บทที่ 1222 ตอนพิเศษ (87.1)

กลางโถงไว้ทุกข์มีโลงศพใบหนึ่งตั้งอยู่ รอบ ๆ แขวนประดับด้วยผ้าไหมสีขาว ขณะที่เซี่ยเฉิงจิ่นกับลู่จื่ออวิ๋นและคนอื่น ๆ ในชุดไว้ทุกข์คุกเข่าอยู่หน้าโลงศพ

ด้านหน้าพวกเขาเป็นกระถางใบหนึ่ง ในกระถางมีเงินกระดาษเผาอยู่

ป้าหลินจากไปแล้ว…

ก่อนจากไป นางมีบุตรชายและลูกสะใภ้คอยดูแลในบั้นปลายของชีวิตจึงจากไปอย่างสงบ

เชี่ยเฉิงจิ่นเลือกโลงศพที่ดีที่สุดให้นาง จากนั้นก็เชิญพระมาปัดเป่าให้ จากนั้นก็เลือกทำเลที่ฝังศพที่ดีที่สุด คิดคำที่จะสลักบนศิลาจารึก โดยเขียนว่า ‘สุสานของนางหลิน มารดาผู้เป็นที่รักของเซี่ยเฉิงจิ่น’

หลายวันต่อมา งานทุกอย่างก็เสร็จสิ้น

ลู่จื่ออวิ๋นหยิบยาขี้ผึ้งขึ้นมาทาบนใบหน้าของเซี่ยเฉิงจิ่นแล้วกล่าว “หากท่านชอบที่นี่ พวกเราค่อยกลับมาภายหลัง”

“กลับมานั้นต้องกลับแน่ แต่ไม่ใช่มาอยู่ยาว เพียงแต่มาเยี่ยมหลุมศพท่านแม่” เซี่ยเฉิงจิ่นกล่าว “อวิ๋นเอ๋อร์ ระหว่างที่ข้าความจำเสื่อม ลำบากเจ้าแล้วจริง ๆ”

“พวกเราเป็นสามีภรรยา สามีภรรยาเดิมทีก็เป็นหนึ่งเดียวกัน ไม่ว่าท่านจะอยู่ที่ใดข้าก็อยู่ที่นั่น”

“อวิ๋นเอ๋อร์ รออยู่กับท่านแม่ครบหนึ่งเดือนแล้ว พวกเราก็กลับกันเถอะ!”

“ดี”

หนึ่งเดือนต่อมา เซี่ยเฉิงจิ่นกับลู่จื่ออวิ๋นแจกจ่ายของใช้ในบ้านที่เหลือให้กับคนในหมู่บ้าน

คนในหมู่บ้านได้รับข้าวของ เมื่อเห็นทั้งสองคนเตรียมจะจากไปก็รู้สึกสะเทือนใจอยู่พักหนึ่ง

“ท่านป้าหลินเพิ่งจากไป พวกท่านก็จะไปแล้วเช่นกัน พวกท่านวางแผนไว้อย่างไรหรือ?”

“พวกเราตั้งใจจะกลับไปที่บ้านเดิม” ลู่จื่ออวิ๋นกล่าว “ขอบคุณทุกท่านที่เป็นห่วง แต่วางใจเถิด พวกเรามีที่ไป”

“พวกเราตอนนี้ยังรู้สึกราวกับอยู่ในฝัน” คนข้าง ๆ เอ่ยขึ้น “ตอนที่ชูอีเพิ่งมา พวกข้ากลัวเขามากทีเดียว บาดแผลบนใบหน้าเขาน่ากลัวเกินไป พวกข้ายังคิดว่าเขา… ถึงวันนี้พวกเราก็เข้าใจแล้ว ชูอีไม่ใช่คนชั่วช้า เขาปรนนิบัติท่านป้าหลินอย่างเต็มใจมานานเพียงนี้ ดียิ่งกว่าบุตรชายแท้ ๆ ของท่านป้าหลินเสียอีก ป้าหลินมีวาสนา ท้ายที่สุดจึงได้ลูกชายที่ดีเช่นนี้ ก่อนหน้านี้เป็นพวกเราอวดรู้เอง”

คนอื่น ๆ ล้วนเห็นพ้องต้องกัน

เซี่ยเฉิงจิ่นได้ยินเสียงนี้ก็รู้ว่าคนของพวกเขามาแล้ว

เขาเอ่ยกับคนในหมู่บ้าน “ของที่นี่พวกท่านชอบสิ่งใดล้วนนำไปได้ เพียงแต่บ้านนี้ต้องเก็บไว้ให้ข้า หากข้ากับฮูหยินมีเวลาจะกลับมาเยี่ยมหลุมศพท่านแม่ ถึงตอนนั้นจักต้องมีที่อยู่อาศัยสักที่”

“วางใจ พวกข้าจะช่วยดูแลบ้านให้พวกท่าน”

เซี่ยเฉิงจิ่นกล่าวขอบคุณแล้วจูงมือลู่จื่ออวิ๋นเดินออกไปข้างนอก

ชาวบ้านต่างตามพวกเขา

เมื่อเห็นในลานบ้านมีคนชุดดำยืนอยู่เป็นจำนวนมาก อีกทั้งข้างชายชุดดำเหล่านี้ล้วนมีม้าหนึ่งตัว พวกชาวบ้านต่างก็ผงะถอยหลังสองสามก้าวด้วยความตกใจ

“นายท่าน ท่านอ๋องมีคำสั่ง พวกเราจำต้องรุดกลับเมืองหลวงแล้ว” หนึ่งในคนชุดดำเอ่ยขึ้น

เซี่ยเฉิงจิ่นพยักหน้า “อืม เข้าใจแล้ว”

“คารวะคุณหนูใหญ่” คนชุดดำค้อมคำนับลู่จื่ออวิ๋นอีกครั้ง “คุณหนูใหญ่ พระชายากำชับไว้ว่า เพื่อประหยัดเวลา นางกับท่านอ๋องจะล่วงหน้าไปก่อนหนึ่งก้าว รอพวกท่านอยู่ที่เมืองหลี่เจีย”

“เข้าใจแล้ว” ลู่จื่ออวิ๋นกล่าว “พวกเราออกเดินทางทันทีเถอะ”

ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยกับหัวหน้าหมู่บ้าน “หัวหน้าหมู่บ้าน เช่นนั้นพวกข้าไปก่อนแล้ว”

“ดี… ดี…” หัวหน้าหมู่บ้านงุนงง ไม่รู้ว่าควรจะกล่าวอะไร

ท่านอ๋อง พระชายาอะไรกัน? เขากำลังฝันอยู่ใช่หรือไม่ มิเช่นนั้นเขาจะได้ยินชื่อที่มีแต่ในบทละครได้อย่างไร?

ความคิดเห็น