ตอนที่ 786
บทที่ 786 ดีดลูกคิดเสียงดังต๊อกแต๊ก
October 21, 2026
บทที่ 786 ดีดลูกคิดเสียงดังต๊อกแต๊ก
บทที่ 786 ดีดลูกคิดเสียงดังต๊อกแต๊ก
ต่อจากนั้นก็เป็นข้อความยาวเหยียดอีกหนึ่งย่อหน้า ทว่าในนั้นกลับไม่ได้มีใจความสำคัญ มีเพียงคำยกย่องชมเชย
มู่ซืออวี่พอจินตนาการได้ว่าราชโองการนี้ไม่ใช่ฟ่านหยวนซีเขียนเองอย่างแน่นอน หากเป็นฟ่านหยวนซี เขาคงไม่พล่ามอะไรไร้สาระมากมายเพียงนี้
ถ้าเขาร่างมันด้วยตนเอง ในนั้นจะมีเพียงหนึ่งประโยคสั้น ๆ อีกทั้งยังเป็นคำสั่งอย่างตรงไปตรงมา
หลังจากขันทีเล็กประกาศราชโองการเสร็จ เขาก็เห็นว่ามู่ซืออวี่ยังคงตกตะลึงอยู่จึงกล่าวเตือน “ฮูหยิน ฮูหยินรับราชโองการเถิด”
“หม่อมฉันน้อมรับราชโองการ” มู่ซืออวี่รับราชโองการมา
“หากฮูหยินไม่มีอะไรจะกำชับแล้ว ข้าน้อยยังต้องไปพบใต้เท้าฉี คงต้องขอตัวก่อน”
“ใต้เท้าฉีก็ได้รับราชโองการด้วยหรือ?”
“ใช่”
มู่ซืออวี่พยักหน้า “ลำบากกงกงแล้ว ข้าจะให้บ่าวรับใช้พาท่านไปพบใต้เท้าฉีที่เรือนหลัง”
หลังจากขันทีเล็กไปแล้ว มู่ซืออวี่ก็ก้มมองราชโองการที่อยู่ในมือตนเอง
“ฮูหยิน แต่ไหนแต่ไรมา ไม่เคยได้ยินว่าสตรีสร้างคุณงามความชอบแล้วจะได้รับที่ดินศักดินา ฝ่าบาทหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?” เจ๋อหลานที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น
“เมืองถงหยางเป็นที่ที่แม่ทัพกบฏโจวเสียงเฟยเคยครอบครอง โจวเสียงเฟยผู้นั้นรับผิดชอบทหารแสนนาย พลเรือนในค่ายอีกสองแสนคน บัดนี้กบฏพ่ายแพ้หนีตายไปแล้ว เมืองถงหยางกลายเป็นเมืองที่ไม่มีฝ่ายใดพอใจ เป็นเมืองที่ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อยากแตะต้อง ฝ่าบาทต้องการโยนเมืองที่เละเทะไม่มีชิ้นดีนี้ให้ฮูหยินเก็บกวาดน่ะสิ!” ฉานอีกล่าว “พวกเราส่งข่าวนี้ให้ท่านอัครมหาเสนาบดี ให้เขาโต้แย้งเรื่องนี้เถิด”
พวกกบฏไม่ได้รับประโยชน์ใด ๆ จากสงครามในครั้งนี้ บ้างก็ถูกจับ บ้างก็หลบหนีไป ผู้ที่หลบหนีไปได้คงไม่กลับไปที่เมืองถงหยางอีก แต่แน่นอน อย่างไรก็ไม่อาจตัดความเป็นไปได้ว่าอาจมีคนกลับไปที่นั่น
ไม่ว่าคนเหล่านี้จะกลับไปหรือไม่ ความเกลียดชังระหว่างมู่ซืออวี่และพวกเขาย่อมรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เป็นไปได้ว่า บัดนี้แม้กระทั่งคนของเมืองข้างเคียงก็รู้แล้วว่าเมืองฮู่เป่ยมีการป้องกันอย่างไร มู่ซืออวี่จัดการกับทัพกบฏเช่นไร
เมืองถงหยางย่อมต้องมีญาติของทหารกบฏอาศัยอยู่ ต่อหน้าพวกเขาอาจยอมจำนน ไม่กล้าต่อต้าน แต่ไม่รู้ว่าในใจพวกเขาจะแค้นเคืองราชสำนักและมู่ซืออวี่ที่ทำให้ต้องสูญเสียคนที่รักไปเพียงใด
“พวกเจ้าลองไปสอบถามดูเถิดว่าใต้เท้าฉีได้รับราชโองการเช่นใด”
“เจ้าค่ะ”
ไม่นานนักคนที่สืบข่าวก็กลับมา
“ใต้เท้าฉีได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพชายแดน รับผิดชอบดูแลทหารหนึ่งแสนนาย พลเรือนในค่ายสองแสนคนในเมืองถงหยางเจ้าค่ะ”
“ดูเหมือนแม้ใต้เท้าฉีอยากถอยก็ถอยไม่ได้แล้ว! ไม่เพียงแต่ถอยไม่ได้เท่านั้น แต่ยังต้องแบกรับภาระอันหนักหน่วงนี้ ก่อนหน้านี้เขารับผิดชอบเพียงดูแลจัดการหน่วยลับ แม้หน่วยลับจะรับผิดชอบในการจัดการเรื่องราวที่ซับซ้อนมากมาย แต่อย่างไรก็ยังพอมีขอบเขต บัดนี้เขากลายเป็นแม่ทัพชายแดนปกครองดูแลทั้งเมืองถงหยาง เรื่องที่ต้องจัดการรับผิดชอบย่อมมีมากกว่าเดิม”
“บ่าวยังคงสับสบเล็กน้อย ทหารแสนนายและพลเมืองในค่ายสองแสนคนจะมาจากที่ใดเจ้าคะ?” ชิงไต้เผยสีหน้างุนงงออกมา
“ปัญหานี้ บางทีแม้กระทั่งฝ่าบาทเองก็ยังไม่รู้กระมัง!” มู่ซืออวี่เอ่ย “นี่เป็นเรื่องที่ใต้เท้าฉีต้องกังวล พวกเราก็ไม่ต้องไปกังวลแทนเขาแล้ว”
“ถ้อยคำนี้ของฮูหยินเสียดแทงใจข้ายิ่งนัก!” ฉีเซียวเข็นรถเข็นตนเองมา “เช่นนั้น เมืองถงหยางเป็นอาณาเขตของฮูหยิน ข้าเป็นองค์รักษ์พิทักษ์ความปลอดภัยของฮูหยิน จะบอกว่าเราไม่เกี่ยวข้องกันเพียงนั้นได้อย่างไรเล่า?”
“ใต้เท้ารับราชโองการแล้วหรือ?”
“ข้าย่อมไม่กล้าขัดราชโองการ”
“แต่ร่างกายของท่าน…”
“ไม่เป็นไร ไม่ใช่ว่าฝ่าบาทจะให้ข้ารบทัพจับศึกเสียหน่อย นอกจากนี้ หากต้องไปรบจริง ๆ ก็ยังมีฮูหยินคอยหนุนหลังทั้งคน อย่างไรเสียนั่นก็เป็นอาณาเขตของท่าน”