บทที่ 1189 ตอนพิเศษ (69.2)

บทที่ 1189 ตอนพิเศษ (69.2)

บทที่ 1189 ตอนพิเศษ (69.2)

ฮูหยินซ่งไม่รู้ว่าหนุ่มสาวคู่นี้กำลังคิดอะไร คนหนุ่มสาวกับคนแก่คนเฒ่าอย่างพวกนางย่อมไม่ได้พูดคุยภาษาเดียวกัน หากรั้งนางอยู่จะอึดอัดกันได้

นางไม่ใช่แม่สามีที่ไร้เหตุผล ขอเพียงพวกเขามีความสุข อยากทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น

“จริงสิ กองนี้ กองนี้ แล้วก็กองนี้ ห่อให้หมด” ฮูหยินซ่งชี้ไปที่เครื่องประดับที่เลือกไว้ “ส่งไปที่จวนอ๋องลู่ มอบให้พ่อบ้าน แจ้งว่าเป็นของคุณหนูรอง”

“ท่านน้า ไม่ต้องใช้มากเพียงนั้นเจ้าค่ะ”

“เตรียมไว้เถอะ อาจต้องใช้ในภายหน้า” ฮูหยินซ่งกล่าว “หากเจ้าไม่ชอบก็สามารถมอบให้พี่สะใภ้กับน้องสะใภ้ได้ เจ้าอาจไม่ชอบสวมใส่เครื่องประดับ ทว่าระหว่างญาติก็ต้องรักษาความสัมพันธ์เช่นกัน เครื่องประดับเหล่านี้เลือกสรรมาอย่างดี มอบให้ญาติมิตรย่อมไม่ผิดพลาด”

“มากไปแล้วเจ้าค่ะ”

“ถึงแม้สกุลซ่งเราจะไม่ได้ร่ำรวยเท่าสกุลลู่ แต่เรามีเพียงซ่งหานจือลูกชายผู้นี้ ของที่เรามีย่อมเป็นของของพวกเจ้า เพียงเครื่องประดับเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ไม่ถึงขั้นหมดสิ้นทรัพย์สินสกุลเรา เจ้าเก็บไว้เถิด” ฮูหยินซ่งกล่าว “เอาละ พวกเจ้าคนหนุ่มสาวไปกินปลาเผากันได้แล้ว!”

“ท่านน้า เช่นนั้น ไปด้วยกันเถิดเจ้าค่ะ!”

“หากข้าตามไปแล้ว พวกเจ้าจะพูดคุยอย่างไร? พวกเจ้าหนุ่มสาวไปเที่ยวเล่นเถิด ผู้ใดไม่เคยเป็นหนุ่มสาวบ้างเล่า?”

“เช่นนั้น พวกเราไปแล้วนะเจ้าคะ”

“ไปเถอะ!”

“ท่านแม่ ลำบากท่านแล้ว” ซ่งหานจือเอ่ย

“เจ้าเด็กคนนี้ ดูแลชิงเอ๋อร์ให้ดีเล่า”

หลังออกจากหอเครื่องประดับแล้ว ลู่จื่อชิงก็ผ่อนลมหายใจเบา ๆ

“ท่านน้าทำเกินไปแล้ว หากรู้ว่านางจะซื้อเครื่องประดับมากมายเพียงนั้น ข้าคงไม่ขอให้นางมาเป็นเพื่อน”

“หากเจ้าเห็นนางเป็นคนนอก นางคงเสียใจแย่” ซ่งหานจือคว้ามือลู่จื่อชิงมากุม “อย่างไรนางก็ไม่ขาดเงินเล็กน้อยนี้ เจ้าไม่ต้องกังวลว่าจะใช้จ่ายทรัพย์สินสกุลซ่งจนหมดหรอก”

“เจ้าเอ่ยเองนะ เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว” ลู่จื่อชิงเอ่ย “อีกประเดี๋ยวข้าจะไปเลือกเครื่องประดับสักหน่อย ทั้งหมดลงบัญชีเจ้าไว้”

หากบุรุษผู้หนึ่งไม่สามารถแม้แต่จะดูแลสตรีที่ตนพึงใจให้ดี ไม่อาจตอบสนองความปรารถนา ‘เล็กๆ น้อยๆ’ ของนางได้ เช่นนั้นเขามีสิทธิ์อะไรถ่วงรั้งอีกฝ่ายในนามของ ‘ความรัก’?

สกุลลู่ร่ำรวย ซ่งหานจือไม่ต้องการให้ลู่จื่อชิงแต่งกับตนแล้วมีชีวิตที่เลวร้ายกว่าก่อนแต่งงาน ดังนั้น เมื่อเสร็จจากงานราชการ เขายังใช้เวลามากมายทำการค้าทุกวัน ร้านเครื่องประดับที่ไปวันนี้ ขอเพียงนางชอบ เขาก็สามารถซื้อให้นางได้เป็นสิบร้าน

“จริงสิ พี่ชายกับน้องชายข้ากลับมาแล้ว คราวนี้น้องชายข้ายังพาคนผู้หนึ่ง…”

ลู่จื่อชิงเล่าเรื่องลู่ฉาวจิ่งให้ฟัง

“คราวนี้ออกมาเป็นเพราะอยากจะเลือกของขวัญให้ว่าที่น้องสะใภ้”

“เมื่อครู่ข้าไปทำธุระที่ศาลาว่าการ ได้ยินสหายร่วมงานกล่าวว่าถังกั๋วกงพาบุตรสาวที่พลัดพรากไปนานกลับมาแล้ว พรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยงต้อนรับ ทั้งยังจะเขียนชื่อของคุณหนูผู้นั้นในแผนผังสกุล หากเจ้าเอ่ยถึงนาง เช่นนั้นคงต้องเปลี่ยนวันนัดนางแล้ว พรุ่งนี้นางย่อมไม่ว่าง”

“เช่นนั้นวันหลังเถอะ!” ลู่จื่อชิงกล่าว “ในเมื่อเป็นงานเลี้ยงต้อนรับ พวกเราก็ควรไปกระมัง?”

“ได้ยินมาว่ามีเพียงญาติสนิทมิตรสหายของพวกเขาเท่านั้นที่ได้รับเชิญ”

“สกุลเราจักต้องได้รับเชิญเป็นแน่” ลู่จื่อชิงกล่าว “ถังกั๋วกงรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างน้องชายข้ากับคุณหนูท่านนั้น ย่อมไม่ทำให้สกุลเราขุ่นเคืองเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ เช่นนั้นข้าก็สามารถมอบของขวัญนี้ให้นางต่อหน้าทุกคนได้แล้ว”

“ร้านปลาเผาที่เพิ่งเปิดใหม่อยู่ข้างหน้า เจ้าอยากลองกินหรือไม่?”

“กิน!”

ซ่งหานจือมองลู่จื่อชิงแล้วหัวเราะออกมา

ไป๋กั่วที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น “คุณหนูของเราช่างไร้กังวลจริง ๆ”

“วาสนาดี มีคนคอยเอาอกเอาใจ” ไป๋เวยยิ้ม “ผู้ใดไม่พูดบ้างเล่าว่าคุณหนูของเราเป็นคนโชคดี?”

“นั่นน่ะสิ ใต้เท้าฉีที่เดินทางไปกับท่านอ๋องและพระชายายังให้คนส่งของขวัญกลับมาให้นางเป็นประจำ ระบุชัดเจนว่าให้คุณหนูของเรา คุณหนูของเราไม่เพียงแต่เป็นแก้วตาดวงใจของคนในครอบครัว แม้กระทั่งใต้เท้าฉีอาจารย์ผู้นี้ยังเอ็นดูนางเป็นอย่างยิ่ง”

ร้านปลาเผาที่เพิ่งเปิดใหม่แห่งนี้เป็นกิจการที่กำลังเฟื่องฟู แทบไม่มีที่นั่งว่างเสียด้วยซ้ำ