ตอนที่ 887
บทที่ 887 ทำข้อตกลง
October 21, 2026
บทที่ 887 ทำข้อตกลง
บทที่ 887 ทำข้อตกลง
ยามดึก พระจันทร์หลบซ่อนตัวอยู่หลังหมู่เมฆ ไม่อยากพบเจอผู้คน
มืดมิดไม่เห็นแม้กระทั่งนิ้วตนเอง กอปรกับลมหนาวพัดหวีดหวิว แม้กระทั่งเสียงของทหารยามยังสั่นเครือ
เงาดำโฉบผ่านวังหลวง ปีนป่ายข้ามกำแพงสูง เข้าไปใน ‘ตำหนักหลิงอิน’
ฟุ่บ! ตาข่ายขนาดใหญ่คลุมลงมาจากด้านบนทำให้คนผู้นั้นถูกกักขังโดยไร้ทางหนี
ห้องที่แต่เดิมมืดมิดกลับมามีแสงสว่างอีกครั้ง ลู่จื่อชิง ซ่งหานจือ และฉินโม่ถง เดินออกมาจากห้องข้าง ๆ ซูหลินผู้ที่นอนอยู่บนเตียงลุกขึ้นนั่ง สายตาหลายคู่จับจ้องไปยังคนชุดดำตรงหน้า
ลู่จื่อชิงเดินเข้าไปหาคนชุดดำ
ซ่งหานจือขวางนางไว้ “ข้าไปเอง”
เขาเดินไปดึงผ้าปิดหน้าของคนชุดดำลง เห็นเป็นชายวัยกลางคนแปลกหน้าผู้หนึ่ง
“นายท่านของข้าขอให้ข้ามาแจ้งบางอย่าง” คนชุดดำผู้นั้นเอ่ยอย่างใจเย็น “เขาบอกว่าพวกเจ้าเก็บกุญแจนี้ไว้ก็ไร้ประโยชน์ มิสู้มาทำข้อตกลงกับเขาดีกว่า”
“ข้อตกลงอะไร” ลู่จื่อชิงเอ่ยถาม
“หากพวกเจ้าสนใจข้อเสนอนี้ ยามบ่ายให้ไปพบที่หอหลิงเซียวเพื่อหารือกันเรื่องรายละเอียด”
“ได้ ข้าจะดูว่าเขาคิดจะเล่นกลอะไร” ลู่จื่อชิงเอ่ย “ปล่อยเขาไป”
“ปล่อยหรือ?” ซูหลินเอ่ย “เขาแอบย่องเข้ามาในห้องข้า บางทีอาจคิดจะฆ่าข้า หากปล่อยเขาไป นั่นจะมิใช่การปล่อยเสือกลับภูเขาหรือ?”
“เขาจะไม่ฆ่าเจ้า”
“เหตุใด?”
“เจ้าโง่หรือไร? สิ่งที่เขาต้องการคือกุญแจของเจ้า หากฆ่าเจ้าแล้ว เขาจะไปหากุญแจจากที่ใด?”
ซูหลินพึมพำ “ฆ่าข้าแล้วค่อยหากุญแจก็ได้”
ซ่งหานจือเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “พูดให้น้อยลงหน่อย”
ความเงียบงันปกคลุมทั่วห้อง
ลู่จื่อชิงเอ่ยว่า “ช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อจบลงแล้ว พวกเราไปกันเถอะ!”
ซูหลินรีบวิ่งเข้าไปกอดซ่งหานจือทันที “พี่หานจือ ท่านนอนเป็นเพื่อนข้าเถอะ ข้าไม่กล้านอนคนเดียวแล้ว”
ซ่งหานจือดึงมือของเขาออก ทว่าซูหลินใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีรั้งไว้ ไม่ยอมปล่อยซ่งหานจือไปง่าย ๆ
“ปล่อยมือ!”
“ไม่ได้” ซูหลินเอ่ย “หากมีมือสังหารมาอีกเล่า ข้าก็ตายน่ะสิ!”
“ไม่มีผู้ใดมาแล้ว”
“ไม่มีทาง” ซูหลินกล่าว “ข้าไม่กลัวหนึ่งหมื่น แต่กลัวหนึ่งในหมื่น*[1]”
ลู่จื่อชิงฟาดลงบนมือซูหลิน
ซูหลินเจ็บแปลบขึ้นมา ถลึงตามองนางด้วยความโกรธ “หัวใจสตรีมีพิษร้ายแรงที่สุด”
“ได้ ข้ามีพิษใช่หรือไม่? เช่นนั้นเจ้าไปพบคนที่ต้องการสังหารเจ้าคนเดียวเถอะ!”
“อย่า ข้าผิดไปแล้ว” ซูหลินเอ่ย “แต่ข้าไม่กล้านอนคนเดียวนี่นา ซ่งหานจือวรยุทธ์ดีเยี่ยม ให้เขาอยู่กับข้าเถอะ!”
ซ่งหานจือมิเต็มใจ
ลู่จื่อชิงชี้ไปที่ฉินโม่ถง “โม่ถงจะอยู่กับเจ้า อย่างนี้คงได้แล้วกระมัง? เอาละ นี่ก็ดึกมากแล้ว พวกเราต้องกลับไปพักผ่อน”
ฉินโม่ถง “…”
เขาก็ไม่อยากอยู่ที่นี่เช่นกัน
ลู่จื่ออวิ๋นลากซ่งหานจือออกไป ทิ้งฉินโม่ถงเอาไว้เป็น ‘ตัวประกัน’ ให้ซูหลิน
ซูหลินรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย วรยุทธ์แมวสามขาของฉินโม่ถงยังมิสู้เขา หากพบเจออันตรายใด ไม่รู้ว่าผู้ใดจะปกป้องผู้ใดกันแน่ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เหลือเพียงฉินโม่ถงแล้ว เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น
“น้องชายโม่ถง พวกเราเองก็นอนกันเถอะ!” ซูหลินลากฉินโม่ถงเดินไปที่เตียง
ฉินโม่ถงไม่ยินยอมพร้อมใจ เขากระฟัดกระเฟียดราวกับภรรยาตัวน้อยตามซูหลินไป
วันรุ่งขึ้น เมื่อลู่จื่อชิงตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาก่อนยามอู่เพียงครึ่งชั่วยาม
นางเหลียวออกไปมองท้องฟ้าข้างนอกแล้วเอ่ยถาม “นี่กี่โมงกี่ยามแล้ว?”
“ใกล้จะหมดยามซื่อ*[2] แล้วเจ้าค่ะ” นางกำนัลเอ่ย “คุณหนู อยากทานอาหารเลยหรือไม่เจ้าคะ?”
“ซ่งหานจือไม่มาหรือ?” ลู่จื่อชิงรีบสวมรองเท้าแล้วลุกขึ้นยืนทันที
“คุณชายซ่งมาแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ไปแล้ว เขาบอกให้คุณหนูวางใจ เขาจะจัดการให้ดี คุณหนูเพียงแค่ต้องพักผ่อนก็พอแล้วเจ้าค่ะ” นางกำนัลเอ่ย “คุณหนู ท่านจะไปที่ใดหรือเจ้าคะ?”
“ข้าไม่กินข้าวแล้ว เจ้าให้คนเตรียมม้าเร็วให้ข้า ข้าจะออกจากวังไปจัดการบางอย่าง”