บทที่ 919 เขาหนึ่งกระบี่

บทที่ 919 เขาหนึ่งกระบี่

บทที่ 919 เขาหนึ่งกระบี่

“ชิงเอ๋อร์” ในที่สุดฉินโม่ถงก็ตามนางทัน “เจ้าวิ่งไปทั่วอย่างนี้ได้อย่างไร ก่อนหน้านี้พวกเราตกลงกันแน่ชัดแล้วไม่ใช่หรือ เจ้าไม่อาจทำอะไรตามลำพังได้ มิเช่นนั้นข้าจะอธิบายกับท่านอ๋องและพระชายาอย่างไร?”

ลู่จื่อชิงชี้ไปทางที่ขอทานหายตัวไปพลางเอ่ยด้วยความคับข้องใจ “เมื่อครู่มีหัวขโมยเอาถุงเงินข้าไป!”

“รอครั้งหน้าเห็นนาง ข้าจะช่วยนำกลับมาให้ เพียงแต่ตอนนี้พวกเราไม่ต้องไล่ตามแล้ว อย่าไล่ต้อนคนจนตรอกเลย” ฉินโม่ถงเอ่ย “ไปกันเถอะ พวกเราไปหาที่พักกันก่อน”

ณ เขาหนึ่งกระบี่ บริเวณตีนเขามีบ่าวรับใช้จำนวนมากสวมใส่เครื่องแต่งกายของสำนักเขาหนึ่งกระบี่ บ่าวรับใช้ตรวจสอบเทียบเชิญในมือแขก หากมีเทียบเชิญ แน่นอนว่าพวกเขาย่อมขึ้นไปบนภูเขาได้ หากไม่มีเทียบเชิญ เช่นนั้นก็ทำได้เพียงเดินไปตามทางเล็ก ๆ ด้านข้าง ไม่อาจเป็นแขกของเรือนพักร้อน ทำได้เพียงเป็นแขกธรรมดาทั่วไปเท่านั้น

“ที่แท้เป็นจอมยุทธ์หนุ่มจากสำนักชิงซานนี่เอง” บ่าวรับใช้เห็นชื่อบนเทียบเชิญจึงกล่าวด้วยความเคารพ “จอมยุทธ์หนุ่ม เชิญทางนี้ขอรับ”

สำนักชิงซานเป็นสำนักชื่อเสียงโด่งดังในใต้หล้า ไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้พวกเขาฝึกฝนลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์ออกมามากมาย สถานะของทั้งสำนักจึงพุ่งทะยานขึ้นเรื่อย ๆ มีแนวโน้มที่จะกลายมาเป็นสำนักอันดับหนึ่งในใต้หล้า แน่นอนว่า ตอนนี้สำนักอันดับหนึ่งไม่ใช่สำนักชิงซาน หากแต่เป็นสำนักจ้งซาน สำนักที่มีประวัติศาสตร์มาอย่างยาวนานหลายศตวรรษ

กล่าวถึงสำนักจ้งซาน คนของสำนักจ้งซานก็มาแล้ว

“จอมยุทธ์จากสำนักจ้งซานทุกท่าน เชิญทางนี้” บ่าวรับใช้เห็นคนจากสำนักจ้งซานก็กระตือรือร้นมากยิ่งขึ้น

เจ้าสำนักจ้งซานเป็นชายวัยกลางคน เขามีดวงตานกอินทรีคู่หนึ่ง ดูองอาจกล้าหาญ ทั้งยังดูดุดันทีเดียว

ลู่จื่อชิงเขย่าฉินโม่ถงที่อยู่ข้าง ๆ “เจ้าว่า พวกเราก่อตั้งสำนักสักสำนักเป็นอย่างไร? ข้าคิดว่าพวกเขาค่อนข้างน่าประทับใจทีเดียว”

ฉินโม่ถง “…”

ปวดหัวยิ่งนัก!

นางจำเป็นต้องก่อตั้งสำนักด้วยหรือไร?

ขอเพียงแค่นางสั่งการสักคำ กิจการมากมายของมู่ซืออวี่มีคนงานนับหมื่น นางคิดจะใช้อย่างไรก็ใช้อย่างนั้นได้ไม่ใช่หรือ?

ทางกรมกลาโหม ลู่จื่อชิงก็ไปปั่นป่วนที่นั่นอยู่บ่อยครั้ง แม้นไม่อาจเรียกว่าทหารของนางได้ ทว่าหากต้องการส่งกองกำลังออกไป เพียงเข้าวังไปขอพระราชโองการก็ได้แล้ว

“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไร คนของท่านพ่อท่านแม่ข้าไม่ใช่คนของข้า ข้าโตเพียงนี้แล้ว ไม่ควรมีพรรคพวกเป็นของตนเองหรือ? กล่าวกันตามตรง หากภายภาคหน้าข้าตกหลุมรักใครสักคน ท่านพ่อท่านแม่ไม่เห็นด้วยแล้วรังเกียจอีกฝ่ายเล่า ยามนี้ข้าก็ควรสร้างลู่ทางของตนเองใช่หรือไม่? ท่านพ่อท่านแม่จะช่วยข้าหรือ? แน่นอนว่าไม่! หากข้ามีพรรคพวกเป็นของตนเองก็จัดการเพียงคนเดียวได้”

“ชิงเอ๋อร์ พวกเรารู้จักกันมานานหลายปีแล้ว ข้ามักจะละอายใจที่ไม่เคยตามความคิดของเจ้าทันเลย” ฉินโม่ถงเอ่ย “ไม่มีข่าวคราวจากซ่งหานจือมาสามปี เจ้าถูกเขาทำให้สับสนแล้วกระมัง?”

ใบหน้าที่เดิมทีกำลังยิ้มแย้มของลู่จื่อชิงมืดครึ้มลงทันที

สามปีแล้ว ซ่งหานจือ ชื่อนี้ถูกนางกลบฝังไว้นานโข มีเพียงฉินโม่ถง คนไม่กลัวตายผู้นี้เท่านั้นที่กล้าเอ่ยออกมาต่อหน้านาง

“หากเจ้ายังเอ่ยถึงเขาอีก เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะฆ่าเจ้า?” ลู่จื่อชิงเอ่ยเสียงเย็น

ฉินโม่ถงหุบปากไปทันที

ผ่านไปไม่นาน แขกของเขาหนึ่งกระบี่ก็ค่อย ๆ แยกออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งกลายเป็นแขกพิเศษเดินตามบ่าวรับใช้ไปทางซ้าย อีกกลุ่มกลายเป็นแขกธรรมดาเดินตามบ่าวรับใช้ไปทางขวา

“พวกเราจะทำอย่างไร?”

“พวกเรามีทางเลือกหรือ? อย่างไรก็ไม่มีเทียบเชิญ”

เทียบเชิญมีชื่อของสำนักต่าง ๆ เขียนไว้ ถึงแม้นางจะหามาได้ อย่างไรก็ไร้ประโยชน์ ในทางกลับกัน ยังจะเป็นการล่วงเกินสำนักเหล่านั้นด้วย

“ทั้งสองท่านก็เป็นแขกที่ต้องการเข้าร่วมงานชุมนุมจอมยุทธ์ด้วยหรือขอรับ?” บ่าวรับใช้เอ่ยถามพวกเขา

“ใช่ แต่พวกเราไม่มีเทียบเชิญ”

“แขกทั้งสองท่าน เชิญทางนี้” บ่าวรับใช้พาพวกเขาไปทางขวามือ

ลู่จื่อชิงและฉินโม่ถงมาถึงนานแล้ว จากการเฝ้าสังเกตของพวกเขา มีคนมากมายเข้าร่วมงานชุมนุมจอมยุทธ์ในครั้งนี้ นอกเหนือจากสำนักยุทธ์ต่าง ๆ ก็ยังมีผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากที่ไม่ได้สังกัดสำนักใดอีกด้วย คนเหล่านี้หากไม่ได้คารวะอาจารย์ที่ไม่มีผู้ใดรู้จักก็ฝึกยุทธ์มาอย่างครึ่ง ๆ กลาง ๆ ฝึกตามผู้อื่นเพื่อเข้าใจวิถีของยุทธภพ หากไม่ใช่ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังก็เป็นพวกพอมีฝีมือทว่าไร้ประสบการณ์ในยุทธภพ อย่างเช่นลู่จื่อชิงและฉินโม่ถง

ผู้ที่เดินอยู่ข้างหน้าลู่จื่อชิงเป็นสตรีหลายคนแต่งกายคล้ายชาวเหมียว สตรีเหล่านี้สวมชุดของชนกลุ่มน้อย ขณะเดินมีเสียงกรุ๊งกริ๊ง ฟังดูไพเราะเสนาะหูทีเดียว