ตอนที่ 853
บทที่ 853 พระราชทานสมรส
October 21, 2026
บทที่ 853 พระราชทานสมรส
บทที่ 853 พระราชทานสมรส
พลั่ก!
แม่ทัพหนุ่มปลิวออกไป
เริ่นหานคุนกลายเป็นผู้ชนะคนสุดท้าย
องค์หญิงถัวน่าแย้มยิ้มกล่าว “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเขาร้ายกาจที่สุด”
องค์ชายอวิ๋นถ่าเองก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเช่นกัน
น้องสาวของเขาผู้นี้จัดการยากยิ่งนัก หากไม่ให้นางเลือกคนที่ถูกใจ ไม่รู้ว่าต่อไปจะก่อปัญหาเช่นไร ตอนนี้ดีแล้ว บุรุษที่นางเลือกทั้งหล่อเหลาและกล้าหาญชาญชัยตรงตามความต้องการจึงหยุดนางได้เสียที
“ซื่อจื่ออันกั๋วกง ในเมื่อเจ้าเป็นผู้ชนะคนสุดท้าย เช่นนั้นก็ต้องเป็นคู่หมั้นขององค์หญิงถัวน่า เจ้ายินดีหรือไม่?” เซี่ยเฉิงจิ่นเอ่ย
“กระหม่อมยินดีพ่ะย่ะค่ะ”
“องค์หญิงถัวน่า เจ้ายังมีข้อโต้แย้งใด ๆ อีกหรือไม่?”
“ฝ่าบาท ข้ายินดีเพคะ”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นเราจะประทานหนึ่งร้อยตำลึงเงินเป็นของขวัญแสดงความยินดีกับการแต่งงาน”
“ขอบพระทัยฝ่าบาท”
เรื่องของเผ่าคงเจินจึงสิ้นสุดลง
พิธีแต่งงานขององค์หญิงถัวน่าและเริ่นหานคุนจัดขึ้นในอีกครึ่งเดือนต่อมา องค์ชายอวิ๋นถ่าเข้าร่วมงานแต่งของพวกเขาก่อนกลับไปยังเผ่าตนเอง
ณ พระที่นั่งอี้เจิ้ง เสนาบดีกรมกลาโหมที่รับผิดชอบป้องกันชายแดนกล่าวต่อไป “กองทัพของอาณาจักรฮุ่ยได้ข้ามด่านฉงหยางแล้ว อาณาจักรเหลียงยังคงล่าถอยอย่างต่อเนื่อง บัดนี้ฮ่องเต้อาณาจักรฮุ่ยหายตัวไป กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่พบร่องรอย เดิมทีมีคนกล่าวว่าฮ่องเต้อาณาจักรฮุ่ยจงใจซ่อนตัวให้ศัตรูลดความระวัง ทว่าบัดนี้เขาก็ยังไม่ปรากฏตัวออกมา คำกล่าวก่อนหน้านี้จึงใช้ไม่ได้อีกต่อไป ฝ่าบาท ขวัญกำลังใจของอาณาจักรเหลียงเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก ใกล้ตอบโต้กลับสำเร็จแล้ว ในยามนี้อาณาจักรเฟิ่งหลินเราควรทำอะไรหน่อยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
“ส่งแผนที่มาให้ข้า”
เสนาบดีกรมกลาโหมนำแผนที่ออกมากาง
“ที่นี่เต็มไปด้วยคนชั่วคนดีปะปนกัน ง่ายแก่การหลบซ่อนตัวจริง ๆ เพียงแต่ เพราะเหตุใดเล่าพ่ะย่ะค่ะ?”
“นานเพียงนี้แล้วยังไม่ได้ปรากฏตัวออกมา เกรงว่าอีกฝ่ายจะบาดเจ็บสาหัสจนเคลื่อนไหวไม่ได้ หรือไม่ก็ติดอยู่แถวนี้แล้วออกมาไม่ได้ กล่าวคือกำลังตกอยู่ในอันตราย”
“เช่นนั้นพวกเราควรทำอย่างไร? อาณาจักรเหลียงและอาณาจักรฮุ่ยกำลังห้ำหั่นกัน หากอาณาจักรเหลียงยึดครองได้ นั่นย่อมไม่เป็นผลดีต่ออาณาจักรเฟิ่งหลินเรา ยิ่งไปกว่านั้น…”
ยิ่งไปกว่านั้นความคิดที่ฮ่องเต้อาณาจักรเหลียงผู้นั้นมีต่อฮองเฮาของพวกเขาล้วนเป็นที่ล่วงรู้กันทั่วหล้า ขอเพียงเป็นคนกระหายเลือดย่อมไม่มีวันปล่อยศัตรูที่แย่งชิงภรรยาของตนไป
“ข้าจะมอบอำนาจสั่งการทางการทหารให้ท่าน ท่านสามารถจัดวางกองทัพและแม่ทัพได้ตามที่ท่านต้องการ นำคนไปช่วยเหลือเถิด”
“กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา”
สองเดือนต่อมา ในที่สุดเหมันตฤดูก็สิ้นสุดลง ผู้คนต่างถอดเสื้อผ้าหนา ๆ ออก เปลี่ยนมาสวมใส่ชุดฤดูใบไม้ผลิสีอ่อน
อย่างไรก็ตามขุนนางพลเรือนและขุนนางทหารอาณาจักรเฟิ่งหลินไม่ได้รู้สึกอบอุ่นนัก ในทางกลับกัน พวกเขารู้สึกว่าอากาศเย็นเยือกยิ่งกว่าเดือนสิบสองตามปฎิทินจันทรคติเสียอีก เสียงโต้เถียงตอนว่าราชกิจช่วงเช้าในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ สาเหตุทั้งหมดล้วนมาจากสงครามชายแดน
“แม่ทัพจางนำทัพห้าหมื่นนายไปหนุนอาณาจักรฮุ่ย ผลที่ได้คือฮ่องเต้อาณาจักรเหลียงใช้ระเบิดระเบิดภูเขา ทหารห้าหมื่นนายได้รับผลกระทบอย่างร้ายแรง หลบหนีมาพร้อมควาทพ่ายแพ้ยับเยิน ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าจะไปสู้กับพวกเขา การเคลื่อนทัพของเราครั้งนี้นับได้ว่าขบขันแล้ว ไม่รู้ว่ามีคนอีกมากน้อยเพียงใดที่กล่าวอาณาจักรเฟิ่งหลินเราไร้สมอง”
“ชนะกับพ่ายแพ้เป็นเรื่องธรรมดาในกองทัพ” แม่ทัพจงกล่าว “ทุกท่านอย่าได้พูดเกินไป พวกท่านเป็นขุนนางพลเรือน แม้กระทั่งไก่ก็ไม่เคยฆ่ากระมัง? พวกท่านรู้ว่าคมดาบไร้ตาหรือไม่? แม่ทัพจางก็ไม่ได้ต้องการโจมตีล้มเหลวเช่นกัน เพียงแต่อีกฝ่ายเจ้าเล่ห์เพทุบายเกินไป พวกเขาลอบวางกำลังคอยซุ่มโจมตีล่วงหน้า ทำให้ทหารของเราไม่ทันเตรียมพร้อม นี่เป็นความประมาทเลินเล่อของพวกเขา ยามนี้พวกเราควรร่วมแรงร่วมใจกัน เหตุใดจึงต้องมาทะเลาะกันอยู่ที่นี่เล่า?”
“พอได้แล้ว!” เซี่ยเฉิงจิ่นเอ่ยขัดการโต้แย้งระหว่างทั้งสองฝ่าย “เราตัดสินใจจะนำทัพไปด้วยตนเอง!”