บทที่ 826 มาถึงอาณาจักรเฟิ่งหลิน

บทที่ 826 มาถึงอาณาจักรเฟิ่งหลิน

บทที่ 826 มาถึงอาณาจักรเฟิ่งหลิน

ขบวนคุ้มกันเข้าสู่เมืองหลวงของอาณาจักรเฟิ่งหลิน

ตามหลักเหตุผลแล้ว เซี่ยเฉิงจิ่นควรรีบกลับเมืองหลวงก่อนและจัดเตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้า แต่นี่เป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยสำหรับลู่จื่ออวิ๋น เขาจึงไม่ต้องการทิ้งนาง แม้เขาจะรู้ว่านางไม่ได้อ่อนแอถึงเพียงนั้นแต่ก็ไม่อยากให้นางไม่สบายใจ จึงส่งคนกลับไปบอกพวกซ่างกวนหมิงเสียเท่านั้น

เมื่อพวกเขาเข้าไปในเมืองหลวง พวกซ่างกวนหมิงเสียก็มารอต้อนรับอยู่ที่ประตูเมืองพร้อมกับขุนนางพลเรือนและทหารของราชวงศ์ ผู้คนจำนวนมากแน่นขนัดอยู่ทั้งสองฝั่งถนน

ลู่จื่ออวิ๋นแต่งงานในนาม ‘องค์หญิงอันหยาง’ ซึ่งเป็นตัวแทนของอาณาจักรฮุ่ย อาณาจักรฮุ่ยในปัจจุบันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ไม่ว่าอาณาจักรเฟิ่งหลินจะหยิ่งผยองเพียงใดก็มิกล้าไม่ให้เกียรติ

ซ่างกวนหมิงเสียมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรัก

ในตอนแรก นางเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับบุตรชายคนนี้ เขามักจะแสดงความโปรดปรานต่อสกุลลู่หลายครั้ง ในที่สุดก็ได้ภรรยามา แน่นอนว่าหลังจากผ่านไปหลายปี มีเพียงเด็กสาวตัวเล็ก ๆ คนนี้เท่านั้นที่สามารถทำให้ลูกชายของนางซึ่งทะเยอทะยานมากเกินไปสนใจได้ ไม่ว่าผู้หญิงคนอื่น ๆ จะพยายามมากแค่ไหน เขาก็ไม่เคยแม้แต่จะชายตามองพวกนาง นั่นทำให้เกิดข้อพิพาทมากมาย

“อวิ๋นเอ๋อร์ ในที่สุดเจ้าก็มาถึงแล้ว” ซ่างกวนหมิงเสียจับมือลู่จื่ออวิ๋น “เยี่ยมมาก เยี่ยมมาก!”

หากเจ้าไม่มา ลูกชายข้าคงได้บวชเป็นพระแล้ว

หลังจากที่ฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองบัลลังก์ก็ยังไม่มีสตรีอยู่เคียงข้างกาย เสนาบดีในราชสำนักตั้งใจจะสร้างปัญหาอยู่แล้ว จึงแพร่ข่าวลือว่าเขาไม่ได้ชอบผู้หญิง อาณาจักรเฟิ่งหลินไม่ได้สงบอย่างที่คิด

“ถวายพระพรองค์หญิง”

“เรียกเสด็จแม่เถิด…”

“เพคะ เสด็จแม่”

“ท่านใต้เท้าลู่น้อย” อู่อันโหวในขณะนั้น ตอนนี้กลายมาเป็นอู่อันอ๋องซึ่งกำลังเอ่ยทักทายลู่ฉาวอวี่ “ไม่ได้พบกันหลายปี ท่านใต้เท้าลู่น้อยก็ได้เป็นเสนาบดีคนสำคัญแล้ว กาลเวลาประมาทไม่ได้เลยจริง ๆ!”

ในฐานะอู่อันอ๋อง เขากับซ่างกวนหมิงเสียผู้เป็นภรรยาอยู่ในสถานการณ์ที่น่าลำบากใจ ในอาณาจักรเฟิ่งหลินแห่งนี้ หลังจากที่ลูกชายขึ้นครองบัลลังก์ เขาไม่สามารถถูกเรียกว่าฮ่องเต้สูงสุดได้ เพราะไม่เคยขึ้นครองบัลลังก์มาก่อน เซี่ยเฉิงจิ่นรู้ว่าเขาและซ่างกวนหมิงเสียแค่อยากจะเป็นคู่สามีภรรยาธรรมดา ๆ เท่านั้น จึงแต่งตั้งเขาให้เป็นอู่อันอ๋องเพื่อปกป้องศักดินาของบิดาให้ได้ครองคู่กับมารดาอย่างสมฐานะ

“หน้าตาของท่านอ๋องยังคงเหมือนเดิม ไม่อาจกล่าวได้ว่ากาลเวลาไม่น่าให้อภัย” ลู่ฉาวอวี่เอ่ยอย่างสงบ

ขุนนางทั้งฝ่ายพลเรือนและทหารต่างก็มองพี่ชายกับน้องสาว

คนหนึ่งเป็นที่รู้จักในนามหญิงงามของใต้หล้า ส่วนอีกคนเป็นที่รู้จักในนามอัจฉริยะหนุ่ม ทั้งสองคนเป็นครอบครัวของสกุลลู่ผู้ทรงอำนาจ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทั้งสองเป็นฝาแฝดและมีความคล้ายคลึงกันยิ่งนัก รูปลักษณ์ของพวกเขาช่างงดงามน่าทึ่งจริง ๆ

“ฮองเฮางดงามยิ่งนัก”

“จูจือฮ่วน จิตรกรชื่อดังในใต้หล้าได้วาดภาพหญิงงามไว้ภาพหนึ่งเมื่อสามปีที่แล้ว แม่นางในภาพคือคนที่ได้ชื่อว่างามเป็นอันดับหนึ่ง แต่นั่นคือเมื่อสามปีที่แล้ว สามปีต่อมานางเติบโตขึ้นและรูปโฉมของนางก็ยิ่งงดงามขึ้นไปอีก”

“ท่านใต้เท้าลู่น้อยเองก็หล่อเหลาเช่นกัน หากข้าสามารถแต่งงานกับเขาได้ ข้ายอมอายุสั้นลงสิบปีเลย”

“สิบปีอะไร? หากข้าได้เป็นเพียงนางสนมของเขา ข้ายอมให้อายุสั้นลงห้าสิบปีเลย”

บรรดาสตรีมองลู่ฉาวอวี่ด้วยสายตาหลงใหล

“ท่านใต้เท้าลู่น้อย วันนี้ข้าเข้าใจความหมายของคำกล่าวที่ว่า เห็นคนหล่อโยนผลไม้ให้เต็มรถแล้ว” เซี่ยเฉิงจิ่นมองลู่ฉาวอวี่ด้วยสีหน้าหยอกล้อ “ผู้หญิงอาณาจักรเฟิ่งหลินกล้ารัก กล้าเกลียด และมักแสดงความหลงใหลอย่างเปิดเผย สนใจจะเลือกภรรยาสักคนกลับไปด้วยหรือไม่?”

“สตรีแห่งอาณาจักรเฟิ่งหลินกล้ารัก กล้าเกลียด มีความหลงใหลร้อนแรงเปิดเผย…” ลู่ฉาวอวี่เหลือบมองเซี่ยเฉิงจิ่น จากนั้นก็หันกลับไปหาลู่จื่ออวิ๋นแล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าฮ่องเต้อาณาจักรเฟิ่งหลินจะชอบพวกนางมากทีเดียว”

เซี่ยเฉิงจิ่น “…”

“งานเลี้ยงรับรองได้รับการตระเตรียมไว้แล้ว เข้าไปในวังหลวงเพื่อร่วมงานเลี้ยงกันเถอะ!” อู่อันอ๋องเข้ามาช่วยชีวิตลูกชายได้ทันเวลา