ตอนที่ 918
บทที่ 918 งานชุมนุมจอมยุทธ์
October 21, 2026
บทที่ 918 งานชุมนุมจอมยุทธ์
บทที่ 918 งานชุมนุมจอมยุทธ์
จอมยุทธ์หญิงจงกล่าว “พวกเจ้า นางปีศาจจากตำหนักเซิ่งหัว เคยชินกับการล่อลวงจิตใจผู้คน ข้าควรจะจัดการกับพวกเจ้าทั้งหมดเสียตั้งแต่แรก จะได้ไม่เกิดปัญหาในภายหลังเช่นนี้”
ลู่จื่อชิงเบ้ปาก “ก่อนหน้านี้ข้ายังคิดว่าพวกเขาเป็นคนดี ที่แท้… ทั้งน่ารังเกียจและไร้ยางอายยิ่งนัก! พวกเขาทำลายทั้งสำนักของพวกนางแล้ว สิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดคือพวกเขาฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา แทนที่จะฆ่าสตรีเหล่านั้นจากตำหนักเซิ่งหัว พวกเขากลับทำลายวรยุทธ์ของพวกนาง กรอกยาพวกนางโดยที่พวกนางไม่แม้แต่จะรับรู้สิ่งใด แล้วขายพวกนางออกไปเช่นนี้ สตรีเหล่านั้นเยาว์วัยทั้งยังหน้าตางดงาม จินตนาการได้เลยว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นใด”
สตรีอาภรณ์เขียวเหล่านั้นไม่ได้แข็งแกร่งเท่าสตรีอาภรณ์น้ำเงิน ทว่าพวกนางมีฝีมือมากพอที่จะต่อกรกับลูกน้องจากหยางเจียจวงได้อย่างสบาย ๆ
การต่อสู้สิ้นสุดลง ทุกคนในหยางเจียจวงพ่ายแพ้แล้ว
เมื่อเห็นว่าสตรีอาภรณ์น้ำเงินผู้นั้นกำลังจะตัดแขนเจ้าสำนักหยาง เจ้าสำนักหยางจึงตะโกนถามลู่จื่อชิง “สหายตัวน้อย เงื่อนไขที่เจ้าเพิ่งกล่าวยังเหมือนเดิมอยู่หรือไม่?”
ลู่จื่อชิงมองไปรอบ ๆ แล้วชี้มาที่ตนเอง “ท่านกำลังคุยกับข้าอยู่หรือ?”
“ถูก ตราบใดที่เจ้าช่วยเราผ่านความยากลำบากครานี้ไปได้ กระบี่เลื่องชื่อเล่มนั้นจะเป็นของเจ้า” เจ้าสำนักหยางกล่าวพร้อมกับเหงื่อกาฬที่ไหลรินลงมา “ได้โปรดช่วยข้าด้วยเถิดสหายตัวน้อย”
ลู่จื่อชิงส่ายหน้า “ข้าสู้นางไม่ได้ คำพูดก่อนหน้านี้ ท่านแสร้งทำเป็นว่าไม่เคยได้ยินข้าเอ่ยถึงมาก่อนก็แล้วกัน! ข้าไม่อยากเอาชีวิตน้อย ๆ ไปแลกกับกระบี่เพียงเล่มเดียว”
สตรีอาภรณ์น้ำเงินหัวเราะออกมาเสียงดัง “นังหนูคนนี้ นิสัยเจ้าเหมือนข้ายิ่ง ไม่อย่างนั้น เจ้าติดตามข้าไปดีหรือไม่?”
“ข้าได้ยินว่าหมู่นี้ยุทธภพมีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้นมากมาย ดังนั้นข้าอยากออกไปท่องโลกกว้าง เรียนรู้ให้มากหน่อย ก่อนหน้านี้ข้าเคยท่องป่าเขาลำเนาไพรมาก่อนทว่ากลับไม่เข้าใจอะไรเลย เพียงแต่ครานี้ข้าได้ตระหนักถึงเหตุการณ์แล้ว รู้ว่าพวกเขาผิดต่อพวกท่าน ดังนั้นข้าจะไม่ทำอะไรที่ไม่จำเป็นอย่างแน่นอน พี่สาวคนสวยอาภรณ์น้ำเงินผู้นี้ ท่านสะสางบัญชีเก่าเถอะ พวกเราสองคนเพียงแค่ผ่านมาเท่านั้น”
สตรีอาภรณ์น้ำเงินสะบัดกระบี่ในมือฟันไปทางเจ้าสำนักหยาง
ลู่จื่อชิงเฝ้าสังเกตวิชากระบี่ของสตรีอาภรณ์น้ำเงิน
พลางทำท่าทางตามแล้วเอ่ยว่า “วิชากระบี่ของนางช่างน่าทึ่งจริง ๆ มิน่าเล่า เหตุใดนางจึงบอกว่าสตรีในตำหนักเซิ่งหัวเชี่ยวชาญกระบี่ ดูจากวิถีกระบี่ของนางในตอนนี้ วิชากระบี่ของตำหนักเซิ่งหัวนั้นเยี่ยมยอดจริง ๆ”
เมื่อเห็นว่าลู่จื่อชิงเริ่มหลงใหล ฉินโม่ถงก็ลากตัวนางเหาะเหินจากไป
“ไปเถอะ”
หากไม่จากไป เกรงว่าจะได้เห็นเลือดแล้ว
แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่คนหน้าบาง ทว่าก็ยังรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยที่เห็นคนอื่นคิดบัญชีเก่า หยางเจียจวงพอมีชื่อเสียงในยุทธภพ ดังนั้นการไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องเหล่านี้จะดีที่สุด
“กระบี่เลื่องชื่อนั่น…” ลู่จื่อชิงเตะฉินโม่ถง “ข้ายังไม่เคยเห็นกระบี่ที่สุดแสนจะโด่งดังเลยนะ!”
“หากกระบี่ของหยางเจียจวงตกอยู่ในมือของเจ้า ผู้อื่นอาจบอกว่าเจ้าฆ่าคนในหยางเจียจวง เพียงเพื่อกระบี่ที่มีชื่อเสียงเล่มหนึ่ง ไม่คุ้มค่าแม้เพียงนิด”
ลู่จื่อชิงและฉินโม่ถงออกเดินทางต่อไป
สองสามวันให้หลัง นางก็ได้ยินคนในยุทธภพพูดคุยเรื่องหยางเจียจวงในโรงน้ำชา
“คนกว่าร้อยห้าสิบคนในหยางเจียจวง ไม่เหลือรอดแม้เพียงผู้เดียว”
“เจ้าสำนักหยางเล่า?”
“ตายแล้ว”
“เจ้าสำนักหยางมีสหายสนิทหลายคน อีกทั้งปรมาจารย์เหล่านั้นก็ไปแสดงความยินดีในวันเกิดของเขาที่หยางเจียจวงไม่ใช่หรือ?”
“ไม่มีผู้ใดหนีรอดไปได้แม้แต่ผู้เดียว”
ลู่จื่อชิงและฉินโม่ถงมองหน้ากันไปมา
สีหน้าของทั้งสองคนดูเคร่งเครียดขึ้นมา
“สตรีเหล่านั้นหรือ?”
“แม่นางอาภรณ์น้ำเงินผู้นั้นไม่ได้บอกหรือว่า นางจะเอาของที่เป็นของตำหนักเซิ่งหัวกลับไปเพียงเท่านั้น และตัดแขนข้างหนึ่งของเจ้าสำนักหยางเพื่อเป็นการลงโทษ เท่านี้เรื่องก็จะคลี่คลาย เหตุใดไม่ปล่อยแม้กระทั่งบ่าวรับใช้เหล่านั้นไปเล่า?”
คนในยุทธภพด้านหลังยังคงเอ่ยถึงเรื่องนี้ต่อ