บทที่ 1221 ตอนพิเศษ (86.2)

บทที่ 1221 ตอนพิเศษ (86.2)

บทที่ 1221 ตอนพิเศษ (86.2)

อู๋ซานเหนียงจื่อตายแล้ว นี่เป็นเรื่องที่มู่ซืออวี่ไม่คาดคิด นางคิดว่าอีกฝ่ายหนีไปแล้วจริง ๆ เพียงแต่ก็ใช่ หากอู๋ซานเหนียงจื่อเต็มใจที่จะจากไปจริง ๆ คงไม่รอจนกระทั่งวันนี้ อย่างไรเสียนางก็ไม่อาจทิ้งลูกไปได้

สุดท้ายแล้วความใจดีของอู๋ซานเหนียงจื่อก็ไม่ได้รับสิ่งใดตอบแทน

เมื่อครู่มู่ซืออวี่ส่งคนไปสอบถาม พ่อเฒ่าจางแม่เฒ่าจางสารภาพแล้ว บอกว่าจางหลินกำลังเล่นพนัน สองสามวันนี้ย่อมไม่กลับบ้าน เมื่อซานเหนียงกลับมาจากเล่นไพ่นกกระจอกจึงระบายโทสะลงที่นาง

นึกไม่ถึงว่า เพียงพลาดพลั้งคราวเดียว อู๋ซานเหนียงจื่อก็ตายได้

เด็กทั้งสามเห็นเหตุการณ์นี้ด้วยตาตนเอง เพื่อไม่ให้พวกเขาเปิดโปง พ่อเฒ่าจางกับแม่เฒ่าจางจึงขายพวกเขาออกไปไกลหลายสิบลี้ คิดว่าหลังจากเรื่องนี้จบลงจะพาหลานชายกลับมา ส่วนหลานสาวนั้น อย่างไรก็เป็นของเสียเงิน ดังนั้นไม่จำเป็นต้องพากลับมาด้วย

หลังจากจางหลินกลับมาบ้าน เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องนี้ถูกเปิดเผย พวกเขาจึงปกปิดความจริง โกหกจางหลินว่าอู๋ซานเหนียงจื่อไม่ได้กลับบ้านมาสองสามวันแล้ว จากนั้นจึงเกิดเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ขึ้น ขณะเดียวกันก็เกิดฉากที่พวกเขาถูกจับกุม

“เอาละ พี่หญิงน้องหญิงทั้งหลาย ชีวิตพวกท่านต้องใช้ด้วยตนเอง ข้าไม่อาจช่วยพวกท่านใช้ชีวิตได้ ดังนั้น พวกท่านควรไตร่ตรองให้ดีว่าควรใช้ชีวิตเช่นไร เท่านี้ก็พอแล้ว วันนี้ผู้ใดอยากเล่นไพ่ข้าเอาด้วย เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึงอีก”

เรื่องนี้สร้างความปั่นป่วนใหญ่โตทีเดียว ‘ความไร้เดียงสาและความโง่เขลา’ ของอู๋ซานเหนียงจื่อกลายเป็นบทเรียนสำหรับสั่งสอนลูกหลานในทุกครอบครัว ขณะเดียวกัน ทางการก็ดำเนินการตรวจสอบแต่ละครอบครัว ช่วยเหลือสตรีจากครอบครัวดีงามที่ถูกลักพาตัวมากว่าสิบบ้าน สตรีบางคนไม่อยากจากไปเพราะลูก บางส่วนยินดีจากไปโดยไม่แม้แต่ลังเลใจ ถึงแม้ว่าสกุลเดิมจะไม่มีที่สำหรับพวกนาง แต่อย่างไรก็ยังดีกว่ารั้งอยู่ที่นี่

หลายเดือนต่อมา ขณะที่มู่ซืออวี่กำลังเล่นไพ่ก็มีจดหมายมาจากลู่เยี่ย

“ฮูหยิน คุณหนูอวิ๋นเอ๋อร์ส่งจดหมายมาขอรับ”

เมื่อได้ยินว่าเป็นจดหมายจากลู่จื่ออวิ๋น มู่ซืออวี่ก็วางไพ่นกกระจอกในมือลงทันที นางรับจดหมายมาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว

“พี่หญิง ลูกสาวท่านอายุเท่าไหร่แล้วหรือ?” ผู้เล่นที่อยู่ตรงข้ามเอ่ยถามขึ้น

“ยี่สิบปี”

“พี่หญิงดูเหมือนเพียงยี่สิบกว่าปีเท่านั้น นึกไม่ถึงว่าจะมีลูกสาวยี่สิบปีแล้ว ดูไม่ออกจริง ๆ นะเจ้าคะ”

คนข้าง ๆ หัวเราะพลางเอ่ย “หรือว่าพี่หญิงอายุได้ไม่กี่ปีก็คลอดลูกสาวออกมาผู้หนึ่งแล้ว?”

มู่ซืออวี่หัวเราะ “อย่าได้มัวพูดจาเหลวไหลอยู่ที่นี่”

“เหตุใดไม่เห็นลูกสาวท่านเล่าเจ้าคะ?”

“นางแต่งงานสร้างครอบครัว บัดนี้ติดตามสามีของนางไปแล้ว” มู่ซืออวี่กล่าว “ลูกสาวน่ะนะ พวกเราลำบากตรากตรำเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ก็เพื่อให้นางได้แต่งกับสามีดี ๆ สามีนางดีต่อนาง แน่นอนว่านางย่อมติดตามสามีไป”

“พี่หญิงอย่าได้โศกเศร้า พวกเราจะอยู่เป็นเพื่อนท่านเอง”

“ข้าไม่เศร้า อย่างไรเสียข้าก็คงอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน” มู่ซืออวี่พับจดหมายเก็บ “ลูกสาวของข้าส่งจดหมายมาบอกว่า เรื่องของนางทางนั้นใกล้เสร็จสิ้นแล้ว ราว ๆ หนึ่งเดือนคงกลับเมืองหลวงได้”

“พี่หญิงต้องไปแล้วหรือ?” หลายเสียงเอ่ยขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน

คนอื่น ๆ ต่างก็หันมามอง

“ฮูหยินต้องไปแล้วหรือ?”

มู่ซืออวี่หันมองไปรอบ ๆ แล้วกล่าว “ข้าไป แต่ร้านไพ่นกกระจอกจะยังเปิดอยู่ สีหน้าเช่นนี้ของพวกท่านมันอะไรกัน?”

“พี่หญิงไปแล้ว ร้านเล่นไพ่นกกระจอกย่อมสูญเสียความอบอุ่นไป”

“พวกเรามาที่นี่เพราะชอบพี่หญิง มาเล่นไพ่นกกระจอกที่นี่ก็เพราะชอบเล่นกับท่าน หากพี่หญิงจากไป ที่นี่สำหรับพวกเราแล้วก็ไม่มีอะไรให้คิดถึงมากนัก”

“วางใจเถอะ ข้าจะกลับมา” มู่ซืออวี่กล่าว “สภาพแวดล้อมที่นี่ดี เหมาะที่จะใช้ชีวิตหลังเกษียณ ข้ากับสามีจะกลับมาหลังจากที่จัดการเรื่องสำคัญเสร็จแล้ว”

“เรื่องสำคัญอะไรหรือเจ้าคะ?”

“ลูกสาวคนรองกับลูกชายคนรองของข้าจะแต่งงาน”

“นี่เป็นเรื่องสำคัญจริง ๆ!”