บทที่ 1191 ตอนพิเศษ (70.2)

บทที่ 1191 ตอนพิเศษ (70.2)

บทที่ 1191 ตอนพิเศษ (70.2)

“มิเช่นนั้น ข้าย้ายออกไปดีหรือไม่?”

“ที่นี่เป็นบ้านเจ้า เหตุใดเจ้าต้องย้ายออกไป?” ถังกั๋วกงเอ่ย “เพราะเรื่องเมื่อครู่นี้หรือ?”

“คนผู้นั้นเป็นภรรยาท่านหรือ?”

“พวกเขาเตรียมการให้ ตอนข้ารู้ พวกเขาก็รับนางเข้ามาแล้ว เดิมทีข้าคิดจะหย่าอย่างปรองดรองกับนาง แต่นางกลับไม่ยอม บอกว่าหากหย่าร้างกลับไป ชีวิตนี้คงจบสิ้นแล้ว ย่อมไม่มีผู้ใดแต่งกับนาง ข้าคิดเพียงว่าแค่มีคนกินข้าวเพิ่มมาอีกคน นางรับปากว่าจะไม่ร้องขออะไร ข้าจึงให้นางรั้งอยู่”

“แต่พวกท่านมีลูกด้วยกัน”

ถังกั๋วกงเผยอปาก เพียงแต่ไม่กล่าวสิ่งใด เพียงแค่พยักหน้ารับ “อืม”

“ดูเหมือนท่านจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไม่เลวเลยทีเดียว ข้าคิดว่าท่านรักมารดาข้าลึกซึ้งจริง ๆ เสียอีก”

“ภายหน้าเจ้าจะรู้เอง ข้าปฏิบัติต่อมารดาเจ้าไม่เหมือนกัน” ถังกั๋วกงเอ่ย “ในใจข้ามีนางเพียงผู้เดียว”

“บางทีสำหรับเหล่าบุรุษแล้ว ถึงแม้ในใจจะมีเพียงคนผู้เดียวก็หาได้กระทบต่อการมีลูกกับสตรีอื่นไม่ เพียงแต่ก็ใช่ มารดาข้าจากไปหลายปีเพียงนั้น ท่านเป็นถึงกั๋วกง ข้างกายย่อมไม่อาจขาดสตรี นับประสาอะไรกับการไม่มีทายาท” หลิวจิ่วจู๋กล่าว

“เจ้าเป็นเพียงแม่นางน้อยผู้หนึ่ง คิดมากมายเพียงนั้นเพื่ออะไร?” ถังกั๋วกงกล่าว “ถึงแม้สกุลลู่จะเป็นคู่ครองที่ไม่เลวจริง ๆ ทว่าขณะที่พวกเขายังไม่ได้มาสู่ขออย่างเป็นทางการ เจ้าไม่อาจให้ผู้อื่นรู้ว่าเจ้ากับคุณชายรองสกุลลู่อยู่ด้วยกันแล้วเป็นอันขาด”

ถังกั๋วกงเพิ่งกลับมา มีเรื่องราวต้องจัดการมากมาย เมื่อจัดหาที่ทางให้หลิวจิ่วจู๋แล้วก็ผละจากไป

เขาจัดเตรียมสาวใช้ข้างกายให้หลิวจิ่วจู๋สองคน สาวใช้ขั้นสองอีกสองคน และบ่าวรับใช้ทำงานจิปาถะอีกสิบคน

หยางชิงซือพร้อมกับท้องโต ๆ มองลานเรือนกว้างขวางตรงหน้าแล้วเอ่ย “จู๋จือ บ้านเจ้าใหญ่จริง ๆ”

“เจ้าชอบที่นี่หรือ?” หลิวจิ่วจู๋ถาม

หยางชิงซือเอ่ย “แม้ว่าบ้านเจ้าจะใหญ่ ทั้งยังร่ำรวยอย่างเห็นได้ชัด ทว่าข้าก็ยังชอบบ้านหลังเล็กของเราในหมู่บ้านสกุลหลิ่ว อย่างไรเสีย ที่นี่ก็คือเมืองหลวง อีกทั้งบิดาเจ้ายังเป็นท่านกั๋วกง ชีวิตตอนนี้กับชีวิตก่อนหน้าไม่เหมือนกัน พวกเราต้องเรียนรู้ที่จะปรับตัว จริงสิ เมื่อครู่นี้เจ้าพบญาติคนอื่น ๆ พวกเขาเข้าถึงง่ายหรือไม่?”

หลิวจิ่วจู๋ส่ายหัว

นางเล่าสถานการณ์ตอนนี้ให้หยางชิงซือฟังเพื่อให้สหายเตรียมใจให้พร้อม

หยางชิงซือขมวดคิ้ว “ดูเหมือนท่านย่าผู้นี้ของเจ้าจะไม่ชอบเจ้านะ!”

“ไม่ชอบก็เป็นเรื่องธรรมดา อย่างไรก่อนหน้าข้าก็ไม่เคยพบนาง ได้ยินว่าฮูหยินผู้นั้นที่แต่งให้พ่อข้าในภายหลังให้กำเนิดลูกชายหนึ่งคนกับลูกสาวหนึ่งคน เช่นนั้นนางยิ่งไม่สนใจหลานสาวบ้านนอกบ้านนาที่ตกลงมาจากฟ้า” หลิวจิ่วจู๋เอ่ย “ตอนนี้ที่ข้าอยากรู้คือทางสามีข้าเป็นอย่างไร นึกไม่ถึงว่าท่านพี่จะเป็นคุณชายรองสกุลลู่ เช่นนั้นสกุลลู่… สกุลลู่ใหญ่โตมั่งคั่งยิ่งกว่าอีก คนในครอบครัวพวกเขาจะเข้ากันได้ยากหรือไม่?”

“ก็จริง ที่นี่เจ้าอยู่ได้ไม่นาน ทว่าภายหน้าเจ้าต้องแต่งเข้าสกุลลู่ อนาคตต้องใช้เวลาแทบทั้งชีวิตที่นั่น ก่อนหน้าได้ยินผู้อื่นกล่าวถึงสกุลลู่ว่าเป็นอย่างไร แต่พวกเราไม่เคยได้พบเห็น บัดนี้มาถึงเมืองหลวงแล้ว สกุลลู่อยู่ใกล้เพียงนี้ เช่นนั้นพวกเราก็สามารถไปสอบถามสถานการณ์ที่แท้จริงในสกุลลู่ได้” หยางชิงซือกล่าว “วันนี้ดึกมากแล้ว วันหลังพวกเราค่อยไปถาม เรื่องราวของพระชายาลู่ในเมืองหลวงจักต้องแพร่หลายเป็นแน่ เดี๋ยวพวกเราก็จะได้ยินเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน”

หลิวจิ่วจู๋พยักหน้าหงึก ๆ

“จู๋จือ ข้าอิจฉาเจ้าจริง ๆ พระชายาลู่จะเป็นว่าที่แม่สามีของเจ้า ภายหน้าเจ้าก็จะได้เห็นนางทุกวัน” หยางชิงซือกล่าว

“ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรเลย!”

“เจ้ากังวลว่าพระชายาลู่จะไม่ชอบเจ้าหรือ?”