บทที่ 915 เจ้าจะกลับมาใช่หรือไม่

เนินนอกเมืองห่างออกไปสิบลี้

ซ่งหานจือมองรถม้าทั้งห้าคันที่อยู่ตรงหน้าแล้วเอ่ยอย่างจนปัญญา “นี่มากเกินไปแล้ว พวกเรานำตั๋วเงินไปด้วย ขาดเหลือสิ่งใดก็ซื้อเอาระหว่างทางได้ เจ้านำของกลับไปเถอะ!”

ลู่จื่อชิงเม้มริมฝีปากแน่น จิตใจห่อเหี่ยวยิ่ง

“ข้าไม่โทษเจ้า อีกทั้งยังไม่ได้จะไม่รับน้ำใจเจ้า เพียงแต่…” ซ่งหานจือหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วเอ่ยด้วยความประหม่า “เจ้าอย่าร้องไห้เลย…”

“ข้าไม่ได้ร้องไห้!” ลู่จื่อชิงจ้องมองเขาด้วยสายตาดุ ๆ “ข้าไม่ร้องไห้เพราะเจ้าหรอก! เจ้าไปแล้ว ข้าก็จะเล่นกับผู้อื่นทันที ภายหน้าข้าก็จำเจ้าไม่ได้แล้ว”

“เสี่ยวชิงเอ๋อร์…” ซ่งหานจือเจ็บใจปวดใจยิ่ง เขามองนางอย่างเศร้าสร้อย

ใต้เท้าซ่งและฮูหยินมองดูท่าทางหดหู่ของบุตรชายแล้วส่ายหัวไปมา

เจ้าเด็กโง่ กล่าวคำพูดปลอบใจนางให้มาก ๆ สิ! แม่นางน้อยยามนี้กำลังกระเง้ากระงอด กล่าวคำพูดน่าฟังสักสองสามคำก็ง้อนางได้แล้ว หากยามนี้เจ้ายังไม่เอาใจนางอีก ภายหน้าย่อมไม่มีโอกาสทำเช่นนั้นแล้ว

“ข้าจะกลับแล้ว!” ลู่จื่อชิงเอ่ยแล้วหมุนตัวกลับไปด้วยความโกรธ

“เสี่ยวชิงเอ๋อร์ ข้ามีบางอย่างจะให้เจ้า” ซ่งหานจือหยิบกริชเล่มหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ

“เหตุใดเจ้าจึงให้กริชข้า?” ลู่จื่อชิงเอ่ยถาม

“เล่มนี้ข้าทำเอง” ซ่งหานจือแตะชื่อบนกริช “ข้างบนมีชื่อของเจ้า ทั้งยังมีชื่อของข้าอยู่ด้วย”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ แก้มของเขาก็แดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

เขาพิจารณาสีหน้าลู่จื่อชิงอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่านางไม่เข้าใจความนัยของตนแม้แต่น้อยจึงรู้สึกโล่งใจและผิดหวังในคราวเดียวกัน

เขาจากไปครั้งนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้กลับมา ซ่งหานจือรู้ว่าตนต้องเติบโตขึ้น เพียงแต่กังวลว่าเมื่อเขาไม่ได้อยู่ข้าง ๆ ลู่จื่อชิง นางจะจำเขาไม่ได้อย่างที่กล่าว

ลู่จื่อชิงเห็นชื่อที่สลักไว้บนนั้น ความไม่พอใจบนใบหน้านางจึงเบาบางลงเล็กน้อย

“นี่ก็ใกล้ได้เวลาแล้ว พวกเราต้องไปก่อน” ฮูหยินซ่งเดินเข้ามาบอก “หานจือ กล่าวลาชิงเอ๋อร์เถอะ!”

ซ่งหานจือมองหน้าลู่จื่อชิง “ข้าต้องไปแล้ว”

ลู่จื่อชิงพยักหน้าให้ “เดินทางปลอดภัย”

“ได้”

ทันทีที่ซ่งหานจือหมุนตัวไป ลู่จื่อชิงก็คว้าชายเสื้อเขาเอาไว้ “เจ้า… เจ้าจะกลับมาใช่หรือไม่?”

แววตาของซ่งหานจือเป็นประกายพร่างพราว “ขอเพียงเจ้าคิดถึง ข้าจะกลับมาอย่างแน่นอน”

ฮูหยินซ่งเอ่ยกับลู่จื่อชิง “ชิงเอ๋อร์ ขอบคุณเจ้าที่ส่งของมาให้มากมายเพียงนี้ แต่เจ้าก็เห็นว่าเรานำบ่าวรับใช้ไปเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ของมากมายเพียงนี้นำไปด้วยไม่ไหว เอาอย่างนี้ ข้าจะรับอาหารแห้งที่เจ้านำมาไว้ อย่างอื่นพวกเรารับไว้เพียงน้ำใจแล้ว รอพวกเรากลับมา เจ้าค่อยดูแลพวกเราดีหรือไม่?”

“ข้าเข้าใจแล้ว ท่านน้าซ่ง พวกท่านรักษาตัวด้วย”

ทุกคนในสกุลซ่งจากไปแล้ว

ลู่จื่อชิงยืนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหมุนตัวกลับมา แล้วเอ่ยกับบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ “พวกเราไปกันเถอะ”

ไม่มีซ่งหานจือแล้ว คุณหนูรองลู่ก็ยังคงเป็นคุณหนูรองลู่ นางยังคงหยิ่งผยอง อ่อนโยนแต่ก็เข้มแข็งดั่งกุหลาบเหล็กที่มีชื่อก้องเมืองหลวงเช่นเคย

ลู่จื่อชิงกลับมาที่เมืองหลวงได้ระยะหนึ่งแล้ว บัณฑิตในสำนักศึกษาหลวงล้วนรอคอยการปรากฏตัวของนาง กระทั่งมีข่าวว่าซ่งหานจือชะลอการเรียนของเขาไว้

ผู้ใดไม่รู้บ้างว่าซ่งหานจือคือคนข้างกายที่ลู่จื่อชิงไม่อาจขาดไปได้ หากเขาพักการเรียน คุณหนูรองลู่จะยังมาหรือไม่?

ด้วยเหตุนี้การเดิมพันจึงเกิดขึ้นในสำนักศึกษาหลวง คนครึ่งหนึ่งเดิมพันว่าลู่จื่อชิงจะไม่เล่าเรียนต่อแล้ว อีกครึ่งหนึ่งเดิมพันว่าลู่จื่อชิงจะมาเรียนต่อ

ความคิดเห็น