ตอนที่ 916
บทที่ 916 คดีหยางเจียจวง
October 21, 2026
บทที่ 916 คดีหยางเจียจวง
บทที่ 916 คดีหยางเจียจวง
“ท่านเจ้าสำนัก ท่านเจ้าสำนัก…” บ่าวรับใช้วิ่งพรวดพราดเข้ามาจากด้านนอก “ท่าไม่ดีแล้ว…”
“มีอะไร?” สายตาเปี่ยมอำนาจคู่นั้นของเจ้าสำนักหยางเต็มไปด้วยความเข้มงวด “มีอะไรจะกล่าวก็กล่าวมาให้ชัดเจน อะไรท่าไม่ดีแล้ว?”
“จอมยุทธหลี่ จอมยุทธเฝิง และจอมยุทธ์หญิงจงล้วนถูกพิษแล้วขอรับ” บ่าวรับใช้กล่าว “ตอนนี้พวกเขาอยู่นอกประตู”
ขณะที่บ่าวรับใช้รายงาน บ่าวรับใช้คนอื่น ๆ ก็ช่วยเหลือผู้ที่กล่าวถึงเข้ามา
“สหายหลี่ สหายเฝิง จอมยุทธ์หญิงจง พวกท่าน…” เจ้าสำนักหยางเข้ามาทักทาย เมื่อเห็นใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำเพราะถูกพิษจึงเอ่ยด้วยความกังวล “พวกท่านพบผู้ใด? เหตุใดจึงถูกพิษได้?”
“น่าละอายนัก สหายหยาง พวกเราก็ไม่รู้ว่าถูกพิษได้อย่างไร หลังจากได้รับจดหมายของท่าน พวกเราก็รุดมาที่หยางเจียจวงในทันทีโดยไม่แม้แต่หยุดพัก ครั้นพวกเราใกล้ถึงหยางเจียจวงก็ตกจากหลังม้าคนแล้วคนเล่า จากนั้นก็พบว่าไม่อาจใช้กำลังภายในได้ ถึงได้รู้ว่าตนถูกพิษ”
“หากมีที่ใดผิดปกติ คงเป็นที่เราเจอขอทานถูกอันธพาลไล่ตีระหว่างทาง พวกเราช่วยเขาไว้ คุยกับเขาเพียงสองสามคำก็มอบเงินก้อนหนึ่งให้ หรือว่าขอทานผู้นั้นมีปัญหา? หากเป็นเช่นนั้น วิธีการของอีกฝ่ายก็น่ารังเกียจเกินไปแล้ว เขาทำให้คนไม่ทันตั้งตัว!”
“พวกท่านไม่ต้องพูดแล้ว รีบเข้าไปเถอะ ข้าจะไปเชิญท่านหมอมาเดี๋ยวนี้” สิ้นคำ เจ้าสำนักหยางก็สั่งคนของตน “พวกเจ้ารีบไปเชิญท่านหมอมาประเดี๋ยวนี้!”
“เกรงว่าหากรอให้ท่านหมอมาถึง พวกเขาคงถูกพิษกลืนกินจนสิ้นหวังแล้ว” ลู่จื่อชิงที่นั่งอยู่บนหลังคาเอ่ยกับผู้คนที่อยู่ด้านล่าง
“ผู้ใด?” เจ้าสำนักหยางสังเกตเห็นลู่จื่อชิงที่อยู่บนหลังคา “แม่นางน้อย เจ้าไม่ใช่แขกผู้แซ่หยางกระมัง?”
“ได้ยินมาว่าเจ้าสำนักหยางชอบคบหาสหายเป็นที่สุด ขอเพียงมีปัญหายุ่งยากก็สามารถไปหาเจ้าสำนักหยางได้ ถึงแม้จะไม่รู้จัก เจ้าสำนักหยางก็พร้อมหยิบยื่นความช่วยเหลือเสมอ ข้าได้ยินชื่อเสียงวีรบุรุษของเจ้าสำนักหยางจึงอยากมาขอดื่มเหล้าสักจอก! นึกไม่ถึงว่าชื่อเสียงของเจ้าสำนักหยางเป็นเพียงชื่อเสียงจอมปลอม กับแขกที่มาขอเครื่องดื่มผู้นี้ก็ใจคอคับแคบ ช่างเถิด ข้าเป็นห่วงพวกท่านเสียเปล่า จริง ๆ คิดจะให้คำแนะนำพวกท่านสักเล็กน้อยเสียหน่อย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็แล้วไปเถิด”
“ช่วงนี้หยางเจียจวงเพิ่งเกิดปัญหา ท่านที่เป็นเพียงแม่นางน้อยไม่ทราบที่มาปรากฏตัวขึ้น แน่นอนว่าข้าไม่อาจเปิดใจกว้างได้อย่างเมื่อก่อน หากแม่นางเพียงแค่มาขอสุราดื่มจริง ๆ เช่นนั้นผู้แซ่หยางย่อมยินดีต้อนรับอย่างอบอุ่น แต่หากแม่นางมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้และถูกพวกเราตรวจสอบออกมาได้ เกรงว่าสิ่งที่ต้องให้ท่านไม่ใช่เครื่องดื่ม หากแต่เป็นคมมีดแล้ว”
“เจ้าสำนักหยาง ข้าเป็นเพียงคนหลงทางผู้หนึ่ง ทั้งกระหาย ทั้งหิวโหย แม่นางน้อยที่ไม่เคยเห็นโลกผู้นี้จะเป็นอย่างที่ท่านกล่าวได้อย่างไร? เพียงแต่หากสหายของท่านยังไม่ได้รับการรักษา เกรงว่าจะรักษาไม่ได้แล้ว”
“เมื่อครู่ แม่นางกล่าวว่ารอท่านหมอมาถึงพวกเขาก็คงถูกพิษกัดกินก่อน หรือว่าท่านมีความคิดดี ๆ อะไร?”
“ข้ามียาแก้พิษ…”
“ท่านเจ้าสำนัก ระวังจะเป็นแผนลวง” คนที่อยู่ข้าง ๆ มองลู่จื่อชิงด้วยความหวาดระแวง “คนผู้นี้ไม่ทราบที่มา จู่ ๆ ก็บังเอิญปรากฏกายขึ้นยามที่หยางเจียจวงของเราเกิดเรื่อง บางทีนางอาจเป็นคนที่วางยาก็ได้”
“แล้วไปเถิด พวกท่านไม่เชื่อข้า ข้าย่อมไม่อาจตัดใจมอบยาเหล่านี้ให้” ลู่จื่อชิงลุกขึ้นยืน “เช่นนั้นข้าขอตัว”
“ช้าก่อน…” เจ้าสำนักหยางสังเกตเห็นสีหน้าของเหล่าสหายย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ จึงเอ่ยรั้งลู่จื่อชิงไว้ “แม่นาง ได้โปรดมอบยาให้ข้าด้วยเถิด”
ลู่จื่อชิงกระโดดลงมาจากหลังคา
ฉินโม่ถงตามนางมาติด ๆ
ทักษะของทั้งสองเป็นเลิศยิ่ง
เจ้าสำนักหยางสังเกตทักษะฝีมือของทั้งสองคน ดูไม่ออกว่ามาจากที่ใด ไม่เคยได้ยินว่ามีผู้เยาว์สกุลใดออกเดินทางฝึกฝน แม้นจะมี ย่อมต้องบอกกล่าวกันไว้เพื่อไม่ให้เกิดการปล่อยปละละเลย
ลู่จื่อชิงหยิบขวดหนึ่งขึ้นมา จากนั้นก็เทยาออกมาสามเม็ด
“แม่นาง ช่วยนำยามาให้ผู้เฒ่าผู้นี้ทั้งขวดได้หรือไม่?”
“ท่านเจ้าสำนัก ข้ามีเพียงขวดนี้ขวดเดียว หากวันใดข้าถูกพิษ ข้าจำต้องใช้มันถอน วางใจเถิด ยาของข้าสามารถถอนพิษได้นับร้อยชนิด นี่เพียงพอสำหรับพวกเขาแล้ว”
บ่าวรับใช้ช่วยนำยาใส่ปากจอมยุทธ์เหล่านั้น
ไม่นานนัก สีหน้าเขียวคล้ำของพวกเขาก็ดีขึ้นไม่น้อย