงพอดี พวกเขาจึงพาเด็กชายกลับไป

เมื่อออกมาจากร้านยา ถังกั๋วกงมองหลิวจิ่วจู๋แล้วกล่าว “เจ้ารู้จักลูกเขยสกุลเหมียวผู้นั้นหรือ?”

“ลูกเขยสกุลเหมียว…” เริ่มแรกหลิวจิ่วจู๋ยังไม่ตอบสนอง หลังจากนึกถึงคำว่าสกุลเหมียวอย่างถี่ถ้วนแล้วจึงคาดเดาได้ว่าถังกั๋วกงเอ่ยถึงผู้ใด “ก่อนหน้านี้เขาเคยเป็นคนหมู่บ้านเดียวกันกับพวกข้า ต่อมาเขาเข้ามาเล่าเรียนศึกษา มีอนาคตที่สดใสจึงไม่ค่อยได้กลับไปที่หมู่บ้าน จากนั้นพวกเราจึงไม่คุ้นเคยกันแล้ว เหตุใดนายท่านถังจึงถามถึงเขาเล่าเจ้าคะ?”

“ข้ากำลังตามหาลูกสาวของข้า” ถังกั๋วกงกล่าว “หลังจากตรวจสอบอย่างถี่ถ้วนแล้ว เหมียวชุนจู๋ผู้นั้นมีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นคนที่ข้าตามหา”

“ลูกสาวของท่านคือเหมียวชุนจู๋หรือ? เป็นไปไม่ได้” หลิวจิ่วจู๋กล่าว “นางเป็นลูกสาวของนายท่านเหมียวนะเจ้าคะ”

ถังกั๋วกงอยากเล่าที่มาที่ไปให้หลิวจิ่วจู๋ฟังโดยละเอียด ทว่าก่อนที่เขาจะได้เล่า บ่าวรับใช้ก็เข้ามาบอกว่าพบเครื่องประดับที่ฮูหยินเดิมทิ้งไว้แล้ว

“ข้ามีเรื่องต้องทำ ข้าต้องไปก่อนแล้ว” ถังกั๋วกงเอ่ย “เจ้าเป็นฮูหยินนายอำเภอ ออกไปข้างนอกพาคนมาด้วยสักสองสามคนจะดีกว่า ระวังศัตรูของสามีเจ้าจะมาสร้างความยุ่งยากให้เจ้าด้วย”

“ขอบคุณนายท่านถังที่เป็นห่วง คราวหน้าข้าจะจดจำไว้” หลิวจิ่วจู๋ไม่ได้บอกว่าในเงามืดมีคน เพียงแต่คนส่วนมากมองไม่เห็นเท่านั้น

หลิวจิ่วจู๋ไม่ชอบให้มีคนติดตาม ทว่าเพื่อไม่ให้ลู่ฉาวจิ่งกังวล นางจึงยอมรับการมีอยู่ของผู้คุ้มกันลับเหล่านั้น อย่างไรก็ตาม นางมีเงื่อนไขหนึ่ง คือหากไม่ได้รับคำสั่ง นางไม่อนุญาตให้ผู้คุ้มกันลับเหล่านั้นปรากฏตัว

“เหมียวชุนจู๋จะเป็นลูกสาวของนายท่านถังไปได้อย่างไร?” หลิวจิ่วจู๋พึมพำกับตนเอง “หากใช่ เช่นนั้นก็โชคดีจริง ๆ”

ท้ายที่สุดนายท่านถังผู้นี้ก็ดูเหมือนจะพึ่งพาได้มากกว่านายท่านเหมียวผู้นั้น หากนางเป็นเหมียวชุนจู๋คงภูมิใจในตัวบิดาผู้นี้อย่างแน่นอน

หลิวจิ่วจู๋ไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้นัก

ทว่าคนบางคนกลับสืบค้นจนพบเบาะแสแล้ว

หลังจากฟังรายงานจากลูกน้องของเขาเหมียวกุ้ยก็เอ่ย “เจ้าแน่ใจหรือว่านายท่านถังที่มาวันนี้เป็นขุนนาง อีกทั้งยังเป็นขุนนางใหญ่”

“ถึงแม้เขาจะแต่งตัวเรียบง่าย ดูแล้วไม่ต่างอะไรจากคหบดีที่ร่ำรวยทั่วไป ทว่าเขาสวมรองเท้าขุนนางขอรับ” ผู้ใต้บังคับบัญชากล่าว “ข้าน้อยเคยอยู่ในเมืองหลวง รองเท้าของขุนนางนั้นแบ่งแยกระดับ ดูจากรองเท้าขุนนางของเขาแล้ว ลำดับขั้นขุนนางของเขาจักต้องไม่ต่ำต้อย เขาส่งคนไปสอบถามที่อยู่ของสตรีผู้หนึ่งไปทั่วทุกแห่ง…”

หลังจากได้ยินคำอธิบายที่ลูกน้องถ่ายทอดให้ฟัง เหมียวกุ้ยยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

“เหตุใดฟังดูแล้วเหมือนหลี่ซื่อเล่า? วันนี้เขามาที่จวนก็เอ่ยถามถึงเรื่องของแม่ชุนจู๋เช่นกัน น้ำเสียงค่อนข้างแปลก ราวกับเขากำลังตามหาคนรักเก่า หรือว่าเขาคือคนรักก่อนหน้านี้ของหลี่ซื่อ? ไม่ถูก ไม่ถูกต้อง ๆ หากหลี่ซื่อมีคนรักเก่าเช่นนี้ นางจะยินดีแต่งให้ข้าหรือ? เพียงแต่ จากเบาะแสของคนที่เขาตามหา ควรจะเป็นนางจริง ๆ”

“นายท่าน เขาหาคนผิดแล้วหรือไม่ขอรับ?” ผู้ใต้บังคับบัญชาเอ่ย “ดูเหมือนเขากำลังตามหาเด็กหญิงผู้หนึ่ง เด็กหญิงผู้นั้นกับคุณหนูของเราอายุไม่ต่างกัน”

“เจ้าไปตรวจสอบอีกครั้ง ดูว่าที่แท้เขาเป็นผู้ใดกันแน่” เหมียวกุ้ยกล่าว “สอบถามให้ละเอียด ยิ่งละเอียดมากเพียงใดยิ่งดีเท่านั้น ทางที่ดีที่สุดขุดค้นรายละเอียดทั้งหมดของเขาออกมา”