บทที่ 773 เปิดฉากสงครามอีกครั้ง

ทัพกบฏกำลังมาแล้ว

พวกเขานำทหารมาก่อนหนึ่งหมื่นคน การบุกโจมตีของพวกเขาแข็งแกร่งกว่าทัพโจวเสียงเฟยมาก อาวุธยุทโธปกรณ์ของพวกเขาร้ายกาจยิ่งกว่า

สำหรับการไต่กำแพงเมือง รอกนั้นทำให้ทหารไต่ขึ้นมาบนกำแพงได้เร็วยิ่งกว่าเดิมจึงจัดการได้ยากยิ่ง

อีกทั้งยังมีเครื่องเหวี่ยงหิน มันขว้างก้อนหินได้หลายก้อนในเวลาเดียวกัน และยังบรรจุหินได้ง่ายยิ่งกว่า

นอกจากนี้ยังมีลูกธนู ลูกธนูมีระยะยิงที่ไกลกว่าเดิม ทหารบนกำแพงเมืองจึงถูกยิงไปจำนวนมาก หลังสงครามเริ่มขึ้นได้ไม่นาน เมืองฮู่เป่ยก็ไม่เคยเป็นฝ่ายเหนือกว่าอีกเลย

พวกเขาใช้กลไกที่จัดการกับกองทัพของโจวเสียงเฟยก่อนหน้านี้ ทว่าทหารที่มาใหม่ดูเหมือนจะเพิ่มความระมัดระวังขึ้น เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่ป้องกันการกัดกร่อน อีกทั้งแต่ละคนยังสวมเกราะป้องกัน แม้เกราะป้องกันนั้นจะทำจากแผ่นเหล็ก แต่นี่ก็เพียงพอที่จะช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้แล้ว

เป็นอย่างที่คาดเดาไว้ก่อนหน้านี้ ศึกนี้รับมือยากเป็นพิเศษ ดูเหมือนคู่ต่อสู้จะมองกลยุทธ์ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง อีกทั้งยังมีการเตรียมการรับมือมาล่วงหน้า

“อาจารย์…” หลี่กู่หยวนหันไปมองมู่ซืออวี่ “ถึงตอนนี้แล้ว อย่าได้ยื้อเวลาอีกต่อไปเลยนะขอรับ”

“ใช้มันเถอะ!” มู่ซืออวี่เอ่ย

“ข้าจะไปสั่งการประเดี๋ยวนี้”

เสียงระฆังดังก้องท้องฟ้าเหนือเมืองฮู่เป่ย

ชาวบ้านโผล่ออกมาจากบ้านแต่ละหลัง สีหน้าของพวกเขาขึงขัง ราวกับได้รับสัญญาณบางอย่าง พวกเขาหยิบถังน้ำออกมาแล้วรออยู่ตรงนั้น

ทหารกลุ่มหนึ่งเดินเข็นรถเข็นผ่านมา บรรทุกถังทั้งหมดใส่รถเข็นแล้วจากไป

ชาวบ้านทุกคนล้วนลำเลียงถังน้ำออกมาไม่ขาดสาย

ทหารที่ผ่านมาก็เคลื่อนย้ายถังน้ำไปด้วย

บนกำแพงเมืองฮู่เป่ย ทหารเทของที่อยู่ในถังน้ำลงไปยังทัพฝ่ายศัตรูที่กำลังโจมตีเมือง

“อ๊ากกกก”

“อ๊ากกกกกก”

พอถูกน้ำที่กำลังเดือดราดลงมาเช่นนี้ ทหารฝ่ายศัตรูต่างก็ร้องดังลั่นประหนึ่งหมูถูกเชือด

บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้มู่ซืออวี่ลังเลไปชั่วขณะ!

เหตุการณ์เช่นนี้ จริง ๆ แล้วช่าง…

โหดร้ายเกินไป

“นายท่าน ไม่ได้การแล้ว!” รองแม่ทัพเอ่ยกับเซียวหลี “คนในเมืองฮู่เป่ยโหดร้ายเกินไป ทหารของเราทนไม่ได้แล้วนะขอรับ!”

“เมืองฮู่เป่ยไม่ได้มีกองกำลังมากมาย ถึงแม้จะต้องปล่อยให้ยืดเยื้อ พวกเราก็จัดการพวกเขาได้” โจวเสียงเฟยเอ่ย “ไม่สู้โจมตีต่อไป…”

“ตีกลองถอนทัพ” เซียวหลีกล่าว

“ขอรับ”

ทัพกบฏล่าถอยไปแล้ว

ท้ายที่สุดทหารเมืองฮู่เป่ยก็สามารถหยุดพักรักษาตัวได้

“การศึกเมื่อครู่นี้ มีคนได้รับบาดเจ็บกว่าสามพันคน ตายไปกว่าสองร้อยคน…” หลี่กู่หยวนรายงานสถานการณ์ “อาจารย์ พวกเราจะมีทัพหนุนหรือไม่?”

“จะต้องมีอย่างแน่นอน” เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะมาถึงเมื่อใด

ข้อมูลข่าวสารในยุคนี้ล้าหลัง กว่าข่าวจะถึงเมืองหลวงต้องใช้เวลาระยะหนึ่ง การส่งกองทัพมาที่นี่ก็ย่อมต้องใช้เวลาเช่นกัน ตอนนี้นางทำได้เพียงถ่วงเวลาจนกว่าทัพหนุนจะมาถึง

ยามราตรี แทบทุกครัวเรือนในเมืองฮู่เป่ยจุดเทียนส่องสว่าง ราวกับว่านี่เป็นเพียงวิธีเดียวที่จะทำให้พวกเขารู้สึกปลอดภัยได้

นอกเมืองมีทัพศัตรูนับแสนเฝ้าจับจ้อง พวกเขาย่อมไม่กล้าพักผ่อน เพราะเกรงว่าหากหลับตาลงแล้วจะไม่มีโอกาสได้ลืมตาขึ้นมาอีก

มู่ซืออวี่ก็ไม่ได้นอนหลับพักผ่อนเช่นกัน

นางสังหรณ์ใจว่าศัตรูจะบุกโจมตีในยามวิกาล

กองทัพฝ่ายตรงข้ามแข็งแกร่งมากเกินไป หากพวกเขาสู้แบบใช้กำลังพลชนกำลังพล เมืองฮู่เป่ยย่อมไม่สามารถต้านทานได้ นอกจากนี้ พวกเขาเป็นทหารประจำการ ได้รับการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน ขณะที่ฝ่ายเมืองฮู่เป่ยเป็นเพียงกองทัพที่ตอนแรกกระจัดกระจายกันอยู่และถูกเรียกมารวมตัวกันได้ไม่นาน หากต้องเผชิญศึกยามวิกาล ทหารที่ไร้ประสบการณ์การรบย่อมไม่อาจรับมือได้

“ฆ่า!” เสียงคำรามดังกึกก้องมาจากประตูเมือง

“อาจารย์ บุกโจมตีตอนกลางคืนจริง ๆ ด้วย” หลี่กู่หยวนเอ่ย “ของขวัญที่พวกเราเตรียมไว้ควรส่งออกไปได้แล้ว”

ประตูเมืองแง้มเปิดออก ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

ฝ่ายกบฏที่โจมตียามวิกาล “….”

นี่มันสถานการณ์อันใด?

หรือว่าท้ายที่สุดคนเมืองฮู่เป่ยก็รู้จักกลัวแล้ว จึงวางแผนที่จะยอมจำนน?

ความคิดเห็น