บทที่ 825 ความล้มเหลวของชาวถูลา

บทที่ 825 ความล้มเหลวของชาวถูลา

บทที่ 825 ความล้มเหลวของชาวถูลา

ณ จวนลู่ ลู่เยี่ยส่งข่าวที่ส่งมาข้ามคืนไปให้ลู่อี้

ลู่อี้อ่านข้อความแล้วเอ่ยว่า “หากฮูหยินถามก็บอกว่าทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ไม่มีอะไรผิดปกติ”

“มีอะไรผิดปกติหรือ?” มู่ซืออวี่เดินถือชามน้ำแกงเข้ามา “พยายามซ่อนอะไรจากข้ารึ?”

เมื่อลู่อี้เห็นนาง เขาก็โบกมือให้ลู่เยี่ยออกไปก่อน

ลู่เยี่ยรีบวิ่งไปหลบ

โชคดีที่ฮูหยินมาทันเวลา ไม่เช่นนั้นเขาจะต้องร่วมมือกับนายท่านเพื่อช่วยเก็บความลับไม่ให้ฮูหยินรู้ ด้วยนิสัยของนางแล้ว อย่างไรเสียความลับก็ถูกเปิดเผยได้ง่าย เขาไม่กล้าพอที่จะทำให้ฮูหยินโกรธหรอก

“ข้าไม่อยากให้เจ้ากังวล แต่คิดว่าคงไม่อาจปกปิดเจ้าได้แล้ว” ลู่อี้เลิกปกปิด แล้วยื่นจดหมายในมือให้นาง

มู่ซืออวี่ยกชามไปวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าลู่อี้ จากนั้นก็หยิบจดหมายมาจากมือเขา

ข้อความระบุว่ากองเรือที่ไปส่งเจ้าสาวเร่งความเร็วขึ้นเพื่อใช้เวลาสามวันจากกำหนดการเดินทางเดิมคือห้าวัน โดยมาถึงดินแดนของชาวถูลาก่อนกำหนดและจับชาวถูลาทั้งหมดที่ซุ่มโจมตีที่นั่น ก่อนจะข้ามเส้นทางที่อันตรายที่สุดได้อย่างปลอดภัย

“นี่เป็นเรื่องดี เหตุใดท่านถึงต้องปกปิดข้าด้วย?” มู่ซืออวี่ถาม

“ข้าไม่อยากให้เจ้ากังวล”

“ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ราบรื่น ตราบใดที่พวกเขาผ่านวิกฤตทั้งหมดมาได้ ข้าก็ไม่กังวลแล้ว” มู่ซืออวี่กล่าว “ต่อไปอย่าปกปิดข้าอีก ไม่เช่นนั้นท่านกับข้าได้เห็นดีกันแน่”

“ได้” ลู่อี้ซดน้ำแกงแล้วรับคำด้วยท่าทีสบาย ๆ

ครั้งต่อไปหากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก เขาก็จะยังคงปกปิดนางอยู่ดี

มู่ซืออวี่กอดคอลู่อี้จากด้านหลัง “วันนี้ข้าไปหาลูกแฝดของน้องรองมา พวกเขาน่ารักมาก”

“เราก็มีเหมือนกัน อย่าอิจฉาเลย”

“ข้าเห็นพวกเขาแล้วก็คิดถึงเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์มากขึ้นเรื่อย ๆ หลายปีที่ผ่านมา แม่นางน้อยผู้นั้นติดตามข้าและช่วยเหลือข้าได้มาก” มู่ซืออวี่กล่าว “ตอนข้าเห็นฮั่วเอ๋อร์และหลีเอ๋อร์ดินมาหาข้า ในเวลานั้น ข้าเหมือนจะเห็นเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์และฉาวอวี่ตอนที่ยังเป็นเด็ก แต่หลีเอ้อร์น่ารักกว่าฉาวอวี่มาก ใบหน้าเล็ก ๆ นั่นมีลักยิ้มคู่หนึ่งประดับเวลายกมุมปาก”

“เป็นเรื่องยากที่เถ้าแก่เนี้ยมู่จะว่าง เหตุใดวันนี้เราไม่ไปตลาดกลางคืนกันเล่า?”

ไปเดินเล่นกับภรรยาฆ่าเวลาเพื่อที่นางจะได้ไม่ต้องคิดถึงเรื่องต่าง ๆ ตลอดทั้งวัน

ลู่อี้มองผมสีขาวใกล้หน้าผากของมู่ซืออวี่

พวกเขาล่วงเข้าสู่วัยชราโดยไม่รู้ตัว

อีกด้านหนึ่ง ลู่จื่ออวิ๋นยืนอยู่บนหัวเรือ มองอาณาเขตของชาวถูลา

พวกเขาแอบเข้าไปในดินแดนของชาวถูลาล่วงหน้าแล้วทำลายล้างคนที่ซุ่มโจมตีอยู่ที่นั่น

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางเห็นคนตาย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นญาติของผู้ตายเหล่านั้น

พวกเขามองลู่จื่ออวิ๋นและพรรคพวกด้วยสายตาโกรธแค้น

ในขณะนั้น นางรู้ซึ้งแล้วว่าทุกครั้งที่ฆ่าใครสักคนก็เหมือนกับกำลังทำลายครอบครัวของคนผู้นั้นด้วย

แต่นางไม่เสียใจ

เนื่องจากพวกเขาต้องการเป็นดาบในมือของฟ่านเหยี่ยน พวกเขาจึงควรเตรียมใจมาล่วงหน้าที่จะถูกหัก หากไม่ฆ่าพวกเขา แล้วจะรอให้พวกเขาจัดการกับนางก่อนหรือ?

ในเมื่อเราเกิดมาเป็นศัตรูกัน ดังนั้นจึงไม่อาจเมตตาได้

“ท่านแม่บอกว่าคนเรามีหลายด้าน มีทั้งด้านที่ดีและด้านที่ชั่ว ความดีและความชั่วอยู่ในคนคนเดียวกัน จงทำดีต่อคนดีและทำชั่วต่อคนชั่ว สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตคือการปกป้องตัวเอง”