บทที่ 784 ลู่อี้จากไปอีกครั้ง

บทที่ 784 ลู่อี้จากไปอีกครั้ง

บทที่ 784 ลู่อี้จากไปอีกครั้ง

เป็นเวลาสิบวันติดต่อกัน ทั้งสามคนเข้าไปในกลไกยามกลางวันและออกมาในยามกลางคืน ทุก ๆ วันอาหารกลางวันของพวกเขาจะถูกยกเข้าไปในกลไกนั้น

ในที่สุดคนทั้งหมดก็เข้าใจการทำงานของมันอย่างถ่องแท้

อาการบาดเจ็บที่ขาของลู่อี้ค่อย ๆ ดีขึ้นหลังจากรักษามาระยะหนึ่ง ทว่าถึงตอนนี้เขาก็ไม่อาจอยู่เฉยได้อีกต่อไป และตั้งใจว่าจะพาลูกน้องที่ไว้ใจได้นับร้อยไปสำรวจหุบเขาอีกครั้ง

ถึงตอนนี้ มู่ซืออวี่ย่อมไม่ปล่อยให้เขาเข้าไปเสี่ยงเพียงลำพัง นางจึงเสนอตัวว่าจะไปด้วย

ลู่อี้จะเต็มใจให้นางแบกรับความเสี่ยงนี้ได้อย่างไร เขาจึงเอ่ยปฏิเสธ ผลที่ได้คือบ่าวรับใช้สกุลลู่ได้เป็นประจักษ์พยานการทะเลาะกันระหว่างนายท่านและนายหญิงของบ้านที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีมา ถึงขนาดที่ว่าลู่อี้ถูกไล่ให้ไปนอนที่ห้องรับรองแขก

“ท่านรออีกสักระยะหนึ่งเถอะ ถึงตอนนั้นข้าจะไปกับท่านเอง” ฉีเซียวกล่าว

“ท่านดูแลตนเองให้ดีเถอะ! ฮูหยินเคยบอกว่าคราแรกที่นางพบท่าน นางยังคิดว่าท่านเป็นสตรี จากที่ข้าดู หากท่านยังไม่ดูแลร่างกายตนเองเช่นนี้ เกรงว่าจะเทียบไม่ได้แม้กระทั่งร่างกายของสตรีแล้ว”

“ใต้เท้าลู่อยากจะประมือกับข้าเพื่อเรียนรู้หรือ?” สีหน้าของฉีเซียวอึมครึมขึ้นมาโดยพลัน

“ข้าเพียงแค่อยากให้ท่านพักผ่อนให้ดี” ลู่อี้ตบลงบนไหล่ของฉีเซียว “ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไปครานี้ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อใด ท่านช่วยข้าดูแลที่บ้านที”

“เหอะ…” ฉีเซียวแค่นเสียงอย่างเย็นชา “แล้วแต่ท่าน”

การจากไปของลู่อี้ครั้งนี้ มู่ซืออวี่โกรธมากจริง ๆ อย่างไรก็ตาม เมื่อถึงเวลาที่เขาจะนำคนจากไปจริง ๆ ก็เข้ามากอดนางแล้วพูดจาออดอ้อนอยู่ครึ่งค่อนวัน นางจึงทนโกรธเขาต่อไม่ไหวแและจัดเตรียมข้าวของมากมายไว้ให้ล่วงหน้า

หลังจากลู่อี้ไปได้ไม่นาน สิ้นปีก็เวียนมาถึงอีกครั้ง

ปีนี้เมืองฮู่เป่ยแตกต่างออกไปจากเดิม ท้องถนนเต็มไปด้วยกิจกรรมคึกคักมากมาย

ในเวลานี้ มีข่าวใหม่มาจากอาณาจักรเฟิ่งหลิน

“เจ้าอ่านดูสิ…” มู่ซืออวี่ส่งจดหมายให้กับลู่จื่ออวิ๋น “สกุลฉินส่งสิ่งนี้มาให้ บอกว่าเป็นจิ่นอ๋อง… ไม่ถูกสิ ตอนนี้ควรเรียกเขาว่าฮ่องเต้พระองค์ใหม่ เซี่ยเฉิงจิ่น ฮ่องเต้พระองค์ใหม่แห่งอาณาจักรเฟิ่งหลินส่งสิ่งนี้มาให้”

เซี่ยเฉิงจิ่นส่งจดหมายมาสองฉบับ ฉบับหนึ่งมอบให้มู่ซืออวี่และลู่อี้ อีกฉบับมอบให้ลู่จื่ออวิ๋น

มู่ซืออวี่ไม่ได้เปิดอ่านจดหมายของลู่จื่ออวิ๋นจึงไม่รู้ว่าข้างในเขียนอะไรเอาไว้ ทว่านางก็พอคาดเดาได้ แน่นอนว่าเขาต้องพร่ำรำพันเอ่ยคำรักเพื่อล่อลวงลูกสาวแก้วตาดวงใจของนางเป็นแน่

ส่วนจดหมายที่เซี่ยเฉิงจิ่นเขียนถึงนางและลู่อี้นั้น มีเพียงคำอวยพรปีใหม่ธรรมดากับรายชื่อของขวัญปีใหม่ที่เขาส่งมา อีกฝ่ายเตรียมของขวัญปีใหม่ให้ทุกคนในสกุลลู่อย่างพิถีพิถัน

แน่นอนว่ารายชื่อของขวัญส่วนหนึ่งเต็มไปด้วยของที่สตรีชื่นชอบ นั่นล้วนเป็นของที่เตรียมมาให้ลู่จื่ออวิ๋น

“เขาเขียนถึงเจ้าว่าอย่างไร?” มู่ซืออวี่เห็นสีหน้าเขินอายของลู่จื่ออวิ๋นก็ยิ่งรู้สึกอัดอั้นตันใจมากกว่าเดิม

“เพียงกล่าวว่าตอนนี้เขาขึ้นครองบัลลังก์สำเร็จแล้วเจ้าค่ะ”

“ไม่ใช่แค่นี้กระมัง? เขาบอกให้เจ้ารอคอยเขามาสู่ขอเจ้าไปแต่งงานใช่หรือไม่?”

“ท่านแม่…”

“เจ้าอยากแต่งออกไปจริง ๆ หรือ?”

ลู่จื่ออวิ๋นลังเลใจขึ้นมาแล้ว

นางไม่อาจตัดใจทิ้งครอบครัวของตน เพียงแต่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าจนถึงบัดนี้ใจนางเริ่มสั่นคลอนบ้างแล้วจริง ๆ

“ตอนนี้เจ้ายังเด็ก พ่อแม่ยังอยากรั้งเจ้าไว้อีกสักสองปี” มู่ซืออวี่เอ่ย “ยิ่งกว่านั้น เขาเพิ่งขึ้นครองบัลลังก์ ตำแหน่งยังไม่มั่นคง หากเขาเร่งรีบมาสู่ขอแต่งงานยามนี้ ข้าสงสัยว่าเขากระตือรือร้นที่จะดึงเจ้าเข้าไปในวังวนของอาณาจักรเฟิ่งหลินเพื่อหยิบยืมกำลังเรา ทางที่ดีเขาไม่ควรมาสู่ขอในยามนี้ มิเช่นนั้นข้าย่อมสงสัยในความจริงใจของเขา หากราชสำนักอาณาจักรเฟิ่งหลินมั่นคงภายในสองปีและความรู้สึกที่เขามีต่อเจ้ายังคงไม่แปรเปลี่ยน พวกเราจะพิจารณาเขาดู”

“ข้าฟังท่านแม่” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “ข้ายอมรับว่าเขาไม่เลวจริง ๆ แต่ท่านแม่กล่าวได้ถูกต้อง ข้ายังเด็ก ไม่รีบร้อนแต่งงาน”

“ไม่เสียแรงที่แม่รักเจ้า” มู่ซืออวี่เอ่ย “อย่าได้มองว่าหญิงสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเจ้าส่วนใหญ่จะแต่งงานมีลูกแล้ว การมีลูกตั้งแต่ยังเยาว์นั้นไม่ได้ดีต่อร่างกายตนเอง แม่ไม่อยากให้เจ้าต้องแบกรับความไม่เป็นธรรมนี้”

ลู่จื่ออวิ๋นนึกถึง ‘สหายวัยเยาว์’ ที่นางพบในหมู่บ้านผู้นั้นขึ้นมาแล้วก็อดตัวสั่นไม่ได้