ตอนที่ 854
บทที่ 854 ระวังไว้หน่อยย่อมดีกว่า
October 21, 2026
บทที่ 854 ระวังไว้หน่อยย่อมดีกว่า
บทที่ 854 ระวังไว้หน่อยย่อมดีกว่า
หลังจากหมอหลวงจากไปแล้ว ไป๋จื่อกำลังจะไปจัดยาจากเทียบยาที่ท่านหมอสั่งให้ แต่กลับถูกลู่จื่ออวิ๋นห้ามเอาไว้
“นำป้ายไม้ของข้ามา ไปที่ร้านสกุลลู่ บอกให้พวกเขาจัดหาหมอมาให้ข้า”
“ฮองเฮา ท่านหมอหลวงหลี่เคยตรวจชีพจรท่านมาก่อน หรือท่านรู้สึกว่าเขามีปัญหาอะไรเพคะ?”
ติงเซียงที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น “ฮองเฮาว่าอย่างไร เจ้าก็ทำอย่างนั้น เหตุใดต้องมากเรื่องราว? ก่อนหน้านี้ก็คือก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็คือตอนนี้ ระมัดระวังหน่อยก็ไม่มีอะไรผิด”
“กล่าวได้มีเหตุผล” ซ่างกวนหมิงเสียเอ่ย “ก่อนหน้านี้เฉิงจิ่นยังอยู่ในเมืองหลวง ไม่มีคนกล้าทำอะไรเจ้า บัดนี้เจ้ากุมอำนาจไว้แต่เพียงผู้เดียว แบกรับภาระของอาณาจักรเฟิ่งหลินไว้บนบ่า ย่อมไม่อาจหละหลวมแม้แต่น้อย”
“เพียงแต่ร้านของสกุลลู่เปิดเพื่อการค้าขาย จะจัดหาท่านหมอที่เหมาะสมมาได้หรือ? ท้ายที่สุดแล้วท่านหมอข้างนอกก็ไม่ได้มีฝีมือเท่าหมอหลวง” อู่อันอ๋องเอ่ยถาม
“เสด็จพ่อ เสด็จแม่คงเคยได้ยินชื่อหุบเขาเทพโอสถ” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ย “เพื่อความปลอดภัยของหม่อมฉัน ทุกปีท่านแม่จะจัดเตรียมท่านหมอจากหุบเขาเทพโอสถผู้หนึ่งให้มาประจำการที่ร้านสาขาในอาณาจักรเฟิ่งหลิน ยามที่หม่อมฉันต้องการ สามารถเรียกพวกเขาเข้าวังมาได้ทุกเมื่อ”
“เช่นนั้นก็ดียิ่ง ท่านหมอจากหุบเขาเทพโอสถจะต้องเชื่อถือได้เป็นแน่” ซ่างกวนหมิงเสียกล่าว “รีบไปเรียกเขามาจากที่ร้านโดยเร็ว”
ไป๋จื่อไปที่ร้านสาขาสกุลลู่ ไม่นานนักก็พาหญิงสาวผู้หนึ่งเข้ามาในวัง
หญิงสาวผู้นั้นตรวจชีพจรของลู่จื่ออวิ๋น ขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “ร่างกายของฮองเฮามีบางอย่างผิดปกติ”
“ไม่ใช่ร่างกายอ่อนแอเพราะทำงานหนักใช่หรือไม่?” ซ่างกวนหมิงเสียเอ่ยถาม
“ไม่ใช่เพคะ ยังมีปัญหาอย่างอื่น” หมิงจือเหยียนเอ่ย “ขอข้าดูรายการเครื่องเสวยเมื่อไม่นานมานี้ได้หรือไม่?”
“บ่าวจะไปนำมาจากห้องเครื่องประเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
ติงเซียงกลับมาพร้อมกับรายการเครื่องเสวย
หมิงจือเหยียนตรวจดูแล้วกล่าวว่า “ไม่มีปัญหาเพคะ”
“นำรายการเครื่องเสวยมาให้ข้า” ลู่จื่ออวิ๋นกล่าว
ติงเซียงส่งรายการเครื่องเสวยให้ลู่จื่ออวิ๋นอีกครั้ง
ลู่จื่ออวิ๋นมองดูแวบเดียวก็กล่าวว่า “รายการนี้ถูกแก้ไข ติงเซียง เจ้าให้ห้องเครื่องส่งมอบรายการเครื่องเสวยจริงออกมา”
“ฮองเฮามองออกได้อย่างไรหรือเพคะ” ไป๋จื่อเอ่ยถาม
“ก่อนหน้านี้ไม่จำเป็นต้องจำ ทว่าหมู่นี้ทั้งสามมื้อข้าเสวยสิ่งใดไปบ้าง ข้าล้วนจดจำได้ขึ้นใจ รายการเครื่องเสวยนี้เห็นได้ชัดว่ามีสามอย่างตกหล่นไป เช่นนี้หากยังกล่าวว่าไม่มีปัญหา อย่างไรจึงจะเรียกว่ามีปัญหาเล่า?”
“บ่าวจะไปเค้นถามประเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
“หากพวกเขาไม่สารภาพแต่โดยดี เช่นนั้นก็จะถูกลงโทษเช่นเดียวกับมือสังหาร” ลู่จื่ออวิ๋นเอ่ยด้วยท่าทีสุขุม “วังหลวงแห่งนี้สงบสุขมานานเกินไปแล้ว บางทีคงมีเพียงเลือดที่จะทำให้ผู้คนมีเหตุผลขึ้นมาบ้าง”
ซ่างกวนหมิงเสียและอู่อันอ๋อง “…”
นางเกือบเห็นลูกสะใภ้คนนี้เป็นกระต่ายขาวตัวน้อยแล้ว
หลายปีมานี้นางติดตามมารดาไปทั่วหล้า แม้กระทั่งประสบการณ์ในสนามรบก็ยังเผชิญมาแล้ว ความคิดของนาง คนทั่วไปจะเข้าใจได้อย่างไร?
“ได้ยินหรือไม่? วังหลวงเกิดเรื่องแล้ว”
“เกิดเรื่องอะไรหรือ?
“มีคนต้องการสังหารฮองเฮา ทว่าฮองเฮาพบเสียก่อน พ่อครัวใหญ่สองคนในห้องเครื่องถูกตัดสินประหารชีวิตทันที ข้ารับใช้ในวังคนอื่น ๆ ที่ยกเครื่องเสวยนั้นมาถูกจับขังคุกแล้ว”
“ผู้ใดบังอาจถึงเพียงนั้น ห้องเครื่องรับผิดชอบปากท้องของผู้สูงศักดิ์ ดังคำกล่าวที่ว่าโรคภัยเข้าทางปาก เภทภัยออกทางปาก ผู้ที่จะติดสินบนห้องเครื่องได้ต้องไม่ใช่คนธรรมดา คนผู้นั้นคิดจะทำการใด?”
“จะทำอะไรได้อีกเล่า? ฝ่าบาทไม่อยู่ ในวัง เหลือสตรีเพียงคนเดียว นั่นไม่ใช่การบีบลูกพลับนิ่มหรือ! ผู้ใดจะรู้ว่าลูกพลับลูกนี้ไม่นิ่มแม้แต่น้อย กลับเป็นการขุดรากถอนโคนที่ตนเองวางไว้อย่างยากลำบาก”
“ที่แท้เป็นผู้ใดแน่? อาณาจักรเฟิ่งหลินเราไม่มีองค์ชายที่คิดจะแก่งแย่งชิงอำนาจ”
“ผู้ที่อยากเป็นฮ่องเต้ไม่ได้มีเพียงองค์ชาย เมื่อเห็นโอกาสที่ฝ่าบาทไม่อยู่ คนบางคนก็ไม่อาจยับยั้งชั่งใจได้ จึงคิดจะทำร้ายฮองเฮา”