บทที่ 1212 ตอนพิเศษ (82.1)

บทที่ 1212 ตอนพิเศษ (82.1)

บทที่ 1212 ตอนพิเศษ (82.1)

หลี่หยวนจงยกมือขึ้นลูบหัว “เจตนาของข้าชัดเจนเพียงนั้นเชียวหรือ?”

ชูอีแค่นเสียงเย็น

ตาเขาไม่ได้มืดบอด

นับตั้งแต่เข้าบ้านเขาจนกระทั่งออกจากบ้าน สายตาคู่นั้นมักจะจับจ้องไปที่บ้านข้าง ๆ แทบจะเจาะรูบนกำแพงบ้านได้แล้ว

“เอาเถอะ ข้าจะบอกท่านตามจริง” หลี่หยวนจงกล่าว “ข้าส่งคนไปสอบถามแล้ว ฮูหยินท่านนั้นไม่ใช่ภรรยาท่าน ข้ารู้ว่านางเป็นม่าย ตอนนี้ไม่มีสามีแล้ว ข้าชมชอบฮูหยินท่านนั้นจริง ๆ จึงตั้งใจจะเอาชนะใจนาง”

หลี่หยวนจงพูดอยู่ครึ่งค่อนวัน อีกทั้งยังจ้องมองชูอีอย่างกระตือรือร้น

ชูอีนั่งยอง ๆ มองไปข้างหน้าด้วยสายตาเฉียบคม เมื่อสังเกตเห็นว่าคนข้าง ๆ ยังไม่เคลื่อนไหวจึงเอ่ยด้วยความโมโห “หมอบลงเร็วเข้า มีสัตว์ใหญ่กำลังเข้ามา”

หลี่หยวนจงได้ยินดังนั้นก็รีบส่งสัญญาณให้ลูกน้องทันที

พวกผู้ชายเลียนแบบท่าทางของชูอี กล่าวคือนั่งยอง ๆ จากนั้นก็หันไปมองทางที่ชูอีกำลังจับจ้องเป็นครั้งคราว

“ไม่มีเสียงนี่!”

“พวกเราก็ไม่ได้ยินเสียงเช่นกัน”

“ชู่ว!” หลี่หยวนจงทำท่าให้เงียบ ๆ

เขาเชื่อมั่นในการตัดสินใจของชูอี

นอกจากนี้ พ่อของเขายังเคยกล่าวไว้ว่า เขาจะไม่ทำการค้าก็ได้ แต่ไม่อาจมองคนไม่เป็น พี่ใหญ่ชูอีผู้นี้ดูแล้วคบหาได้ยาก ทว่าแววตาของเขาบริสุทธิ์ มองเพียงแวบแรกก็รู้ว่าเป็นคนที่ไว้ใจได้

ตึก! ตึก!

“เป็นหมูป่า” ชูอีฟังเสียงฝีเท้าแล้วตัดสิน “หมูป่าตัวนี้น้ำหนักไม่น้อย ทั้งยังอารมณ์ไม่ดี ระวังตัวด้วย”

หมูป่าร้องคำรามเสียงดังลั่น

ชูอีคว้ามีดเล่มใหญ่ กระโดดไปทางหมูป่า

ผู้ติดตามหลี่หยวนจงกล่าวด้วยความประหลาดใจ “เขาคิดจะเผชิญหน้ากับหมูป่าหรือ? หมูป่าจัดการไม่ได้ง่าย ๆ ได้ยินว่าเมื่อก่อนแม้กระทั่งผู้ฝึกยุทธ์ยังตายในปากหมูป่า ”

“หากเห็นท่าทีผิดปกติก็เข้าไปช่วย” หลี่หยวนจงกล่าว “เราไม่อาจปล่อยให้เขาเป็นอะไรได้”

ชูอีมีประสบการณ์ในการจัดการกับหมูป่าอย่างเห็นได้ชัด เขาตัดสินได้อย่างรวดเร็วว่าต่อไปหมูป่าจะโจมตีเข้ามาทางใด จากนั้นก็สกัดกั้นการโจมตีของมันเสียก่อน ท้ายที่สุดก็ล้มหมูป่าได้ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง

หลี่หยวนจงออกไปพร้อมกับลูกน้องของเขา

“ท่านไม่ได้บอกว่าจัดการยากหรือ?”

“ที่ข้าเอ่ยถึงคือพวกท่าน ขอเพียงพวกท่านไม่ออกมาสร้างปัญหาให้กับการแสดงฝีมือของข้า ภายใต้สถานการณ์ปกติย่อมไม่มีปัญหาอะไร” ชูอียกมีดขึ้นปาเข้าใส่คอหมูป่า บัดนี้มีดถูกเขาดึงออกมาแล้ว

เมื่อดึงออกมาก็พาเลือดมหาศาลพวยพุ่งออกมาราวกับสายฝนด้วย ชูอีเป็นคนแรกที่ตั้งท่าป้องกันและหลบหลีก ทว่าหลี่หยวนจงกลับหลบไม่ทัน

เสื้อผ้าชุดใหม่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด เสื้อคลุมที่แต่เดิมเป็นสีขาวถูกย้อมเป็นสีแดงสดในอึดใจเดียว

โชคดีที่เขาปิดหน้าไว้ตอนเลือดกระเซ็นออกมา ใบหน้าเล็กหล่อเหลานั้นจึงไม่เป็นอะไร มิเช่นนั้นเลือดคงกระเด็นใส่หน้าเขาเปรอะไปทั้งปากและจมูก นั่นคงน่าขยะแขยงทีเดียว

“คุณชาย ไม่เป็นไรกระมัง?”

“ไม่เป็นไร” หลี่หยวนจงนั่งลงอาเจียนข้าง ๆ “อุแหวะ…”

“สัตว์ป่าตัวแรกยกให้ท่าน ตอนนี้ยังอยากเดินไปข้างในต่อหรือไม่?” ชูอีถามหลี่หยวนจง