บทที่ 1190 ตอนพิเศษ (70.1)

บทที่ 1190 ตอนพิเศษ (70.1)

บทที่ 1190 ตอนพิเศษ (70.1)

ลู่จื่อชิงผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของซ่งหานจือ

ซ่งหานจือเอาแขนโอบไหล่นางไว้ ป้องกันไม่ให้หัวกระแทกรถม้า

เมื่อมาถึงจวนซ่ง เขาก็พานางลงไป

อย่างไรก็ตาม บ่าวรับใช้ทั้งสองจวนต่างเห็นภาพนี้จนชินแล้ว หากวันใดทั้งสองคนไม่อยู่ด้วยกัน เช่นนั้นพวกเขาจึงต้องระวัง เพราะนั่นหมายความว่าคุณชายของพวกเขาจะไม่มีความสุข บรรยากาศในสกุลซ่งย่อมย่ำแย่ตามไปด้วย

ซ่งหานจืออุ้มลู่จื่อชิงไปที่ห้องปีกข้าง

สกุลซ่งมีห้องสำหรับลู่จื่อชิงโดยเฉพาะ

แน่นอนว่า ฝั่งตรงข้ามคือจวนอ๋องลู่ นางไม่จำเป็นต้องค้างคืนที่นี่ ทว่าบางครั้งหากนางรู้สึกง่วงนอน ซ่งหานจือก็จะอุ้มนางไปที่ห้องให้พักผ่อน

ทั้งสองยังไม่ได้แต่งงานจึงไม่เหมาะสมที่จะให้นางเข้าไปในห้องของเขา แม้ว่าทุกคนในใต้หล้านี้จะรู้แล้วว่าทั้งสองเป็นคนรักกัน แต่สิ่งที่ควรใส่ใจเขาย่อมไม่ละเลย เพราะเขาไม่ต้องการให้ผู้ใดมาดูแคลนนางได้

“คุณชายซ่ง สิ่งที่คุณหนูของเราให้ไปตรวจสอบได้ตรวจสอบชัดเจนแล้วเจ้าค่ะ” ไป๋กั่วกล่าว “คุณหนูหลี่ผู้นั้นหรือหลี่เยียนหราน ตอนนี้กลายเป็นอันดับหนึ่งในหอจันทราแล้วเจ้าค่ะ”

“หอจันทรา?” ซ่งหานจือเอ่ย “เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องบอกคุณหนูพวกเจ้า หากนางถาม ให้กล่าวว่าไม่พบที่อยู่ของหลี่เยียนหราน”

“นี่…”

“ข้าจะจัดการเอง” ซ่งหานจือกล่าว “นางไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองแรงไปกับคนไม่สำคัญเหล่านี้”

นางเพียงแค่ต้องมีความสุข ไร้กังวล อยากทำสิ่งใดก็ทำสิ่งนั้น คนน่ารังเกียจอย่างหลี่เยียนหราน เดิมทีก็ไม่จำเป็นต้องกังวลใจแม้แต่น้อย

เมื่อลู่จื่อชิงตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนอยู่อีกที่หนึ่งแล้ว ห้องนี้นางคุ้นเคยดี อย่างไรเสียนางก็ใช้เวลากว่าครึ่งค่อนวันอยู่ที่จวนซ่ง อีกครึ่งวันที่เหลือถึงออกไปขี่ม้ายิงธนูข้างนอก หรือไม่ก็จัดการเรื่องภายในจวนอ๋องลู่

นางออกมาข้างนอก เห็นซ่งหานจือกำลังรดน้ำต้นเหอฮวน*[1] ที่ทั้งสองคนปลูกไว้

“หานจือ พวกเรามาเขียนจดหมายให้ท่านพ่อท่านแม่ บอกให้พวกเขาพาพี่หญิงกับพี่เขยกลับมา จากนั้นพวกเรามาแต่งงานกันเถอะ!”

ซ่งหานจือที่กำลังรดน้ำหยุดชะงัก

ลมพัดชายเสื้อของเขา ชายผ้าที่กำลังพัดปลิวทำให้ซ่งหานจือประหนึ่งเซียนถูกเนรเทศที่กำลังจะโบยบินจากไป

อย่างไรก็ตาม เทพเซียนถูกเนรเทศผู้นั้นไม่อาจตัดใจจากดอกไม้ในโลกมนุษย์จึงไม่ยินยอม มันถูกกิ่งดอกดอกไม้เกาะกุมไว้ ไม่อาจบินขึ้นสวรรค์ได้อีก

จวนถังกั๋วกง ถังกั๋วกงนั่งอยู่ ข้างกายมีฮูหยินผู้เฒ่าท่านหนึ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่ามองหลิวจิ่วจู๋ แล้วเอ่ยกับถังกั๋วกง “เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นลูกสาวของเจ้า?”

“จริงแท้แน่นอน” ถังกั๋วกงเอ่ย “ท่านแม่ ข้าอยากให้จิ่วเอ๋อร์คืนสู่สกุล”

“แม่นางผู้หนึ่งจะคืนหรือไม่คืนสู่สกุลก็ไม่นับเป็นอะไร ในเมื่อกลับมาแล้ว จวนกั๋วกงย่อมไม่ปฏิบัติต่อนางอย่างเลวร้าย ถึงตอนนั้นก็หาคู่ครองดี ๆ ให้นางสักคน”

ถังกั๋วกงขมวดคิ้ว “ในเมื่อนางเป็นลูกสาวข้า แน่นอนว่าต้องคืนสู่สกุล เป็นลูกสาวแล้วอย่างไร? นางเป็นลูกสาวคนเดียวของข้า”

“ลูกสาวคนเดียวอะไร?” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ย “เจ้าเห็นฮุ่ยเอ๋อร์กับจือหลานเป็นอะไร?”

ถังกั๋วกงอ้าปากพะงาบ ๆ ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้กล่าวอะไร

หลิวจิ่วจู๋เข้าใจแล้วเอ่ยจึงเอ่ย “ท่านพ่อ หากสกุลถังไม่ยินดียอมรับข้า ข้าก็ยอมจากไป”

“เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้ไปที่ใด” ถังกั๋วกงขมวดคิ้ว “ข้าเป็นเจ้าบ้านจวนกั๋วกง หากลูกสาวข้าไม่ได้อยู่ที่นี่ เช่นนั้นผู้อื่นก็ไม่ต้องอยู่ที่นี่เช่นกัน”