ตอนที่ 772
บทที่ 772 ผู้นำทัพกบฏ
October 21, 2026
บทที่ 772 ผู้นำทัพกบฏ
บทที่ 772 ผู้นำทัพกบฏ
ณ เมืองฮู่เป่ย
มู่ซืออวี่เองก็ได้รับข่าวแล้วเช่นกัน
“พวกเขามามากน้อยเพียงใด?”
“หนึ่งแสนนายขอรับ” รองนายอำเภอเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
ทุกคนเงียบลงทันใด
ยามนี้ ภายในห้องมีทหารในชุดเกราะอยู่สิบกว่าคน พวกเขาส่วนใหญ่ล้วนไม่เคยเห็นสงครามมาก่อน ทว่าการต่อสู้สองสามครั้งที่ผ่านมา เนื่องจากพวกเขามีความสามารถที่โดดเด่นจึงเพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งตามคุณงามความชอบทางการทหาร
“ฮูหยิน พวกเขาล้วนมีอาวุธครบครันเช่นกัน” รองนายอำเภอกล่าวเสริม “จากข่าวที่ได้รับมา เพียงแค่ระเบิดนั้นก็มีไม่น้อยแล้ว”
“ศึกนี้จะเป็นศึกที่หนักหนาสาหัสอีกศึกหนึ่ง” มู่ซืออวี่กล่าว “พวกท่านกลัวหรือไม่?”
“ไม่กลัวขอรับ! เมืองอยู่คนอยู่ เมืองสิ้นคนสิ้น” สายตาของทุกคนล้วนแน่วแน่มั่นคง
มู่ซืออวี่เดินทางมายังกำแพงเมือง
นางทอดสายตาดูกองทัพที่อยู่เบื้องล่าง
“ฮูหยิน พวกเขาชูธงส่งสัญญาณว่าต้องการส่งคนมาเจรจาสงบศึกขอรับ”
“ลองฟังสิ่งที่พวกเขาจะพูดก่อน ตอบรับพวกเขาไป”
“ขอรับ!”
ผู้ถือธงฝั่งเมืองฮู่เป่ยจึงโบกธงตอบกลับไป
ไม่นานนักก็มีคนผู้หนึ่งควบม้ามาทางประตูเมือง
ประตูเมืองเปิดออกพอที่จะให้คนผู้นั้นผ่านเข้ามาได้
มู่ซืออวี่พบคนผู้นั้นในศาลาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากประตูเมืองนัก
ผู้ที่มาเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปีผู้หนึ่ง
เขาหน้าตาธรรมดาไม่มีอะไรโดดเด่น อีกทั้งยังไว้หนวดเครา ทว่าก่อนที่นางจะทันได้เปิดปาก เขาก็ยิ้มออกมา ทั้งยังทักทายมู่ซืออวี่อย่างใหญ่โต
“คารวะฮูหยินลู่”
“ท่านเป็นผู้ใด? ต้องการเจรจาอะไร?” มู่ซืออวี่เอ่ยด้วยท่าทีสงบ “นั่งลงแล้วค่อยพูดเถิด!”
“ขอบคุณฮูหยิน” ไต้เหวยติงนั่งลงฝั่งตรงข้าม “ข้าน้อยแซ่ไต้ นามเหวยติง ด้วยข้าเป็นอาจารย์สอนหนังสือมาเป็นเวลายี่สิบปีจึงรู้จักกันในนามอาจารย์ วันนี้ข้ามาที่นี่เพราะไม่อยากเห็นฉากโศกนาฏกรรมที่ผู้คนต้องล้มตายเป็นเบือ ฮูหยิน ผู้คนในใต้หล้าล้วนรู้ดีว่าท่านมีจิตใจอย่างพระโพธิสัตว์ ดังนั้น ท่านคงทนเห็นผู้บริสุทธิ์ล้มตายอย่างน่าเวทนาไม่ได้เป็นแน่”
“หากอาจารย์ไต้มาพบข้าเพียงเพื่อพูดเรื่องเหล่านี้ เช่นนั้นท่านก็ไปเถอะ ผู้ใดเป็นผู้ที่ทำให้เกิดสถานการณ์เลวร้ายเช่นนี้ขึ้นเล่า? เป็นข้าหรือ? นายของท่านจิตใจทะเยอทะยาน อีกทั้งผู้ที่ตายโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่เหล่านั้นก็ตายเพราะจิตใจที่ทะเยอทะยานของเขา หากพวกท่านอยากให้ข้าเปิดประตูเมืองยอมจำนน เช่นนั้นต่อจากนี้ก็ไม่จำเป็นต้องกล่าวอะไรอีกแล้ว ออกไปจากที่นี่ประเดี๋ยวนี้ สองกองทัพสู้กันไม่ฆ่าผู้ส่งสาร ข้าจะไม่ให้คนของข้าสร้างความลำบากใจให้ท่าน”
“ฮูหยินช่างแตกต่างจากสตรีทั่วไปยิ่งนัก ข้ารู้ว่าคารมคมคายของข้าเพียงอย่างเดียวย่อมไม่อาจโน้มน้าวใจฮูหยินได้ ทว่าฮูหยิน ท่านต้องคิดเพื่อราษฎรด้วย นายข้าเตรียมตัวมาอย่างดี ตอนนี้เขากำลังนำกองทัพใหญ่ใกล้เข้ามาแล้ว ขอเพียงแค่ออกคำสั่ง ถึงแม้เมืองฮู่เป่ยของท่านจะแข็งแกร่งเพียงใดก็ยังไม่ใช่คู่ต่อกรเรา ท่านอยากเห็นเมืองฮู่เป่ยที่สวยงามเช่นนี้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังจริง ๆ หรือ? ท่านอยากเห็นคนที่เชื่อท่านเหล่านั้นต้องตายเพราะไฟสงครามอย่างนั้นหรือ?”
“ท่านพูดจบแล้วหรือยัง?” หลี่กู่หยวนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น