บทที่ 785 ไม่อาจใช้กำลังภายในได้แล้ว

มู่ซืออวี่เพียงแค่รับฟัง ไม่กล้าคิดเป็นจริงเป็นจัง

หากให้เซี่ยเฉิงจิ่นย้ายเมืองหลวงจริง ๆ เกรงว่าเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์จะถูกราษฎรอาณาจักรเฟิ่งหลินตราหน้าว่านารีเป็นเหตุ

บุตรหลานย่อมมีโชคชะตาของตนเอง เรื่องในภายหลังค่อยว่ากันภายหลัง มู่ซืออวี่ไม่ใช่คนที่ชอบเอาปัญหามาใส่ตนเอง ไม่นานนางก็ผลักเรื่องนี้ไว้ข้างหลัง

“ฮูหยิน หาหญ้าวิญญาณม่วงมาได้แล้วขอรับ” ลู่ซวิ่นที่วิ่งเข้ามาจากข้างนอกเอ่ยอย่างตื่นเต้น “ของมอบให้กับท่านหมอจูแล้ว ท่านหมอจูยืนยันแล้วว่าเป็นหญ้าวิญญาณม่วงขอรับ”

“ดียิ่งนัก!” มู่ซืออวี่เอ่ย “ลำบากทุกคนแล้ว ได้ยินว่าใกล้ ๆ หญ้าวิญญาณม่วงมีงูพิษ ทุกคนไม่เป็นไรกระมัง?”

“พวกเราเตรียมสงหวง*[1] ไปขอรับ ระหว่างทางพบอุปสรรคอยู่บ้าง เพียงแต่ท่านหมอจูได้เตือนพวกเราล่วงหน้าแล้ว พวกเราเตรียมตัวไปอย่างดี ทุกคนจึงบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยขอรับ”

เมื่อมีหญ้าวิญญาณม่วงแล้ว สมุนไพรอย่างอื่นจึงรวบรวมมาได้อย่างรวดเร็ว

ท่านหมอจูลงมือปรุงยาทันที

หลายวันต่อมา ท่านหมอจูก็ส่งยาที่ปรุงเสร็จมาให้ฉีเซียวดื่มลงไป

หลายวันให้หลัง มู่ซืออวี่คอยเฝ้าดูแลฉีเซียวไม่ให้คลาดสายตา มีเพียงกลางคืนเท่านั้นที่จะส่งต่อให้คนสนิทของเขาคอยดูแล

หลังดื่มยาลงไป ฉีเซียวก็มีอาการข้างเคียงที่รุนแรง ขั้นแรกเขาทั้งอาเจียนและท้องร่วง ถัดจากนั้นก็มีอาการเบื่ออาหาร มู่ซืออวี่ปรับเปลี่ยนอาหารให้เขาตามเทียบยาที่ท่านหมอจูเขียนให้ เช่นนี้เขาจะได้ทานอาหารได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

“พิษที่หลงเหลือในร่างกายถูกขับออกเกือบหมดแล้ว เพียงแต่มีข่าวร้าย นั่นคือท่านจะไม่สามารถใช้กำลังภายในได้อีก” ท่านหมอจูเอ่ย “อย่างไรเสียร่างกายท่านก็ได้รับความเสียหายอย่างหนัก หากยังใช้กำลังภายในอาจจะเกิดผลร้ายเอาง่าย ๆ”

“เขาเป็นขุนนางทหาร หากใช้กำลังภายในไม่ได้จะรักษาตำแหน่งตอนนี้เอาไว้ได้อย่างไร” มู่ซืออวี่เอ่ย “ยังมีวิธีรักษาวิธีอื่นหรือไม่เจ้าคะ? ไม่ว่าจะต้องใช้ยาชนิดใด พวกเราก็จะพยายามเสาะหามันมาให้ได้”

“หากมีวิธีอื่น ข้าคงไม่เอ่ยผลลัพธ์เช่นนี้ออกมา แน่นอนว่าอาจจะเป็นเพราะฝีมือในการรักษาของข้าไม่ดีพอ หากพบท่านหมอที่มีฝีมือในการรักษาที่ดีกว่า อาจมีวิธีอื่นก็เป็นได้!”

“ไม่เป็นไร” ฉีเซียวเอ่ย “หลายปีมานี้ชีวิตข้าล้วนอยู่กับการฆ่าฟัน ข้าเองก็เบื่อแล้ว จะได้ถือโอกาสนี้เกษียณ”

“เกษียณหรือ? ท่านอายุน้อยเพียงนี้ จะเกษียณตั้งแต่บัดนี้เลยหรือ?”

“ข้าไม่อาจใช้กำลังภายใน ย่อมไม่สามารถนำลูกน้องออกไปทำภารกิจได้ หากข้าไม่เกษียณจะไม่ทำให้คนดูแคลนข้าเปล่า ๆ หรือ? ข้าจะใช้โอกาสนี้สละตำแหน่งให้ผู้อื่น ทุกคนจะได้ยินดีกันทุกฝ่าย”

“ใต้เท้าฉีเป็นท่านป๋อ ถึงแม้เขาจะไม่มีตำแหน่งขุนนาง อย่างไรก็ไม่อาจหลีกหนีความรุ่งโรจน์มั่งคั่งพ้น” ท่านหมอจูเอ่ย “ไม่มีผู้ใดเกิดมาชอบต่อสู้ฆ่าฟัน หากมีชีวิตที่สุขสบายได้ ไม่ว่าผู้ใดล้วนอยากมีอิสระและใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายกันทั้งนั้น”

ฉีเซียวเขียนจดหมายขึ้นมาฉบับหนึ่ง เนื้อความคงเป็นสุขภาพที่ทรุดโทรมของเขาจึงมีความประสงค์ที่จะมอบหน่วยลับให้ผู้อื่นบัญชาการต่อไป

หน่วยลับขึ้นตรงต่อฮ่องเต้ เท่ากับว่าเป็นพระเนตรพระกรรณของฝ่าบาท คอยสอดส่องเรื่องราวในใต้หล้า ขอเพียงฮ่องเต้บัญชาการลงมา หน่วยลับย่อมน้อมรับพระบัญชา

ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ขึ้นครองบัลลังก์ ฉีเซียวเป็นขุนนางในฮ่องเต้พระองค์ก่อน สามารถยืนหยัดมาได้เพราะยืนได้ถูกฝั่ง ไม่เช่นนั้นหน่วยลับย่อมเป็นคนที่จะถูกสะสางบัญชีเป็นคนแรก บัดนี้เขาส่งมอบอำนาจคืนแต่โดยดี ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ย่อมชมเชยว่าเขารู้จักคิดอ่าน

มู่ซืออวี่เดินเข้ามาพร้อมกระดานหมาก เมื่อนางเห็นคนของฉีเซียวขนข้าวของออกไป จึงกล่าวขึ้นว่า “ยินดีปล่อยไปเช่นนี้จริง ๆ หรือ?”

“ไม่ยินยอมแล้วอย่างไร? อันที่จริงหน่วยลับก็ถูกจับตามองมานานแล้ว ข้าเป็นฝ่ายคืนอำนาจกลับไปให้ บางทีข้าอาจได้รับผลประโยชน์อย่างอื่นมาชดเชยแทน”

“วันนี้อากาศไม่เลว ข้าจะเข็นท่านออกไปเดินเล่น จากนั้นค่อยเล่นหมากรุกบนโต๊ะหินในสวน ข้าจะสอนวิธีเล่นหมากรุกที่แตกต่างจากเดิมให้ รับรองว่าท่านต้องไม่เคยเล่นมาก่อนอย่างแน่นอน”

“เช่นนั้นหรือ? ข้าชักจะสงสัยแล้วสิ” ฉีเซียวลุกออกจากเตียงไปนั่งบนรถเข็น

ร่างกายเขายังคงอ่อนแอ ช่วงนี้ต้องใช้รถเข็นออกไปสูดอากาศข้างนอก เดิมทีใบหน้านี้ก็งดงามอยู่แล้ว บัดนี้ไม่ต้องแสร้งเป็นผู้บัญชาการหน่วยลับ ไม่ต้องสวมหน้ากากที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอยู่ตลอดเวลา และเปลี่ยนจากเครื่องแต่งกายที่ดูลึกลับมาสวมใส่เสื้อผ้าเรียบ ๆ ฉีเซียวรวบผมส่วนหนึ่งขึ้นหลวม ๆ ปักปิ่นหยก ผมที่เหลือปล่อยให้แผ่สยายถึงกลางแผ่นหลัง ดูไปแล้วคลับคล้ายกับปรมาจารย์ผู้สูงส่งที่ห่างไกลจากทางโลกยิ่งนัก

ความคิดเห็น