บทที่ 1213 ตอนพิเศษ (82.2)

“ได้ซี ๆ ขอบคุณแล้วจริง ๆ” ป้าหลินยิ้มแย้มอย่างใจดี แม้ว่าดวงตาของนางจะไร้แสงสว่าง แต่กลับไม่ได้ส่งผลต่อความมีเมตตาของนางแต่อย่างใด “จริงสิ เจ้ามาหาข้ามีอะไรหรือ?”

“ที่บ้านข้าไม่มีสบู่หอมแล้ว ข้าจำได้ว่าพี่ใหญ่ชูอีซื้อมาคราวก่อนจึงอยากจะมายืมเขาหน่อยน่ะเจ้าค่ะ” ลู่จื่ออวิ๋นหาเหตุผลสุ่ม ๆ มา “แต่พอมาถึงที่นี่ถึงนึกขึ้นได้ว่าพี่ใหญ่ชูอีขึ้นเขาไปแล้ว ท่านป้า เรามาทานข้าวกลางวันด้วยกันเถิด! สาวใช้ผู้นั้นของข้าฝีมือไม่เลว ท่านมาลองชิมดูเถอะว่าถูกปากหรือไม่”

“เหตุใดจึงเกรงใจเช่นนี้?” ท่านป้าหลินกล่าว “ข้ามักจะสร้างความยุ่งยากให้พวกท่านอยู่เรื่อยเลย”

“เช่นนั้นใช้สบู่หอมของท่านหนึ่งก้อนแลกกับข้าวมื้อนี้นะเจ้าคะ”

“ตามใจท่าน” ป้าหลินเอ่ย “ท่านก็ไม่ต้องใช้คืนแล้ว เพียงแค่เอาไปเถิด เช่นนั้นข้าขอใช้สบู่หอมแลกกับข้าวหนึ่งมื้อแล้วกัน”

อันที่จริงชูอีได้เตรียมอาหารไว้แล้ว

เพียงแต่ป้าหลินเข้าใจ หญิงสาวผู้นี้ไม่ได้ต้องการมายืมสบู่จริง ๆ คงเป็นเพราะห่วงหญิงชราผู้นี้ที่อยู่บ้านเพียงลำพัง ไม่วางใจเรื่องความปลอดภัยถึงได้มาหากัน

นางมีจิตใจดีตนจึงรับความช่วยเหลือ รอชูอีกลับมาแล้ว ท่านป้าหลินจะเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง ให้เขาช่วยตอบแทนนางไป ๆ มา ๆ บางทีสมองของเจ้าเด็กคนนั้นอาจกระจ่างแจ้งขึ้นมาบ้าง

“พับผ้าห่มเป็นอย่างไรบ้าง?”

“จัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

“จริงหรือ?” ป้าหลินยิ้มแย้ม “ทำเรื่องอะไรเพื่อเขาได้บ้าง ข้าหญิงชราผู้นี้ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์เสียทีเดียว! น่าเสียดาย เหตุใดตาข้าถึงมองไม่เห็นนะ? เช่นนี้จะได้ทำอาหารให้เขาได้”

ก่อนที่นางจะเก็บชูอีกลับมา ทุกวันล้วนปรุงอาหารท่ามกลางความมืด บางทีรสชาติแปลกจนแม้กระทั่งตนยังกินไม่ลง บางครั้งก็มีหญ้ามากมายในผักป่าที่นางเก็บมา นางทานมันลงไปทั้ง ๆ ยังมีหญ้าเหล่านั้น

บางครั้งป้าหลินก็นึกสงสัยว่า นางรอดมาถึงทุกวันนี้ได้อย่างไร? ก่อนที่จะมีชูอี นางใช้ชีวิตอย่างสมถะ กินดื่มตามมีตามเกิด แต่กลับไม่เคยทานอะไรที่มีพิษลงไป บางทีสวรรค์คงทนดูไม่ไหว รู้สึกว่านางตัวเล็กเท่ามด ไม่คุ้มค่ากับความกังวล จึงไม่สนใจไยดีความเป็นความตายของนางกระมัง!

ป้าหลินกำลังทานขนมหอมหมื่นลี้

“หวานเสียจริง”

“กินเพียงสองชิ้นนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวค่อยกินอีกหลังมื้อเย็น” ลู่จื่ออวิ๋นกล่าว “ไม่เช่นนั้นระหว่างรอติงเซียงทำอาหารอร่อย ๆ ท่านจะไม่ได้ทานอาหารเหล่านั้นอย่างเพลิดเพลินเพราะอิ่มก่อนได้”

“เช่นนั้น ข้าจะต้องเก็บท้องไว้” ป้าหลินกล่าว “จริงสิ ชูอีบอกว่าจบงานนี้แล้วเขาจะซื้อรถม้าสักคัน ต่อไปหากท่านต้องเข้าเมือง เพียงแค่บอกเขา เขาจะไปส่งท่าน”

“รถม้า? เขาไปล่าสัตว์อยู่บ่อย ๆ ซื้อเกวียนจะไม่สะดวกยิ่งกว่าหรือเจ้าคะ?”

“ผู้ใดจะรู้ว่าเขาคิดอย่างไร?” ป้าหลินเอ่ย “เรื่องที่บ้านเขาเป็นคนตัดสินใจ เขาบอกว่าจะซื้อสิ่งใดก็ซื้อสิ่งนั้น บางทีเขาอาจมีความคิดบางอย่างในการทำเช่นนี้กระมัง!”

บนภูเขา หลี่หยวนจงเฝ้ามองชูอีแทงมีดขนาดใหญ่เข้าที่คอหมาป่า หมาป่าตัวนั้นคำรามเสียงดังด้วยความโกรธ ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก

คนเหล่านั้นที่หลี่หยวนจงพามามองดูภาพนี้ด้วยความมึนงง

เริ่มแรกยังคิดว่าพวกเขาจะช่วยได้บ้าง ผลคือไม่ว่าจะเป็นหมูป่าหรือหมาป่า พวกเขาก็ไม่มีโอกาสยิงหน้าไม้ในมือเสียด้วยซ้ำ

ผู้ติดตามคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นเห็นงูเลื้อยอยู่บนต้นไม้ฝั่งตรงข้ามจึงเล็งไปที่มันอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นจึงยิงหน้าไม้ออกไป

ฟึ่บ! ลูกศรดอกสั้นดอกนั้นเสียบเข้าที่หัวของงูพอดิบพอดี

งูพยายามดิ้นรนด้วยความโกรธอยู่สองสามครั้ง ท้ายที่สุดก็ไม่เคลื่อนไหวอีกต่อไป

ผู้ติดตามกล่าวด้วยความประหลาดใจ “ว้าว หน้าไม้นี้แม่นยำเกินไปแล้วกระมัง? ข้ารับรองได้เลยว่านี่เป็นหน้าไม้ที่เบาที่สุดและแม่นยำที่สุดเท่าที่ข้าเคยใช้มา”

ความคิดเห็น